SOLO: A STAR WARS STORY ("I have a very GOOD feeling about this!")

Και να, λοιπόν, που φτάσαμε αισίως στη 10η ταινία αυτού του πολύ μακρινού Γαλαξία, που μας ταξιδεύει από το 1977 σε εξωφρενικές περιπέτειες με Τζεντάι, Άρχοντες Σιθ, φωτόσπαθα, την πανταχού παρούσα Δύναμη και μια στρατιά από πολυποίκιλους διαστημικούς χαρακτήρες, που αντίστοιχό της δεν έχει το παγκόσμιο σινεμά. Ή μάλλον έχει, το Star Trek, αλλά αυτό έχει διαφορετική λογική, οπότε δε θα ασχοληθούμε με συγκρίσεις... Βέβαια, μετά την αγορά της Lucasfilms από την Disney και την απόφαση κάθε χρόνο να έχουμε και μία νέα ταινία Star Wars, είναι προφανές πως η εταιρεία προσπαθεί να αρμέξει όσο πιο πολλά κέρδη μπορεί από το αγαπημένο franchise, βγάζοντας ταινίες πέρα από τον κύριο κορμό των 8 έως τώρα ταινιών με το saga της οικογένειας Σκάιγουωκερ... Ας μη γελιόμαστε, το Χόλιγουντ είναι τεράστια «μπίζνα», επομένως αυτό είναι κάτι αναμενόμενο. Το ζήτημα είναι, οι ταινίες που παράγει να έχουν fun value και να σέβονται πάνω απ' όλα το franchise που υπηρετούν, γιατί, αν δεν το κάνουν, οι πρώτοι που θα χάσουν θα είναι οι φωστήρες των studio που είχαν την ιδέα... Το προπέρσινο spin-off «Rogue One», ήταν, κατά τη γνώμη μου, μία από τις καλύτερες ταινίες της σειράς! Αυτό σημαίνει ότι οι ιθύνοντες της Disney, τουλάχιστον φροντίζουν, το προϊόν που παράγουν να πληροί τις μίνιμουμ προδιαγραφές των οπαδών, ώστε η ροή του χρήματος στα ταμεία τους να είναι αδιάλειπτη. Εγώ, ως ορκισμένος fanboy δεν έχω κανένα πρόβλημα να βλέπω και μία και δύο ταινίες το χρόνο, αν τα στάνταρ διατηρηθούν στα επίπεδα που βρίσκονται σήμερα! Το ερώτημα που τίθεται είναι: Το κοινό ενδιαφέρεται να δει μια ταινία για τον Χαν Σόλο (και μάλιστα, χωρίς τον Χάρισον Φορντ!), που αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της ποπ κουλτούρας; Εγώ προσωπικά δεν καιγόμουν ιδιαίτερα, να πω την αλήθεια. Όμως την ταινία θα την έβλεπα ούτως ή άλλως (είδατε πώς λειτουργεί η «μπίζνα»;). Το θέμα είναι πώς ένιωσα βγαίνοντας από την αίθουσα... Θέλετε να μάθετε;; Θέλω να δω ΚΑΙ sequel!!!

(Spoilers προφανώς δεν υπάρχουν, αλλά οι υπόλοιπες ταινίες θεωρούνται γνωστές.)

Υπόθεση: Η ταινία τοποθετείται μετά τα γεγονότα του Επεισοδίου ΙΙΙ, όπου η Αυτοκρατορία έχει εγκαθιδρυθεί, και καταπιέζει το Γαλαξία, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά. Στον πλανήτη-εργοτάξιο Κορέλια, ο Χαν Σόλο και η αγαπημένη του Κί'Ρα, αγωνίζονται όπως όλοι να επιβιώσουν όντας υπό τον ζυγό μιας εγκληματικής συμμορίας αποβρασμάτων με επικεφαλής μία εξωγήινη υδρόβια κάμπια ονόματι Πρόξιμα!! Σκαρφίζονται ένα σχέδιο για να αποδράσουν από το κολαστήριο της Κορέλια και να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού, αλλά το σχέδιο στραβώνει και ενώ ο Χαν το σκάει, η Κί'Ρα συλλαμβάνεται και μένει πίσω... Ο Χαν αποφασίζει να μην την εγκαταλείψει, και για το λόγο αυτό κατατάσσεται στον Αυτοκρατορικό στρατό, ώστε να γίνει πιλότος και, αποκτώντας μια μέρα το δικό του σκάφος, να γυρίσει στη Κορέλια και να σώσει την Κί'Ρα! Όπερ και εγένετο! Κατά τη διάρκεια μιας μάχης, γνωρίζει κάποιους απατεώνες που, για να μην τα πολυλογώ, τον παίρνουν στη συμμορία τους. Το σχέδιό τους είναι να κλέψουν κοάξιο (το ισχυρότερο υπερκαύσιμο του Γαλαξία) από ένα μεταλλευτικό πλανήτη, να το παραδώσουν στο εγκληματικό συνδικάτο της Πορφυρής Αυγής, του οποίου ηγείται ένας πολύ επικίνδυνος και αδίστακτος τύπος ονόματι Ντράιντεν Βος, να τον ξεχρεώσουν και να γίνουν πλούσιοι. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Με το μερίδιό του ο Χαν Σόλο θα μπορέσει να αγοράσει σκάφος και να γυρίσει στην Κορέλια... Έλα μου όμως που ποτέ τα σχέδια δεν πάνε όπως τα σχεδιάζεις!! Ό,τι περιέγραψα αφορά απλώς την εισαγωγή της ταινίας, αν και το action sequence της κλοπής του κοάξιου είναι τεράστιο... (γι' αυτό ακολουθούν λεπτομέρειες παρακάτω...). Το σενάριο δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερα wow, παρόλα αυτά το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας, γιατί περιέχει εκπλήξεις, μας γνωρίζει όλους τους παλιούς αγαπημένους χαρακτήρες της σειράς (βλ. Τσουμπάκα και Λάντο Καλρίσιαν) και έχει όλα τα πιθανά «κλισέ» που αναμένεις από το σενάριο ενός Star Wars. Ακόμη, μαθαίνουμε επιτέλους πώς ακριβώς ο Χαν απέκτησε το σκάφος που επιθυμούσε (βλ. Millenium Falcon), αλλά και τι σημαίνει το «έκανα τη διαδρομή Κέσελ σε μόνο 12 πάρσεκ» που ακούσαμε στην ορίτζιναλ ταινία του 1977, αλλά και στο Επεισόδιο VII. Μέχρι και πόσων χρονών είναι ο Τσουμπάκα μαθαίνουμε!! Επίσης, η εξέλιξη στο φινάλε έχει έντονο το στοιχείο του twist που πάντα βρίσκει απήχηση στο κοινό και δεν αφήνει εμάς που το είδαμε, να spoiler-ιάσουμε ασύστολα!! Με μια λέξη: Επιτυχία!

Ερμηνείες: Ίσως το πιο ακανθώδες σημείο της παραγωγής της ταινίας, να ήταν η επιλογή των κατάλληλων ηθοποιών που θα ενσάρκωναν τους εμβληματικούς χαρακτήρες του Χαν Σόλο και του Λάντο Καλρίσιαν... Γιατί; Μα πολύ απλά, όχι μόνο θα έπρεπε φυσιογνωμικά να θυμίζουν, έστω, τον Χάρισον Φορντ και τον Μπίλι Ντι Γουίλιαμς από τα παλιά, αλλά και η ερμηνεία τους να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, χωρίς να ρεζιλέψει τους άμοιρους πρωταγωνιστές, όντας κατώτεροι του πολύ υψηλού πήχη που είχαν θέσει οι προκάτοχοί τους και η κληρονομιά της σειράς. Ευτυχώς η επιλογή ήταν η καλύτερη δυνατή! Οι άγνωστοι στο ευρύ κοινό Άλντεν Έρενραϊχ και Ντόναλντ Γκλόβερ ενσαρκώνουν τον Χαν και τον Λάντο με τρόπο εξαιρετικό, αποτίοντας φόρο τιμής στους προκατόχους τους, αλλά χωρίς να καταφεύγουν σε μίμηση, δίνοντας φρεσκάδα και πρωτοτυπία στους ρόλους τους, που εμένα τουλάχιστον με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο! Και πάμε στο υπόλοιπο καστ. Ο Γούντι Χάρελσον υποδύεται τον αρχηγό της συμμορίας των απατεώνων στην οποία εντάσσεται ο Χαν. Θα μπορούσε να παίξει το ρόλο αυτόν ακόμα και τύφλα στο μεθύσι, χωρίς να έχει διαβάσει τις ατάκες και με κλειστά μάτια!! Τόσο γάντι ταιριάζει στη μανιέρα του! Ο Πολ Μπέτανι απ' την άλλη είναι πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή για αρχικακό, γιατί απλά δεν τον έχουμε πολυσυνηθίσει σε παρόμοιους ρόλους. Βασικά, έχει έναν αρκετά χαμηλόφωνο τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει κάθε χαρακτήρα που υποδύεται και (αν και πρόκειται για εξαιρετικό ηθοποιό) εγώ αμφέβαλα, αν και κατά πόσο θα μπορούσε να μας δώσει έναν κακό αξιομνημόνευτο, αφ' ης στιγμής είχε να συγκριθεί με το πάνθεον των κακών του franchise που πάντα ήταν λίγο αμετροεπές (για να το θέσω διακριτικά)... Κι όμως! Η έκπληξη είναι ότι ο Μπέτανι, διατηρώντας το στυλ ερμηνείας που γνωρίζουμε, δημιούργησε έναν κακό, σοφιστικέ, αλλά τόσο υποδόρια βίαιο, που κάθε σκηνή στην οποία τον βλέπεις σε αγχώνει αυτόματα!! Παίζει με τα νεύρα σου!! Τέλος, η Μητέρα των Δράκων... δηλαδή η Σάρα Κόνορ... εχμμμ... η Εμίλια Κλαρκ ήθελα να πω, η οποία είναι πολύ στα πάνω της εδώ και κάποια χρόνια, ελέω «Game of Thrones», υποδύεται την Κί'Ρα, την αγαπημένη του Χαν (εμ, τι; Δε θα είχε άλλη αγαπημένη πριν τη Λέια, κοτζάμ μαντράχαλος;;). Χωρίς να spoiler-ιάσω την ιστορία της, θα πω ότι παίζει και αυτή πολύ σωστά με τα επίπεδα που απαιτεί ο ρόλος της και συμπληρώνει επάξια το υπόλοιπο καστ! Επιτυχία και εδώ!

Σκηνοθεσία: Εδώ οι παραγωγοί τα βρήκαν λίγο σκούρα. Είχαν προσλάβει αρχικά το σκηνοθετικό δίδυμο Κρις Μίλερ και Φιλ Λορντ, γνωστούς για τις τεράστιες επιτυχίες τους στο animation (βλ. «Lego Movie» και «Βρέχει κεφτέδες»). Όμως γρήγορα τα έσπασαν και στη μέση των γυρισμάτων τους απέλυσαν και τους αντικατέστησαν με τον βετεράνο, πολύπειρο και βραβευμένο με Oscar, Ρον Χάουαρντ! Όλοι προέβλεπαν καταστροφή, αλλά ο κος. Χάουαρντ διέψευσε τους πάντες και μας παρουσίασε μια ταινία με φρενήρη ρυθμό, σχεδόν αδιάκοπη δράση και set pieces από τα πλέον εντυπωσιακά που έχουμε δει σε ταινία αυτού του franchise!! Η κλοπή του κοάξιου από το το περιστρεφόμενο μαγνητικό τρένο στο χιονισμένο τοπίο (όπως δείχνει, άλλωστε και το τρέιλερ) με άφησε πραγματικά άφωνο, όπως επίσης και η διαδρομή Κέσελ... Πάνω που λες ότι τα έχεις δει όλα... Ένα θα σας πω... Έπιασε το μάτι σας, σε ένα από τα τρέιλερ, το Millenium Falcon να πετά στο διάστημα αποφεύγοντας κάτι κολοσσιαία χταποδοειδή πλοκάμια;;; Αυτό ακριβώς!!! Και με δεδομένη την απουσία των μονομαχιών με φωτόσπαθα, ελέω πλήρους απουσίας Τζεντάι (αφού η ταινία δεν τους αφορά, προφανώς) έπρεπε να βρεθούν άλλοι τρόποι δημιουργίας σκηνών που θα έκαναν τα στόματα να ανοίξουν με έκπληξη! Και σας διαβεβαιώνω, βρέθηκαν και με το παραπάνω!!

Καλύτερη ατάκα: «I have a very good feeling about this!» (Για πρώτη φορά, το feeling δεν είναι bad!!)

Να τη δω; Αν σας λέει κάτι, εγώ θέλω να δω και sequel!!

Ημιάχρηστα trivia:

• Αν και τα ακριβή νούμερα δεν έχουν γίνει γνωστά, παίζει το Solo να είναι η ακριβότερη παραγωγή Star Wars μέχρι σήμερα, με προϋπολογισμό κάπου μεταξύ 250-300 εκατομμυρίων δολαρίων...
• [Εδώ ακολουθεί ένα πολύ μίνι spoiler, αλλά προτείνω να το διαβάσετε, γιατί δεν αποκαλύπτω τι ακριβώς είναι - παρόλα αυτά, αν δε θέλετε, σταματήστε εδώ!] Στο τέλος της ταινίας υπάρχει η cameo εμφάνιση ενός γνωστού χαρακτήρα του franchise. Είναι σίγουρο ότι θα σας αφήσει αγάλματα αμίλητα κι ακούνητα από την έκπληξη!! Ειδικά όσους δε γνωρίζουν ότι μέρος του επίσημου canon του Star Wars, είναι και οι δύο animated σειρές «Clone Wars» και «Rebels». Κι αυτό γιατί, η εμφάνιση του χαρακτήρα αυτού, μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν κάποιος έχει παρακολουθήσει τα γεγονότα του «Clone Wars». Αν όχι, θα μείνει να ξύνει το τριχωτό της κεφαλής του απορημένος και θα έρθει μετά να με ρωτήσει να του εξηγήσω πώς και τι... Α! Είναι και ο λόγος που θέλω sequel! Χθες κιόλας!!!

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Ρον Χάουαρντ

Σενάριο: Τζον Κάσνταν, Λόρενς Κάσνταν

Ηθοποιοί: Άλντεν Έρενραϊχ, Εμίλια Κλαρκ, Ντόναλντ Γκλόβερ, Γούντι Χάρελσον, Πολ Μπέτανι, Γιόουνας Σουόταμο, Έριν Κέλιμαν, Θάντι Νιούτον, Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ, Τζον Φαβρό (φωνή), Λίντα Χαντ (φωνή), Γουόργουικ Ντέιβις, Άντονι Ντάνιελς και το cameo που δε αποκαλύψω γιατί θα το Google-άρετε και θα καταλάβετε ποιος είναι και μετά θα τα βάλετε μαζί μου... δικαίως!!

HOSTILES (...τελικά μάλλον τσάμπα αλληλοσκοτωνόμαστε...)

Η εποχή που οι Ινδιάνοι ήταν το επάρατο κακό, κατά τον αμερικανικό κινηματογράφο, ευτυχώς έχει περάσει εδώ και πολλά χρόνια (ελπίζω ανεπιστρεπτί). Δε φτάνει που οι αυτόχθονες κάτοικοι της Αμερικανικής ηπείρου υπέστησαν τα πάνδεινα από τους αποικιοκράτες Ευρωπαίους καταρχάς, και από τους εγκατεστημένους κατακτητές κατόπιν, είδαν και τους εαυτούς τους να δαιμονοποιούνται και να λοιδορούνται βάναυσα από τα γουέστερν της μεγάλης οθόνης επί δεκαετίες, σε ταινίες που τους απεικόνιζαν ως βάρβαρους και απολίτιστους εγκληματίες, οι οποίοι έχρηζαν «εκπολιτισμού» (δια της βίας) από τους «πολιτισμένους», θεοσεβούμενους και νομοταγείς Αγγλοσάξωνες... Κάποια στιγμή ευτυχώς ήρθε το κλασικό έπος «Χορεύοντας με τους λύκους» και η εικόνα αυτή άλλαξε άρδην. Ακολούθησαν πολλές ταινίες έκτοτε, στις οποίες οι Ινδιάνοι παρουσιάζονται όπως ήταν στην πραγματικότητα, με τα καλά τους και τα κακά τους, αλλά σίγουρα όχι με τον απαράδεκτα ρατσιστικό τρόπο που αντιμετωπίζονταν ως τότε... Πάντως, είχα καιρό να δω γουέστερν με θέμα την αντιπαράθεση λευκών και Ινδιάνων, και το «Hostiles» (ελληνιστί «Ταξιδεύοντας με τον εχθρό μου») με εξέπληξε θετικά! Θετικότατα μάλιστα! Πώς γίνεται, όμως, μια ποιοτική ταινία όπως αυτή, να βρίσκει διανομή σε ελάχιστες αίθουσες και, παρά τις θετικές κριτικές, τελικά να μη συγκεντρώνει ούτε τα λεφτά του προϋπολογισμού της; Ρωτήστε τους φωστήρες του Χόλιγουντ... σηκώνει ανάλυση, αλλά ας το αφήσουμε κατά μέρος.

(Δεν ακολουθούν spoiler.)

Υπόθεση: Η ταινία είναι κατά κάποιο τρόπο ένα road movie. Δηλαδή, αν και τοποθετημένη χρονικά στο τέλος του 19ου αιώνα στην αμερικανική μεθόριο, ουσιαστικά είναι η περιπλάνηση μιας ομάδας ανθρώπων από ένα οχυρό στο Νέο Μεξικό, μέχρι τη Μοντάνα. Το στόρι είναι το εξής απλό: Ένας Λοχαγός του αμερικανικού στρατού διατάσσεται από το Διοικητή του (κατ' εντολή όμως του ίδιου του Προέδρου της Αμερικής!) να συνοδεύσει έναν Ινδιάνο φύλαρχο των Τσεγιέν, που βρίσκεται φυλακισμένος για χρόνια σε ένα οχυρό του Νέου Μεξικού, μαζί με την οικογένειά του, στη γενέτειρά του, που βρίσκεται στη Μοντάνα. Γιατί; Γιατί πολύ απλά έχει καρκίνο και οι μέρες του είναι μετρημένες. Ζήτησε, λοιπόν, να του γίνει η χάρη να πεθάνει στη γη των προγόνων του και ο Πρόεδρος, για ανθρωπιστικούς λόγους (και για πολιτικούς, ψηφοθηρικούς ή άλλους που δε μας απασχολούν), έκανε δεκτό το αίτημά του. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα... Ο Λοχαγός και ο Ινδιάνος είναι θανάσιμοι εχθροί, έχοντας πολεμήσει ο ένας τον άλλο πολλάκις στο παρελθόν!! Όμως η απείθεια επισείει Στρατοδικείο, κι έτσι ο Λοχαγός κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, οργανώνει μια ομάδα και ξεκινά το ταξίδι. Στην πρώτη στάση που κάνουν παίρνουν μαζί τους και μια γυναίκα η οποία έχει υποστεί φρικτά πράγματα στα χέρια Ινδιάνων Κομάντσι, και είναι σε άθλια ψυχολογική (κυρίως) κατάσταση... Όμως η αμερικανική ενδοχώρα είναι αφιλόξενη και κρύβει πολλούς κινδύνους! Υποχρεωτικά, λοιπόν, οι εχθροί στρατιώτες και Ινδιάνοι, όχι μόνο θα πρέπει να ανεχτούν ο ένας τον άλλον, αλλά και να συνεργαστούν, αν θέλουν να επιβιώσουν και να πραγματοποιήσουν την τελευταία επιθυμία του φύλαρχου... Το σενάριο είναι τόσο απλό! Όμως, η σημασία βρίσκεται, στην αλληλεπίδραση των εχθρών και στη συνειδητοποίηση που έρχεται μέσα από το ταξίδι και τις αντιξοότητες, ότι τελικά ο εχθρός σου, είναι εχθρός, γιατί ποτέ δεν τον γνώρισες πραγματικά και άφησες το επίπλαστο μίσος που σε τάιζαν ανέκαθεν, να θολώσει την κρίση σου, και τις κτηνωδίες του πολέμου να σε τυφλώσουν ως προς το ποιος είναι πραγματικά ο πολιτισμένος και ποιος ο βάρβαρος... Ό,τι πρέπει για λίγη σκέψη...

Ερμηνείες: Η ταινία έχει ένα εξαιρετικό καστ. Καταρχάς πρωταγωνιστεί ο Κρίστιαν Μπέιλ, ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του! Κλασικός method actor, ερμηνεύει το βετεράνο Λοχαγό με εξαιρετικά μελετημένο συναισθηματικό βάθος και δίνει μια χαμηλόφωνη, αλλά συνταρακτική ερμηνεία, που εμένα τουλάχιστον με εντυπωσίασε. Βασικά όλη η ταινία στηρίζεται πάνω του! Οι υπόλοιποι ρόλοι είναι απλά υποστηρικτικοί, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι υστερούν. Η Ρόζαμουντ Πάικ, που υποδύεται την ταλαιπωρημένη γυναίκα, είναι σπαρακτική, αν και κάποιες φορές, η ερμηνεία της ξεφεύγει λίγο... Από την άλλη, ποιος καταλληλότερος να υποδυθεί τον Ινδιάνο φύλαρχο, από τον Γουές Στούντι; Είναι η κλασική Ινδιανόφατσα (συγχωρήστε μου τον όρο, αλλά είναι η πλέον αυθεντική φυσιογνωμία Ινδιάνου, εδώ και δεκαετίες στο Χόλιγουντ...) που έχετε δει στο «Χορεύοντας με τους λύκους» στο ρόλο του κακού Παονί, στον «Τελευταίο των Μοϊκανών» στο συγκλονιστικό ρόλο του Μάγκουα, στο «Τζερόνιμο», στον πρωταγωνιστικό ρόλο κλπ... Η «σκληρή» και ρυτιδιασμένη φυσιογνωμία του και η δωρική στωικότητα με την οποία ερμηνεύει τους ρόλους του, τον καθιστούν πάντα ιδανική επιλογή για αντίστοιχους ρόλους. Μεταδίδει το πνεύμα και τη θυμοσοφία του Ινδιάνου με τρόπο υποδειγματικό! Από τους υπόλοιπους ρόλους αξίζει να αναφέρω τον Μπεν Φόστερ στο ρόλο ενός παλιού συμπολεμιστή του Μπέιλ, που λειτουργεί ως ένα είδος προσωποποίησης των ενοχών και των αμφιβολιών του Λοχαγού και τον Στίβεν Λανγκ, που είναι απ' ό,τι φαίνεται κομμένος και ραμμένος για ρόλους στρατιωτικών. Παίζει λίγο, αλλά τον θυμάσαι μετά το τέλος της ταινίας, και αυτό λέει πολλά...

Σκηνοθεσία: Μη περιμένετε γουέστερν με δράση και πιστολίδι! Υπάρχουν, φυσικά κι αυτά, αλλά η ταινία, όπως είπαμε, είναι road movie, με ελεγειακό χαρακτήρα και μπόλικη ενδοσκόπηση! Ο σκηνοθέτης Σκοτ Κούπερ (που έγραψε και το σενάριο), έχει δώσει έναν επικό χαρακτήρα στον τρόπο που κινηματογράφησε το ταξίδι των αταίριαστων συνοδοιπόρων, με ανοιχτά πλάνα της αμερικανικής μεθορίου και μια φωτογραφία πραγματικά εντυπωσιακή! Οι ρυθμοί είναι κάπως αργοί, αλλά ταιριάζουν με το ύφος της ιστορίας και σε καμία περίπτωση δεν κουράζουν! Άλλωστε σκοπός είναι να σκεφτεί και λίγο ο θεατής, και αυτό δε μπορεί να γίνει αν τα άλογα τρέχουν σαν τρελά μέχρι να σκάσουν, με το πιστολίδι να πέφτει γύρω σαν βροχή! Με άλλα λόγια, η ταινία απευθύνεται σε θεατές με προβληματισμούς... Το ποπ-κορν καλύτερα αφήστε το στην άκρη...

Καλύτερη ατάκα: «I've killed everything that's walked or crawled. Men... women... children... all colors... If you do it enough, you get used to it.»

Να τη δω; Τη συστήνω ανεπιφύλακτα!

Ημιάχρηστα trivia:

• Ο Κρίστιαν Μπέιλ είχε αντιρρήσεις σχετικά με το φινάλε της ταινίας. Θεωρούσε ότι ήταν κάπως «Χολιγουντιανό». Χωρίς να κάνω spoiler, θα πω ότι δε συμφωνώ, αλλά τελικά και ο ίδιος ο Μπέιλ κατέληξε να το εκτιμήσει, γιατί, κατά δήλωσή του, δίνει έναν τόνο ελπίδας, αλλά και εγείρει ερωτήματα σχετικά με το μέλλον.
• Επίσης, κατά τα διαλείμματα των γυρισμάτων, δε μιλούσε καθόλου στους συμπρωταγωνιστές του! Ουσιαστικά, δεν έβγαινε από το ρόλο του, όπως κάνει κάθε method actor που σέβεται τον εαυτό του! Θα το καταλάβετε βλέποντας την ταινία...

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σκοτ Κούπερ (βασισμένο στο χειρόγραφο του Ντόναλντ Ε. Στιούαρτ).

Ηθοποιοί: Κρίστιαν Μπέιλ, Ρόζαμουντ Πάικ, Γουές Στούντι, Ρόρι Κόκραν, Τζόναθαν Μέιτζορς, Μπεν Φόστερ, Κ'οριάνκα Κίλτσερ, Στίβεν Λανγκ

DEADPOOL 2 (...μα πόση καφρίλα πια;;;)

«Από το studio που σκότωσε τον Wolverine», έρχεται η καινούρια περιπέτεια, ίσως του πιο εξωφρενικού υπερήρωα που έχουμε δει να μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη... Πραγματικά, ο Deadpool είναι τόσο ανεκδιήγητος που κάνει τους ομογάλακτους «κλόουν» Guardians of the Galaxy να μοιάζουν με παιδάκια του Κατηχητικού! Για όσους δε γνωρίζουν, ο Γουέιντ Γουίλσον είναι ένας μεταλλαγμένος (του σύμπαντος των X-Men) ο οποίος είναι χαρακτήρας r-rated. Βρίζει, καπνίζει, συμπεριφέρεται εντελώς κάφρικα, σφάζει, ακρωτηριάζει και έχει και την ιδιότητα να «σπάει» τον 4ο τοίχο που χωρίζει το χαρακτήρα από το κοινό που τον παρακολουθεί, δηλαδή στη μέση της δράσης γυρίζει στην κάμερα (ή στη σελίδα του κόμικ, απ' όπου ξεκίνησε) και μιλάει απευθείας στο κοινό! Κι αυτό, γιατί γνωρίζει ότι ο ίδιος είναι φανταστικός χαρακτήρας και δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό του στα σοβαρά! Το 2016, λοιπόν, η Fox αποφάσισε να γυρίσει ταινία τον Deadpool, όπως ακριβώς του άρμοζε (καθώς είχε προηγηθεί η εμφάνισή του στο X-Men Origins: Wolverine, η οποία δεν ήταν η πρέπουσα...). Ο Ράιαν Ρέινολντς προσπαθούσε χρόνια να μεταφέρει το (κατ' ουσίαν) alter ego του στη μεγάλη οθόνη και όταν βρήκε τον ομοϊδεάτη σκηνοθέτη Τιμ Μίλερ, προέκυψε μία τεράστια εμπορική επιτυχία που άφησε απόλυτα ικανοποιημένους και τους οπαδούς, αλλά και τους κριτικούς! Απέδειξε παράλληλα ότι υπάρχει χώρος στο είδος των ταινιών με υπερήρωες, για r-rated παραγωγές (βλ. και το καθηλωτικό «Logan») που θα τις αγκαλιάζει το κοινό. Έτσι, το δεύτερο μέρος ήταν αναπόφευκτο... και μεγάλες οι προσδοκίες...

(Η κριτική είναι spoiler-free... Αλλά θεωρείται γνωστή η πρώτη ταινία.)

Υπόθεση: Η ταινία ξεκινάει με τον Deadpool να μας διηγείται την ιστορία του, σχετικά με το πώς κατατροπώνει τους κακούς και το πώς τελικά καταλήγει να ανατινάζει τον εαυτό του σε μια απόπειρα αυτοκτονίας! Προφανώς κάτι κακό έχει συμβεί το οποίο δε θα αποκαλύψω. Τέλος πάντων, τον περιμαζεύει ο Κολοσσός και τον πάει στη βίλα των X-Men, όπου φυσικά πάλι όλοι τους απουσιάζουν (χαχαχα...) και του ξαναπροτείνει να ενταχθεί στην ομάδα. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, δέχεται! Πάνε, λοιπόν, στην πρώτη του αποστολή ως εκπαιδευόμενος X-Man, σε ένα ορφανοτροφείο-κολαστήριο για μεταλλαγμένα παιδιά, να αποφορτίσουν μια κατάσταση, όπου ένα παχύσαρκο παιδάκι που αυτοαποκαλείται Fire Fist, απειλεί με μπουρλότο, για προφανείς λόγους... Εκεί ο Deadpool μη μπορώντας να συγκρατήσει την καφρίλα του, τα κάνει θάλασσα και καταλήγει στη φυλακή των μεταλλαγμένων μαζί με τον Fire Fist... Εκεί τους την πέφτει ο Cable! Ένας τύπος από το μέλλον, μισός σάιμποργκ, ο οποίος θέλει να εξοντώσει τον Fire Fist (για όνομα...) για λόγους που μόνο αυτός γνωρίζει... Ε, από εκεί και πέρα, αυτό που ακολουθεί είναι άνευ προηγουμένου, άνω ποταμών και υπεράνω λογικής και πολιτικής, κοινωνικής ή άλλου είδους ορθότητας...!! Σαν το «Sausage party» σε live-action, υψωμένο στον κύβο!! Ατελείωτη καφρίλα, παραληρηματικό χιούμορ με άπειρες (αναμενόμενες φυσικά) αναφορές στην ποπ-κουλτούρα, αλλά με ιστορία σχεδόν ανύπαρκτη... Για να καταλάβετε, το πρώτο Deadpool ήταν μια r-rated μεν, ταινία X-Men δε, όπου υπήρχε ένα σενάριο το οποίο είχε κάποια, έστω υποτυπώδη, σύνδεση με το υπόλοιπο κινηματογραφικό σύμπαν της Fox. Εδώ, απλά το σενάριο είναι μια πολύ απλή γραμμική ιστορία, χωρίς κανέναν αντίκτυπο πουθενά, απλά για να στηθούν τα κωμικά gags και να μας συστηθεί ο Cable, ο οποίος θα μας απασχολήσει και στο μέλλον (κατά πάσα πιθανότητα) στο σχεδιαζόμενο X-Force... Όπως άλλωστε λέει και ο ίδιος ο Deadpool (σε φάση σπασίματος του 4ου τοίχου), «οι σεναριογράφοι ήταν τεμπέληδες». Το λέει!! Είναι ειλικρινής! Γι' αυτό κι εγώ που εκτιμώ την ειλικρίνεια, απόλαυσα την ταινία και με το παραπάνω, καθώς σε κάποιες σκηνές κινδύνεψα με έμφραγμα από τα γέλια... Μειονέκτημα μεγάλο όμως είναι, πως αν κάποιος δεν έχει εντρυφήσει στην ποπ-κουλτούρα, και ειδικά την πρόσφατη, δε θα καταλάβει τα περισσότερα αστεία και θα απομείνει να ξύνει το κεφάλι του απορημένος... Αν δε γνωρίζεις π.χ. ότι ο Τζος Μπρόλιν παίζει τον Θάνος στους Εκδικητές, πού να καταλάβεις το «Pump the hate brakes, Thanos!»... Κι άλλα πολλά...

Ερμηνείες: Νομίζω ότι αυτή η παράγραφος είναι εντελώς περιττή, αφού ο Ράιαν Ρέινολντς, ΕΙΝΑΙ ουσιαστικά ο Deadpool στην καθημερινή του ζωή! Το έχει παραδεχτεί και ο ίδιος σε συνεντεύξεις του. Λατρεύει τον ήρωα, μοιράζεται μαζί του το ίδιο κάφρικο και αυτοσαρκαστικό χιούμορ, την ίδια παιδική αφέλεια και ανευθυνότητα, την ίδια ηλικία, το ίδιο ύψος κλπ... Όσκαρ φυσικά για τέτοιους ρόλους και τέτοιες ταινίες δε δίνονται ούτε και πρόκειται να δοθούν ποτέ στο μέλλον... Αλλά πότε ήταν τα Όσκαρ πιστοποιητικά ποιότητας μιας ταινίας;; Τροφή για σκέψη... Πάντως το καστ δεν είναι μόνο ο Ρέινολντς... Είναι και ο Τζος Μπρόλιν που είναι πολύ στα πάνω του τελευταία και όχι άδικα! Και στους Εκδικητές, αλλά και εδώ κλέβει την παράσταση! Το καταδιασκεδάζει και φαίνεται! Αλλά θα πρέπει να αναφέρω και τον μικρό Τζούλιαν Ντένισον που κάνει τον Fire Fist, ο οποίος είναι πραγματικά απίθανος!! Χίλια μπράβο και άλλα τόσα στην Ζάζι Μπητς που κάνει την Domino, μια μεταλλαγμένη που η σούπερ δύναμή της είναι η τύχη!! Αν είναι δυνατόν!! Κι όμως... δείτε και θα καταλάβετε... Στην ταινία συμμετέχουν και πολλοί άλλοι, όπως ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ, ο Τέρι Κρουζ, ο Έντι Μάρσαν και φυσικά επιστρέφουν από την πρώτη ταινία η Μπριάννα Χίλντεμπραντ και η αγαπημένη του κοινού Μορένα Μπάκαριν. Προσοχή, όμως, στα cameos τα οποία είναι πολλά, ξεκαρδιστικά, απίστευτα, και φυσικά δεν πρόκειται να αποκαλύψω με τίποτα!! Μια χαρά!

Σκηνοθεσία: Ο Τιμ Μίλερ δεν επέστρεψε για το sequel. Διαφώνησε με τον Ρέινολντς, γιατί δεν ήθελε να σκηνοθετήσει ταινία με τριπλάσιο μπάτζετ, υπερβολικά στυλιζαρισμένη κλπ. κλπ., αλλά ήθελε να διατηρήσει τη φόρμουλα που έκανε την πρώτη ταινία τόσο μεγάλη επιτυχία... Συνεπώς, αντικαταστάθηκε... από τον stunt coordinator Ντέιβιντ Λητς!!! Τα τρία θαυμαστικά οφείλονται στο γεγονός ότι ο κύριος αυτός βρίσκεται πίσω από το καλτ φαινόμενο «Τζον Γουίκ» (αν και uncredited... αν και το συν-σκηνοθέτησε μαζί με τον Τσαντ Σταχέλσκι) και το «Atomic blonde» με τη Σαρλίζ Θέρον! Επομένως, τουλάχιστον οι σκηνές δράσης θα έπρεπε να είναι εκρηκτικές! Πραγματικά, δε με απογοήτευσαν ούτε στο ελάχιστο, αν και κατάλαβα τι εννοούσε ο Τιμ Μίλερ όταν μιλούσε για υπερβολικό στυλιζάρισμα... Πάντως και αυτό αυτοσατιρίζεται από τον Deadpool με την ατάκα «I hope they got that in slow motion!» Σκέτη απόλαυση... Στα μείον, όμως, πρέπει να συμπεριληφθεί η παρουσία του fan favourite χαρακτήρα του Juggernaut, ο οποίος είναι μια CGI καρικατούρα επιπέδου Steppenwolf από το Justice League, που εν έτει 2018, δε θα 'πρεπε να υφίσταται σε ένα blockbuster, έστω και στο Deadpool, και σε πείσμα του ίδιου του χαρακτήρα, που το αναγνωρίζει με την ατάκα «Ετοιμαστείτε για μια μονομαχία  με πολύ CGI...» Δεύτερη χαμένη ευκαιρία για τον Juggernaut, μετά τον αλήστου μνήμης Juggernaut του «X-Men: The Last Stand» και το «I'm the Juggernaut, bitch!» που λέει στην Kitty Pride...

Καλύτερη ατάκα: Είναι ουσιαστικά όλες οι ατάκες της ταινίας... Αν με άκουγε ο Deadpool θα έλεγε: «Well, that's just lazy writing!»

Να τη δω; Αν είδατε το πρώτο Deadpool και σας άρεσε, τότε εννοείται! Ενημερωθείτε, όμως πριν, διαβάζοντας τα νέα του Χόλιγουντ, δείτε τις τελευταίες ταινίες, εντρυφήστε στα τελευταία trends και βουρ!

Ημιάχρηστα trivia:

• Το sequel είχε ήδη ανακοινωθεί 3 μέρες πριν βγει στα σινεμά η πρώτη ταινία!!
• Σε μια σκηνή της ταινίας, ο Deadpool αναφέρεται στον Cable, αποκαλώντας τον «One-eyed Willie». Πρόκειται για χαρακτήρα της καλτ ταινίας Goonies του 1985, στην οποία έπαιζε ο Τζος Μπρόλιν-Cable... Αυτό ως μικρό δείγμα των αναφορών στην ποπ-κουλτούρα με τις οποίες η ταινία είναι γεμάτη!
• Η ταινία έχει 2 επιπλέον mid-credits σκηνές, οι οποίες είναι πραγματικά ξεκαρδιστικές... Μείνετε στις θέσεις σας!!

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λητς

Σενάριο: Ρετ Ρης, Πολ Γουέρνικ, Ράιαν Ρέινολντς

Ηθοποιοί: Ράιαν Ρέινολντς, Τζος Μπρόλιν, Ζάζι Μπητς, Τζούλιαν Ντένισον, Μορένα Μπάκαριν, Μπριάννα Χίλντεμπραντ, Τι Τζέι Μίλερ, Κάραν Σόνι, Έντι Μάρσαν, Στέφαν Κάπισιτς (φωνή), Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Τέρι Κρουζ και cameos από 8 ακόμα χαρακτήρες που δε θα spoiler-ιάσω αναφέροντας!

COCO (Ay mi amor! Με κάνεις poco loco, un poqi-ti-ti-to locoooo.....!!)

Τι ωραία έκπληξη!! Αν και δε θα έπρεπε να ήταν, αφού η «Coco» είναι παραγωγή της Pixar, η οποία, αν και πλέον ανήκει στην οικογένεια-τέρας της Disney, δε φαίνεται να έχει χάσει τη φόρμα που είχε πάντα στο animation. Τι να πρωτοθυμηθώ; «Toy story»; «Ψάχνοντας τον Νέμο»; «Monsters, inc.»; «Ρατατούης»; «Τα μυαλά που κουβαλάς»; Δεν έχει τέλος ο κατάλογος... Και σε αυτόν προστίθεται ακόμα ένα διαμάντι, η «Coco»! Μία ταινία, που βάζει τα γυαλιά στους live action σκηνοθέτες και αποτελεί μάθημα για όλους τους επίδοξους κινηματογραφιστές, για το πώς πρέπει να γυρίζεται μια ταινία που μιλά στην ψυχή των θεατών όλων των ηλικιών, χωρίς ποτέ να παιδιαρίζει ή να καταφεύγει στο κλισαδόρικο μελό για να συγκινήσει. Τα γέλια και, ίσως, τα δάκρυα (για τους πιο ευσυγκίνητους) βγαίνουν αβίαστα, αφήνοντας στο τέλος μια υπέροχη αίσθηση ολοκλήρωσης και τη βεβαιότητα ότι αυτήν την ταινία θα τη θυμούνται για καιρό! Υπέροχες ερμηνείες, υπέροχα τραγούδια, χωρίς η ταινία να είναι μιούζικαλ (αν και αφορά μουσικούς!), που σημαίνει ότι όποιος δεν είναι οπαδός του συγκεκριμένου είδους (όπως εγώ...), δεν έχει να φοβηθεί το παραμικρό! Απλά σβήστε τα φώτα και ετοιμαστείτε για 105 λεπτά αγνής κινηματογραφικής απόλαυσης!!

(Spoiler δεν κάνω. Διαβάζετε άφοβα...)

Υπόθεση: Ένα μικρό αγοράκι, ο Μιγκέλ, από ένα χωριό του Μεξικού, ονειρεύεται να γίνει μουσικός. Όμως υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Στην (πολυμελέστατη) οικογένειά του (κάτι σαν τα δικά μας σόγια στο χωριό, αλλά φανταστείτε τους όλους σε ένα σπίτι!!!), απαγορεύεται δια ροπάλου η μουσική και η οποιαδήποτε αναφορά σε αυτή!! Κι αυτό, γιατί όταν η γλυκύτατη υπέργηρη προγιαγιά του Μιγκέλ, η Κόκο, ήταν μικρή, ο πατέρας της εγκατέλειψε αυτή και τη μάνα της, για να κυνηγήσει το όνειρό του να γίνει τραγουδιστής. Και ποτέ δεν επέστρεψε... Έτσι, η μάνα της Κόκο άνοιξε βιοτεχνία με παπούτσια, προόδευσε, και πλέον όλη η οικογένεια υποχρεωτικά ασχολείται με τα παπούτσια! Και φτάνει η «Μέρα των Νεκρών»... Μια γιορτή στο Μεξικό, όπου όλες οι οικογένειες τοποθετούν τις φωτογραφίες των νεκρών προγόνων τους σε ένα βωμό και γίνεται μια γιορτή στην πλατεία προς τιμήν τους. Ο Μιγκέλ θέλει να πάει να παίξει κιθάρα σε ένα διαγωνισμό που θα λάβει χώρα εκείνη τη μέρα, αλλά η γιαγιά του, έξαλλη, του τη σπάει!! Απογοητευμένος ο μικρός, παρατηρεί τυχαία ότι η φωτογραφία με τους γονείς της Κόκο είναι σκισμένη στο κεφάλι του μισητού πατέρα, αλλά η κιθάρα που κρατά, είναι ολόιδια με την κιθάρα του τρισμέγιστου (νεκρού) τραγουδιστή Ερνέστο Ντε Λα Κρουζ, που φυλάσσεται στο μουσείο-σπίτι του στην πλατεία... Οπότε, βγάζει το συμπέρασμα ότι ο Ντε Λα Κρουζ είναι ο προ-προπάππος του και πάει και κλέβει την κιθάρα του!! Μόλις όμως αγγίζει τις χορδές, μεταφέρεται μυστηριωδώς στη Γη των Νεκρών, όπου όλοι φαίνεται να καλοπερνάνε...! Επειδή όμως είναι ζωντανός, τα πράγματα περιπλέκονται και πρέπει να εξασφαλίσει την ευλογία του προ-προ-πάππου του για να επιστρέψει στους ζωντανούς πριν την ανατολή του Ηλίου, αλλιώς πάπαλα!! Περνά, λοιπόν, από απίθανες περιπέτειες που έχουν να κάνουν με τους νεκρούς συγγενείς του, τον ίδιο τον Ντε Λα Κρουζ, και τον Έκτορ, ένα μποέμ τύπο που τον βοηθά, ζητώντας όμως ανταλλάγματα, για τα οποία δε θα αποκαλύψω περισσότερα. Μιλάμε για ένα θεότρελο σενάριο, γεμάτο από Μεξικό και μεξικάνικες παραδόσεις, ξεκαρδιστικές καταστάσεις, εκπλήξεις, γνήσια συγκινητικές στιγμές, μπόλικη μουσική και πολύ κέφι, που δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Τώρα, το γιατί η ταινία λέγεται «Κόκο», αφού πρωταγωνιστής είναι προφανώς ο δισέγγονος Μιγκέλ, θα αφήσω να το παρακολουθήσετε μόνοι σας... Μην τα θέλετε και όλα μασημένη τροφή!!

Ερμηνείες: Το Α και το Ω (ίσως) στο animation είναι οι φωνές. Μια σωστή φωνητική ερμηνεία μπορεί να απογειώσει έναν χαρακτήρα ή να τον καταποντίσει... Στο «Κόκο», έχουμε τον εξαιρετικό μικρό Άντονι Γκονζάλεζ στην πρώτη του μεγάλου μήκους ερμηνεία, να αποδίδει καταπληκτικά το Μιγκέλ, με χρώμα και μπόλικο κέφι! Και ερμηνεύει και έξοχα τα τραγούδια! Και σε ένα πανέξυπνο casting, οι παραγωγοί τον πλαισίωσαν με δύο ηθοποιούς που δε χρειάζονται συστάσεις... Τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ και τον Μπέντζαμιν Μπρατ! Δε μπορείς να πέσεις έξω έχοντας εξασφαλίσει τέτοιους ηθοποιούς! Όμως, κανείς από τους υπόλοιπους ηθοποιούς δεν κάνει κακή δουλειά, με πιο αξιοσημείωτες την Ρενέ Βίκτορ και την Αλάνα Γιούμπαχ που υποδύονται την abuelita (γιαγιάκα) του Μιγκέλ, και την Ιμέλντα, μητέρα της Κόκο, αντίστοιχα, με τρόπο απολαυστικό...

Σκηνοθεσία: Ο σκηνοθέτης Λη Άνκριχ είναι από τα δυνατά χαρτιά της Pixar, καθώς έχει συνσκηνοθετήσει δύο «Toy Story», το «Monsters, inc.» και το θρυλικό πλέον, Νέμο! Επομένως, δε θα μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτα λιγότερο! Γρήγοροι ρυθμοί, κέφι, πολλά χρώματα, ξεκαρδιστικά gags και ευαίσθητες στιγμές με έμφαση στις εκφράσεις των χαρακτήρων... Χίλια μπράβο! Η ταινία δεν κάνει κοιλιά πουθενά και μόλις τελειώνει θες αμέσως να πατήσεις το replay, ή τουλάχιστον να ξανακούσεις το «Remember me» ή το «Poco loco» από τα χείλη του Μιγκέλ, που είναι πραγματικά εξαιρετικά! Μην ξεχάσουμε όμως το συνσκηνοθέτη της ταινίας, τον Αντριάν Μολίνα, γιατί ο κος. Άνκριχ δεν τη γύρισε μόνος του! Το σωστό να λέγεται!

Καλύτερη ατάκα: «- I am terribly allergic. - But Dante doesn't have any hair! - And I don't have a nose, and yet, here we are...» (Διάλογος του Μιγκέλ με έναν σκελετό, σχετικά με τον άτριχο σκύλο του...)

Να τη δω; Όπως και δήποτε! Οι οπαδοί του animation, μην την προσπεράσετε! Θα χάσετε!!

Ημιάχρηστα trivia:

• Το «Coco» στο Μεξικό, ξεπέρασε τους «Εκδικητές» για να γίνει η πρώτη ταινία σε εισπράξεις στη ιστορία!! Καταλαβαίνετε, έτσι...;
• Στην Κίνα, κανονικά η ταινία θα έπρεπε να είχε απαγορευτεί, για λόγους που οι Κινέζοι ξέρουν (κάτι τους ενοχλούσε σχετικά με τα θέματα της ταινίας). Όμως οι υπεύθυνοι συγκινήθηκαν τόσο πολύ που την προέβαλαν κανονικά!! Καταλαβαίνετε, έτσι...;;
• Η ταινία ήταν στο στάδιο της παραγωγής για 6 ολόκληρα χρόνια!! Ρεκόρ...
• Η ταινία περιέχει cameo εμφανίσεις από πολλές διασημότητες του Μεξικού. Αυτή που γνωρίζουμε εμείς είναι η Φρίντα Κάλο, που μάλιστα έχει και ένα ρόλο στην ταινία. Δεν είναι δηλαδή απλό ντεκόρ!
• Η ταινία κέρδισε 2 Όσκαρ: Καλύτερου animation και Καλύτερου τραγουδιού για το απίθανο «Remember me», αν και εγώ θα το έδινα σε ένα άλλο τραγούδι της ταινίας, το «La llorona», το οποίο όμως είναι παραδοσιακό μεξικάνικο τραγούδι κι έτσι δε θα μπορούσε να είναι καν υποψήφιο... Χμφ...

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Λη Άνκριχ, Αντριάν Μολίνα

Σενάριο: Αντριάν Μολίνα, Μάθιου Όλντριτς

Ηθοποιοί (φωνές): Άντονι Γκονζάλεζ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Μπέντζαμιν Μπρατ, Αλάνα Γιούμπαχ, Ρενέ Βίκτορ, Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος

AVENGERS: INFINITY WAR (τι μας χτύπησε, ρε παιδιά...;;)

Και ήρθε, επιτέλους, εκείνη η ώρα, για όλες τις ονειρώξεις, τις προσδοκίες και την ανυπομονησία των απανταχού εκατομμυρίων οπαδών της Marvel Comics, να πραγματοποιηθούν, παρακολουθώντας το magnum opus του κινηματογραφικού σύμπαντος που εκείνη δημιούργησε το 2008, όταν ο Νικ Φιούρι εμφανίστηκε στο γραφείο του Τόνι Σταρκ στην post-credits σκηνή του πρώτου Iron Man, για να τον ενημερώσει ότι δεν είναι ο μόνος υπερήρωας στον κόσμο και για να τον μυήσει στην «Πρωτοβουλία των Εκδικητών»... Ποιος να φανταζόταν ότι 10 χρόνια μετά, το MCU (Marvel Cinematic Universe) θα είχε αποκτήσει αυτό το μέγεθος και αυτή τη δυναμική, με πακτωλούς δισεκατομμυρίων να συρρέουν στα ταμεία της εταιρείας, με τους πρωταγωνιστές να γίνονται είδωλα εν μία νυκτί και με τους Εκδικητές και τον «Πόλεμο της Αιωνιότητας» να είναι το κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς!! Οι εγκέφαλοι της Marvel, για να αυξήσουν ακόμα περισσότερο το hype, κράτησαν το σενάριο επτασφράγιστο μυστικό, δεν το έδωσαν καν στους ηθοποιούς (παρά μόνο τα δικά τους κομμάτια, και αυτά αποσπασματικά) και δεν έκαναν και καμία δημοσιογραφική προβολή (εκτός από τα πρώτα 20'), ώστε κανείς να μην ξέρει τι ακριβώς διαδραματίζεται... Και πολύ καλά έκαναν!! Γιατί, το CineBlabber (δηλαδή εγώ, ο γράφων...) έχοντας πλέον δει την πρεμιέρα της ταινίας, μπορεί να σας βεβαιώσει ότι το «Avengers: Infinity War» είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τη Marvel και δε νομίζω να αφήσει κανέναν οπαδό δυσαρεστημένο!!! Ουσιαστικά είναι για το είδος των ταινιών με υπερήρωες, ό,τι η εξαλογία της Μέσης-Γης του Πίτερ Τζάκσον (Hobbit και Lord of the Rings, προφανώς) για το είδος του sword & sorcery. Δηλαδή το αρχέτυπο με το οποίο θα συγκρίνονται όλες οι αντίστοιχες ταινίες του είδους στο μέλλον... Wow!!!

(Εννοείται πως δε θα κάνω spoiler! Όμως ό,τι έχει προηγηθεί στις προηγούμενες 18 ταινίες θεωρείται γνωστό, όπως και ό,τι έχουν δείξει τα μέχρι τώρα τρέιλερ της ταινίας... Αν κάποια δεν τα έχετε δει, σταματήστε εδώ, πηγαίνετε να τα δείτε και συνεχίστε!! Άλλωστε χωρίς να τις έχετε δει όλες, δε θα καταλάβετε 100% τι παίζεται... και δε θα μπορέσετε να πιάσετε και όλες τις αναφορές...)

Υπόθεση: Η ταινία ξεκινά ακριβώς από εκεί που τελείωσε το «Thor: Ragnarok». Ο Θορ, μαζί με τον Μπρους Μπάνερ-Χαλκ και τον απαίσιο Λόκι συνοδεύουν τους ελάχιστους επιζώντες του κατεστραμμένου Άσγκαρντ, στη Γη, όταν τους την πέφτει στα post-credits ένα τεράστιο εξωγήινο σκάφος που δεν ταυτοποιείται. Εδώ μαθαίνουμε (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;;) ότι το σκάφος, είναι το μητρικό σκάφος του Θάνος, του πλέον πανίσχυρου αρχικακού του σύμπαντος της Marvel που τον είχαμε δει καλά (αλλά λίγο) μόνο στο πρώτο «Guardians of the Galaxy», ο οποίος όμως ήταν και ο υπεύθυνος για την επίθεση του Λόκι στη Νέα Υόρκη στους πρώτους «Εκδικητές». Ο Θάνος, έχει, λοιπόν, ένα σκοπό. Να συγκεντρώσει τους 6 «Λίθους του Απείρου» (ή της Αιωνιότητας κατά την ελληνική μετάφραση), να τους τοποθετήσει σε ένα πελώριο γάντι που έχει κατασκευάσει γι' αυτό το σκοπό, και με ένα απλό χτύπημα των δαχτύλων του, να εξαλείψει τη μισή από την έμβια ζωή του Σύμπαντος!!! Αυτό θα μπορέσει να το κάνει, γιατί οι Λίθοι εξασφαλίζουν θεϊκή εξουσία πάνω στις στοιχειώδεις προκατακλυσμιαίες δυνάμεις της Πραγματικότητας, του Χρόνου, της Ενέργειας, της Νόησης, του Χώρου και της Ψυχής... Επομένως, όποιος τις κατέχει όλες, αυτόματα αποκτά τη δύναμη ενός Θεού και μπορεί να κάνει τα πάντα... Αφού, λοιπόν, εφορμά επί των Ασγκαρντιανών προσφύγων, αποκτά το Τεσερράκτιο και το τοποθετεί στο γάντι του, έχοντας ήδη άλλον ένα Λίθο εκεί (!!!) και στοχοποιεί κατόπιν τη Γη, στην οποία βρίσκονται ήδη 2 Λίθοι... Το Μάτι του Αγκαμότο του δρ. Στρέιντζ, που αντιστοιχεί στο Χρόνο και το πετράδι στο μέτωπο του Οράματος, που αντιστοιχεί στη Νόηση. Στέλνει, λοιπόν τα τσιράκια του στη Γη να επιτελέσουν το άθλιο έργο τους και ο ίδιος πάει στο Knowhere που έχει την έδρα του ο Συλλέκτης, για να εξασφαλίσει τον Αιθέρα, που είναι και ο Λίθος της Πραγματικότητας... Το πού βρίσκεται ο Λίθος της Ψυχής, είναι το αίνιγμα της ταινίας... Από εκεί και πέρα, δε θα περιγράψω άλλο... Θα πω μόνο ότι είναι γεμάτη ανατροπές, εκπλήξεις και στιγμές δέους που σίγουρα δεν έχετε ξαναδεί σε καμία από τις προηγούμενες 18 ταινίες του MCU... Αν αποκαλύψω το παραμικρό, θα το χαλάσω... Πάντως η ταινία ξεπερνά κάθε προσδοκία, αφού το σενάριο καταφέρνει μέσα σε 2,5 ώρες, όχι μόνο να δώσει αρκετό χρόνο συμμετοχής στους πάμπολλους χαρακτήρες, αλλά και να τους ενσωματώσει αρμονικά στο ίδιο πλαίσιο, παρόλο που το στυλ και το ύφος τους πολλές φορές είναι διαφορετικό σε χαώδη βαθμό... Παράδειγμα το interaction του Τόνι Σταρκ και του Πίτερ Πάρκερ με τον δρ. Στρέιντζ, τον Πίτερ Κουίλ και τους υπόλοιπους Guardians of the Galaxy, του Ρόκετ με τον Θορ και τον Μπάκι Μπαρνς, του Μαύρου Πάνθηρα και της Αυλής της Ουακάντα με το Όραμα και την Scarlet Witch και δε συμμαζεύεται... Στα συν, επίσης, το γεγονός ότι ο ρυθμός είναι φρενήρης, τα αστεία είναι πανέξυπνα τοποθετημένα και βγάζουν γνήσιο γέλιο, σε μία ταινία που δε σηκώνει και πολλή πλακίτσα με όσα συγκλονιστικά λαμβάνουν χώρα. Δηλαδή, π.χ., παρόλο που οι Guardians of the Galaxy είναι εκ των πρωταγωνιστών, δε θα ακούσετε καμία ηλιθιότητα για τις κουράδες του Ντραξ (ο οποίος ξανασοβάρεψε και δεν είναι πλέον χάχας όπως στη δεύτερη ταινία των Guardians), χωρίς όμως να χάνουν τη χαβαλετζίδικη καφρίλα με την οποία αντιμετωπίζουν τα πάντα! Παράλληλα, όμως, η ταινία αποτελεί και ένα biopic του Θάνος, ο οποίος αναλύεται και παρουσιάζεται ολοκληρωμένα και με την παρουσία που αρμόζει στον μεγαλύτερο κακό του Σύμπαντος! Σεναριακός άθλος!

Ερμηνείες: Εδώ δεν έχει νόημα να πω και πολλά, αφού όλοι οι πρωταγωνιστές έχουν παίξει τόσο πολλές φορές το ρόλο τους πλέον, που έχουν ταυτιστεί απολύτως και δε μπορεί κανείς να διανοηθεί κάποιον άλλον να τον υποδύεται. Δεν υπάρχει άλλος Iron Man, παρά ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ. Δεν υπάρχει άλλος Captain America παρά ο Κρις Έβανς. Πλέον μου είναι αδύνατον να φανταστώ πώς υπήρχε άλλος Spider-Man πριν τον Τομ Χόλαντ... Παραφωνία σε όλο αυτό, ο Μπρους Μπάνερ του Μαρκ Ράφαλο, ο οποίος ούτε στο Ράγκναροκ με έπεισε ούτε εδώ... Δίνει την εντύπωση είτε κακού ηθοποιού (που δεν είναι) είτε ότι αδυνατεί να πάρει στα σοβαρά το ρόλο του... Σε όλους τους υπόλοιπους αρέσει όμως... Τι να πω;; Αυτό στο οποίο πρέπει να σταθώ όμως είναι ο Τζος Μπρολίν που κλήθηκε να παίξει (ξανά) τον Θάνος! Κλέβει πραγματικά την παράσταση. Σε μία ταινία με τόσους εξαιρετικούς πρωταγωνιστές (πρωτοφανές ίσως σε όλη την ιστορία του εμπορικού Χόλιγουντ!), το να υπάρξει ένας που να ξεχωρίσει τόσο πολύ (και μάλιστα φορώντας mo-cap στολή!!) είναι επίσης άθλος! Εξιλεώνει ταυτόχρονα και τη Marvel, η οποία έχει κατηγορηθεί για έλλειψη «καλών» κακών ή έστω κακή τους διαχείριση. Δηλαδή, για κάθε Λόκι, υπάρχει και ένας Μάλεκιθ. Για κάθε Άντριαν Τουμς υπάρχει και ένας Καικίλιος. Για κάθε Έρικ Κιλμόνγκερ υπάρχει και ένας Μανδαρίνος (αν και εδώ διαφωνώ, αλλά δεν είναι της παρούσης...). Βέβαια, για όλους τους «αδύναμους» κακούς, μάλλον έφταιγε το σενάριο, παρά η ερμηνεία αυτή καθαυτή. Όμως πλέον, με την ύπαρξη του Θάνος, όλα παραγράφονται!!! Ανυπομονώ να τον ξαναδώ, αφού δεν είναι μυστικό, ούτε spoiler, ότι θα επανέλθει στους επόμενους Εκδικητές, του χρόνου τέτοια εποχή! Για λόγους πληρότητας, θα αναφέρω ότι ξεχωρίζουν ακόμα η Ζόι Σαλντάνα-Γκαμόρα, η Ελίζαμπεθ Όλσεν-Scarlet Witch, ο Πολ Μπέτανι-Όραμα και ο νεοεισελθών Τομ Βον-Λόλορ στο ρόλο του Ebony Maw (Εβένινης Σιαγόνας...), ενός από τα τσιράκια του Θάνος, που ήδη έχει γίνει fan favourite (πότε πρόλαβε;;;)!

Σκηνοθεσία: Οι αδερφοί Ρούσο, έχουν ήδη δώσει τα διαπιστευτήρια των ικανοτήτων τους στις 2 προηγούμενες ταινίες του Captain America και ειδικά στο Civil War, όπου απέδειξαν πως μπορούν να δημιουργήσουν εκπληκτικά set pieces, σκηνές δράσης όπου η αλληλεπίδραση των διαφόρων υπερηρώων είναι μελετημένη, ώστε οι μονομαχίες τους να έχουν μια εσωτερική λογική και ταυτόχρονα να έχουν ισορροπημένο χρόνο εμφάνισης για να μη μένει κανείς θεατής δυσαρεστημένος. Στο Infinity War, το έργο τους ήταν εις τη νιοστή δυσκολότερο, γιατί έπρεπε να συνδυάσουν όλους τους υπερήρωες, το Γάντι με τους Λίθους του Θάνος και τις ορδές των τεράτων με τις οποίες επιτίθεται στη Ουακάντα, καινούριες στολές με νέες εξωτικές δυνάμεις για τον Iron Man, τον Spider-Man και το Μαύρο Πάνθηρα, τις τηλεκινητικές δυνάμεις της Scarlet Witch και του Ebony Maw, τα μαγικά του δρ. Στρέιντζ, όπως και τις επικών διαστάσεων μάχες ή τα διαστημικά σκηνικά, τα οποία συναγωνίζονται (ή μήπως ξεπερνούν;;;) τα καλύτερα σκηνικά των Star Wars... (καμία έκπληξη εδώ, αφού τα εφέ τα έκανε ξανά η Industrial Light & Magic). Επίσης... τι κάνει ο Θορ;;;; (χαχα, θα το δείτε μόνοι σας). Εγώ, τουλάχιστον δε θα μπορούσα να ζητήσω, αλλά ούτε και να φανταστώ τίποτα περισσότερο...

Καλύτερη ατάκα: Ενδεικτικά... «- With all six stones, I can simply snap my fingers, they would all cease to exist. I call that mercy. - And then what? - I finally rest, and watch the sunrise on a grateful universe.» (Διάλογος μεταξύ Θάνος και δρ. Στρέιντζ...)

Να τη δω; Αυτό δεν είναι καν έγκυρη ερώτηση...

Ημιάχρηστα trivia:

• Αρχικά αυτή η ταινία ήταν να βγει σε 2 μέρη, αλλά τελικά οι δημιουργοί αποφάσισαν να την κάνουν αυτόνομη. Δηλαδή, οι επόμενοι Εκδικητές είναι μια, προφανώς συνέχεια, αλλά χωρίς η τωρινή ταινία να είναι «ημιτελής». Και πράγματι, ό,τι είναι να γίνει στο Infinity War ολοκληρώνεται (θα δείτε πώς και γιατί), και η επόμενη ταινία θα συνεχίσει με τη συνέχεια των τετελεσμένων αυτής εδώ. Ακόμα ένα πλεονέκτημα, το οποίο αποδεικνύει πως οι αδερφοί Ρούσο είναι και πανέξυπνοι, αλλά και σέβονται τον θεατή.
• Παρόλο που πολυδιαφημίστηκε ότι στο Infinity War συμμετέχουν όλοι οι υπερήρωες που έχουμε δει μέχρι τώρα, συν κάποιοι άλλοι, αυτό τελικά δεν ισχύει! Στην ταινία εμφανίζονται όσοι εμφανίζονται στις αφίσες... Ψάξτε να δείτε ποιοι απουσιάζουν και θα καταλάβετε ποιους δε θα δείτε...
• Μείνετε στις θέσεις σας για την κλασική post-credits σκηνή, η οποία (λογικά) αφήνει μια υποψία για το τι θα δούμε στους επόμενους «Εκδικητές». Προφανώς περιέχει εκπλήξεις! Το trivia όμως εδώ είναι πως αρχικά οι αδερφοί Ρούσο δεν ήθελαν να βάλουν post-credits σκηνή στην ταινία, για να κάνουν εντύπωση πηγαίνοντας κόντρα στην παράδοση της Marvel, αλλά και γιατί το φινάλε της ταινίας, έχει την αίσθηση πραγματικού ολοκληρωμένου φινάλε. Ήθελαν τους θεατές να πάνε στους επόμενους «Εκδικητές» μην έχοντας την παραμικρή ιδέα για το τι θα μπορούσε να ακολουθεί! Τελικά επικράτησε η παράδοση και μας τα έκανε χειρότερα, γιατί τώρα δε μπορούμε να περιμένουμε ένα χρόνο!!!

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Τζο Ρούσο, Άντονι Ρούσο

Σενάριο: Κρίστοφερ Μάρκους, Στίβεν ΜακΦίλι

Ηθοποιοί: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ., Κρις Έβανς, Κρις Χέμσγουορθ, Μαρκ Ράφαλο, Τζος Μπρόλιν, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τομ Χόλαντ, Κρις Πρατ, Τσάντγουικ Μπόουζμαν, Ελίζαμπεθ Όλσεν, Πολ Μπέτανι, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σεμπάστιαν Σταν, Ντον Τσιντλ, Άντονι Μάκι, Ζόι Σαλντάνα, Ντέιβ Μπατίστα, Βιν Ντίζελ (φωνή), Μπράντλεϊ Κούπερ (φωνή), Πίτερ Ντίνκλετζ, Πομ Κλεμέντιεφ, Κάρεν Γκίλαν, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Τομ Χίντλστον, Ίντρις Έλμπα, Λετίσια Ράιτ, Ντανάι Γκουρίρα, Γκουίνεθ Πάλτροου, Μπένεντικτ Γουόνγκ, Τζέικομπ Μπάταλον, Ουίνστον Ντιουκ, Κάρι Κουν, Τομ Βον-Λόλορ, Τέρι Νόταρι, Μάικλ Τζέιμς Σω, Ουίλιαμ Χερτ, Ρος Μάρκουαντ και 2 ακόμη cameos που δε θα αποκαλύψω γιατί θα το χαλάσω και δεν κάνει...! (ουφ...)

INSIDIOUS: THE LAST KEY (πότε θα μάθετε να μην ανοίγετε την πόρτα σε ξένους;;;)

Τελικά αυτός ο Λι Γουανέλ είναι χρυσωρυχείο! Ως σεναριογράφος και πρωταγωνιστής, ξεκίνησε το franchise του Saw που έφτασε αισίως στην 8η του συνέχεια... Έπειτα μαζί με το έτερο χρυσό παιδί του ψυχολογικού τρόμου, τον σκηνοθέτη Τζέιμς Γουάν, δημιούργησαν το Insidious, το οποίο επέστρεψε μόλις στις αίθουσες με την 4η του συνέχεια! Ο Τζέιμς Γουάν αρκείται (μαζί με αρκετούς άλλους) στην παραγωγή της ταινίας, αλλά ο Λι Γουανέλ επανέρχεται στον β' ρόλο του Σπεκς, μαζί φυσικά με τα χρέη του ως σεναριογράφου! Το "Τελευταίο κλειδί" είναι sequel του Insidious Chapter 3, το οποίο όμως ήταν prequel της ορίτζιναλ ταινίας. Επομένως και το νο.4 εξακολουθεί να είναι prequel, αλλά δε θα υπάρξει άλλο, καθώς το φινάλε μας συνδέει κατευθείαν με το αρχικό φιλμ... Θα χρειαστεί να γυρίσουν sequel πλέον, αν θέλουν να το συνεχίσουν. Μεταξύ μας, γιατί όχι; Τα Insidious διατηρούν μια διαχρονικά σταθερή ποιότητα (ίσως λίγο πάνω, λίγο κάτω), έχουν σταθερό fan base, και αξίζουν τον κόπο, για όλους τους οπαδούς του μεταφυσικού ψυχολογικού τρόμου! Μάλιστα, το νο.4 έχει και πολύ ενδιαφέρουσα ανατρεπτική εξέλιξη, σε στυλ twist, στη μέση της ταινίας (!) που του δίνει έξτρα πόντους σασπένς! Δεν πρέπει να πω πολλά όμως, γιατί θα spoiler-ιάσω και είναι κρίμα...

(Διαβάστε άφοβα, δε θα κάνω spoiler! Οι χαρακτήρες όμως θεωρούνται γνωστοί.)

Υπόθεση: Η ταινία ξεκινά δείχνοντάς μας το γνωστό και μη εξαιρετέο πλέον (από όλες τις προηγούμενες συνέχειες) μέντιουμ Ελίζ Ρενίερ σε πολύ νεαρή ηλικία στο σπίτι της οικογένειάς της με τους γονείς και το μικρότερο αδερφό της. Από τότε, λοιπόν, είχε συνειδητοποιήσει το χάρισμά της να αισθάνεται και να "βλέπει" το "Επέκεινα" ή "Απώτερο" τέλος πάντων... Έτσι και συμβαίνει ένα βράδυ, όπου μέσα στο παιδικό δωμάτιο που μοιράζεται με τον αδερφό της, επικοινωνεί με ένα μοχθηρό πνέυμα, καθώς (εννοείται) το σπίτι είναι στοιχειωμένο!! Η μητέρα της είναι με το μέρος της, αλλά ο (δεσμοφύλακας) πατέρας της δε θέλει να ξέρει, και τιμωρεί την κόρη του που επιμένει να μιλά για πνεύματα και ψυχές με στυλιάρι και εγκλεισμό στο σκοτεινό υπόγειο του σπιτιού! Εκεί όμως το κατατρομαγμένο κοριτσάκι έρχεται σε επαφή με μια απαίσια οντότητα πίσω από μια πόρτα, έναν δαίμονα-κλειδοκράτορα (βλ. trailer της ταινίας), που δυστυχώς εισέρχεται στον κόσμο μας (μπρρρ!!)... Flash forward και η ηλικιωμένη πλέον Ελίζ, λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από κάποιον που ζητά την επαγγελματική της βοήθεια, γιατί το σπίτι του είναι στοιχειωμένο... Η διεύθυνση όμως που της δίνει, είναι του δικού της σπιτιού στο οποίο έλαβαν χώρα όσα προανέφερα!!! Τελικά, μετά από δισταγμούς, αποφασίζει να πάει να βοηθήσει, παίρνοντας φυσικά μαζί της και τους δύο αχαΐρευτους συνεργάτες της, τον Σπεκς και τον Τάκερ... Από 'κεί και πέρα ξεκινά το πανηγύρι... Φυσικά, όπως προείπα, στη μέση της ταινίας υπάρχει ένα πανέξυπνο twist στο σενάριο που δίνει εξαιρετικό ενδιαφέρον στη συνέχεια, ενώ δε λείπουν και οι χιουμοριστικές στιγμές! Εγώ προσωπικά, θεωρώ ότι το Insidious ήταν πάντα και λίγο αυτοσαρκαστικό και αυτοσατιριζόμενο. Το γέλιο (εδώ κι εκεί, φυσικά, γιατί δεν πρόκειται για κωμωδία), που προέρχεται από την ελαφρώς κάφρικη συμπεριφορά των δύο βοηθών της Ελίζ, ανακουφίζει το άγχος από τη θριλερική ατμόσφαιρα και κατά κάποιο τρόπο κλείνει το μάτι στο θεατή, λέγοντάς του να μην παίρνει όσα βλέπει και τόσο σοβαρά... Γενικώς, ο κος. Γουανέλ πέτυχε για μια ακόμα φορά το σκοπό του! Μας έδωσε μια συνέχεια ισάξια των προηγούμενων, με το στοιχείο του twist να της δίνει τη φρεσκάδα που λείπει γενικώς από τα sequel. Θα πάω να δω και το νο.5 (αν φυσικά αποφασίσουν να το συνεχίσουν το θέμα).

Ερμηνείες: Από τη στιγμή που τα ηνία του franchise ως χαρακτήρας, ανέλαβε η Ελίζ, η Λιν Σέι που την υποδύεται, είναι λες και γεννήθηκε για το ρόλο! Είναι κάτι σαν τον Τόμπιν Μπελ του Saw... Ξέρει το ρόλο της απ' έξω και ανακατωτά και δε μπορώ να βρω κάτι να της προσάψω. Ομοίως ο Λι Γουανέλ και ο Άνγκους Σάμπσον, είναι απολαυστικοί ως Σπεκς και Τάκερ, αντίστοιχα. Μίνι έκπληξη ο Μπρους Ντέιβισον σε έναν ρόλο που δε θα αποκαλύψω, με μεγάλο συναισθηματικό υπόβαθρο και ευαισθησία! Επίσης, πολύ καλό κάστινγκ έχει γίνει στο μικρό κοριτσάκι και την έφηβη, που υποδύονται την Ελίζ στις αντίστοιχες ηλικίες. Έιβα Κόλκερ και Χάνα Χέιζ, είναι ενίοτε συγκλονιστικές (ειδικά η πρώτη - η μικρή!). Ελπίζω να μη χαθούν στην πορεία...

Σκηνοθεσία: Ο Άνταμ Ρόμπιτελ είναι ένας πολύ νέος σκηνοθέτης που δεν έχει κλείσει τα 40... Το "Τελευταίο κλειδί" είναι μόλις η δεύτερη ταινία του, με την πρώτη να είναι επίσης ψυχολογικό-μεταφυσικό θρίλερ! Δεν το έχω δει, αλλά αν κρίνω από αυτό που μόλις είδα, είναι εξαιρετικά ταλαντούχος. Φυσικά, δεν αποφεύγει τα κλισέ των αντίστοιχων ταινιών του είδους (βλ. πολλά jump scares - κάποιες φορές αρκετά επιτηδευμένα, σκοτεινά δωμάτια, πόρτες που τρίζουν, αντικείμενα που μετακινούνται κλπ...). Όμως, η ταινία καταφέρνει και σε κρατάει σε αγωνία συνεχώς και οι συναισθηματικές και "δύσπεπτες" σκηνές, έχουν έναν προσγειωμένο ρεαλισμό που αντισταθμίζει τις όποιες άλλες υπερβολές. Γενικώς, η ταινία έχει σκηνοθετηθεί όπως θα έπρεπε να είναι σκηνοθετημένο κάθε μεταφυσικό θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, αλλά και το κοινό... Οι επίγονοι του Τζέιμς Γουάν, θα πρέπει να τον κάνουν περήφανο! Ειδικά, τώρα που αυτός ασχολείται με τον Aquaman!

Καλύτερη ατάκα: "She's psychic, we're sidekicks!" Η οικτρή προσπάθεια του Τάκερ να κάνει λογοπαίγνιο-χιούμορ... Στο πλαίσιο της ταινίας είναι ξεκαρδιστική!

Να τη δω; Εννοείται! Μην το ρωτάτε!! Οι απανταχού fans του Insidious τρέξτε!!

Ημιάχρηστα trivia: 

• Στο τρέιλερ της ταινίας υπάρχουν σκηνές που στην ταινία δεν εμφανίζονται πουθενά! Χαρακτηριστικότερη η εμφάνιση του "ασχημότερου μοντέλου στον κόσμο", Μελανί Γκειντός, που εγώ την περίμενα διακαώς, αλλά τελικά δεν την είδα ποτέ!! Πάντως ο Ρόμπιτελ, είπε ότι θα συμπεριλάβει τις κομμένες σκηνές στο BluRay της ταινίας ...

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Άνταμ Ρόμπιτελ

Σενάριο: Λι Γουανέλ

Ηθοποιοί: Λιν Σέι, Λι Γουανέλ, Άνγκους Σάμπσον, Κέιτλιν Τζέραρντ, Σπένσερ Λοκ, Μπρους Ντέιβισον, Τζος Στιούαρτ, Έιβα Κόλκερ, Χάνα Χέιζ

mother! (άρτζι, μπούρτζι και λουλάς...)

Κρίμα... Έτσι, μονολεκτικά! Ο Ντάρεν Αρονόφσκι είναι ένας δημιουργός που παρακολουθώ ανελλιπώς. Ορισμένες από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι δικές του: "Μαύρος κύκνος", "Ρέκβιεμ για ένα όνειρο", "Παλαιστής" (σε τυχαία σειρά). Με εξαίρεση το "π", όλες του οι ταινίες μου άρεσαν, ακόμα κι αν δεν τις κατάλαβα πλήρως, όπως την "Πηγή της ζωής". Και τότε, όμως, είχα την αίσθηση ότι παρακολούθησα ένα αριστούργημα, δυσνόητο μεν, αλλά έργο μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας! Αναμενόμενο ήταν να περιμένω με αδημονία το νέο του πόνημα με τίτλο "mother!"... Ναι, έτσι γραμμένο, με μικρά και θαυμαστικό!! Τα σημεία στίξης του έλειπαν, τρομάρα του! Άλλο περίμενα να δω, τελείως άλλο πράγμα είδα. Καταρχάς ήταν λάθος που το promotion της ταινίας το διαφήμιζε σαν ψυχολογικό θρίλερ. Δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία, σε καμία περίπτωση. Εγώ θα το προμοτάριζα ως θρησκευτική άσκηση ύφους, από έναν (κατά δήλωσή του) άθεο! Φυσικά μια τέτοια περιγραφή είναι ούτως ή άλλως πολλά υποσχόμενη και μάλιστα όταν προέρχεται από τον Αρονόφσκι! Έλα όμως που το "mother!" είναι τόσο αυτάρεσκο και δήθεν, που το οποιοδήποτε νόημα ή τροφή-για-σκέψη ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, πνίγεται σε τόνους φιλμικού σουρεαλιστικού εφιάλτη (με την κακή έννοια!) και χάνει παντελώς το στόχο και την ουσία του. Σαν να προσπαθείς να βγάλεις νόημα διαβάζοντας γιαπωνέζικα χάικου από το πρωτότυπο, όταν κατεδαφίζουν τη διπλανή πολυκατοικία με αερόσφυρες...

(Θα κάνω spoiler, επομένως, αν ενδιαφέρεστε να δείτε την ταινία, μη συνεχίσετε την ανάγνωση, ειδικά στην ενότητα της υπόθεσης.)

Υπόθεση: Η ταινία ξεκινά δείχνοντάς μας το φλεγόμενο πρόσωπο μιας γυναίκας. Έπειτα ο Χαβιέ Μπαρδέμ τοποθετεί έναν κρύσταλλο σε ένα στήριγμα πάνω σε ένα έπιπλο ενός καμένου σπιτιού και το σπίτι αναγεννιέται δια μαγείας, και μαζί του και η Τζένιφερ Λώρενς πάνω σε ένα κρεβάτι. Όπως φαίνεται, οι δυο τους είναι ζευγάρι. Ο Μπαρδέμ είναι συγγραφέας με μηδενική έμπνευση, ενώ η Λώρενς ασχολείται με την ανακαίνιση του σπιτιού. Ταυτόχρονα, όμως βλέπει κάτι παραισθήσεις του στυλ, τοίχοι να σαπίζουν, πατώματα να ματώνουν, όπως επίσης και μια περίεργη ροζ μάζα μέσα στους τοίχους... γι' αυτό και πίνει μια κίτρινη σκόνη αραιωμένη σε νερό. Καλά μέχρι εδώ; Κάποια στιγμή χτυπά την πόρτα τους ο Εντ Χάρις (γιατρός υποτίθεται), τον οποίο φυσικά πρώτη φορά συναντούν. Ο Μπαρδέμ, όμως τον καλεί να μείνει στο σπίτι, προς έκπληξη της γυναίκας του, την οποία δε ρώτησε καν! Ο Χάρις στο μεταξύ βήχει (αφού καπνίζει σαν τσιμινιέρα)!! Πολύς βήχας! Και εμετός... Τέλος πάντως, την άλλη μέρα χτυπά την πόρτα τους η Μισέλ Φάιφερ, που αποδεικνύεται πως είναι σύζυγος του γιατρού. Οι δυο τους επιδίδονται σε μπόλικες αδιακρισίες, ο Μπαρδέμ τους δέχεται σαν να μην τρέχει κάστανο, μέχρι που σπάνε τον κρύσταλλο που είχε πάνω στο έπιπλο!! Είχε μεγάλη συναισθηματική αξία, γιατί προερχόταν από το σπίτι του που είχε καεί... Γίνεται έξω φρενών, κάνει κάτι παλαβά, η Λώρενς πάει να τους διώξει, αλλά το ζευγάρι αδιαφορεί και πάει να κάνει σεξ στο δωμάτιο!!! Κάποια στιγμή όμως, μπουκάρουν μέσα οι δυο γιοι τους (!!) που στήνουν άγριο καβγά για τα κληρονομικά, γιατί ο Εντ Χάρις τελικά αργοπεθαίνει από βήχα... Πάνω στον καβγά, ο ένας σκοτώνεται... Ο Μπαρδέμ εγκαταλείπει τη γυναίκα του και τους πάει στο νοσοκομείο και όταν γυρίζει, έχει ήδη καλέσει όλους τους τεθλιμμένους συγγενείς για αγρυπνία!! Το σπίτι γεμίζει κόσμο, η Λώρενς παρακολουθεί το άγνωστο πλήθος να ρημάζει το σπίτι και γίνεται έξαλλη! Τους διώχνει με τις κλοτσιές και τα χώνει στον Μπαρδέμ ότι είναι ατομιστής και παραμελεί τα συζυγικά του καθήκοντα! Εκείνος προσβάλλεται και της δείχνει ποιος είναι... Το πιάσατε ε;;;; Το έπιασε και η Λώρενς! Και μάλιστα αγόρι (κόβει και τη σκόνη)!! Και ο Μπαρδέμ ξαναβρίσκει και την έμπνευσή του! Γράφει το τέλειο ποίημα, η Λώρενς το διαβάζει και συγκλονίζεται, αλλά όλως παραδόξως η εκδότρια του Μπαρδέμ ήδη το έχει διαβάσει και τα πλήθη των θαυμαστών ήδη συρρέουν στο σπίτι! Το τι επακολουθεί είναι αδύνατο να το περιγράψω... Το σπίτι μετατρέπεται σε ένα σουρεαλιστικό εφιάλτη, όπου παρακολουθείς εμβρόντητος, από κλοπές και βανδαλισμούς, μέχρι μάχες με βόμβες και αυτόματα όπλα και από αυτοσχέδια κοινόβια αστέγων μέχρι θρησκευτικές τελετές αποκρυφιστών με είδωλό τους τον μέγα ποιητή! Η Λώρενς περιφέρεται μέσα σε αυτό το χάος αλλόφρων, μέχρι που την πιάνουν οι πόνοι. Ο Μπαρδέμ τη φυγαδεύει σε ένα δωμάτιο, γεννά τον Υιό (επίτηδες το έγραψα με κεφαλαίο), αλλά ο Κύριος Μπαρδέμ της το παίρνει και το παραδίδει στον όχλο, που το κατακρεουργεί και τρώει τις σάρκες του! Οπότε η Λώρενς τρελαίνεται εντελώς και κάνει το σπίτι μπουρλότο! Όμως ενώ αυτή απανθρακώνεται και κείτεται ετοιμοθάνατη, ο Μπαρδέμ δεν παθαίνει τίποτα και αναίσχυντα της ζητάει την αγάπη της, γιατί με αυτή μόνο μπορεί να δημιουργήσει, καθώς είναι το μόνο που ξέρει να κάνει... Αυτή δέχεται, οπότε της ξεριζώνει την καρδιά η οποία μετατρέπεται σε κρύσταλλο... Τον τοποθετεί αυτός σε ένα στήριγμα πάνω σε ένα έπιπλο του καμένου σπιτιού και το σπίτι αναγεννιέται δια μαγείας, και μαζί του και η Τζένιφερ Λώρ... ωχ!! Δεν είναι η Τζένιφερ Λώρενς!!! Είναι μια άλλη άγνωστη μελαχρινή! Καταλάβατε; Εγώ όχι... Αλλά αν μου πείτε ότι ο Μπαρδέμ είναι ο Θεός και η ανθρωπότητα είναι αυτός ο βάρβαρος όχλος και η Λώρενς η Παναγία-Μητέρα Φύση και το μωρό ο Ιησούς που ο Θεός τον δίνει βορά στους πιστούς, διότι "λάβετε φάγετε, τούτο μου εστί το Σώμα", ειλικρινά, θα σπάσω την τηλεόρασή μου επί τόπου και θα κάψω και όλες τις ταινίες του Αρονόφσκι που έχω στην ταινιοθήκη μου!! Θεολογικές αλληγορικές μπούρδες και άρτζι, μπούρτζι και λουλάς!! Τι "ήπιε" ο άνθρωπος όταν έγραφε αυτό το αξιοθρήνητο αίσχος;;; Τα χώνω, γιατί από τον Αρονόφσκι περιμένω πολλά... Κρίμα...

Ερμηνείες: Τζένιφερ Λώρενς απλά συγκλονιστική!! (Δε σημαίνει ότι επειδή το σενάριο είναι οικτρό, ο Αρονόφσκι έπαψε να είναι καλός σκηνοθέτης ή οι ηθοποιοί ξέχασαν να παίζουν!) Αποδεικνύει ότι έχει τη στόφα μεγάλης ηθοποιού! Όσο κακή και να ήταν η ταινία, τέτοιες ερμηνείες δε μπορούν να περάσουν απαρατήρητες! Ο Μπαρδέμ ήταν ο γνωστός Μπαρδέμ (καλώς ή κακώς). Πολύ καλύτεροι ήταν όμως ο Εντ Χάρις και η Μισέλ Φάιφερ, για την οποία τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση! Με δικαίωσε δύο φορές φέτος. Μία εδώ και μία στο "Orient Express" του Κένεθ Μπράνα... Εδώ παίζει με μια πανούργα υποδόρια μοχθηρότητα, καμουφλαρισμένη άψογα με σαρδόνια χαμόγελα και υφέρπουσα ειρωνεία... Ο Εντ Χάρις από την άλλη τη συμπληρώνει άψογα, καθώς και αυτός καμουφλάρει την αδιακρισία του με ψευτοευγένειες και φιλοφρονήσεις (εν μέσω βήχα φθισικού) που σε κάνουν να αισθάνεσαι εξαιρετικά άβολα... Καταπληκτικός!

Σκηνοθεσία: Όλη η ταινία είναι γυρισμένη με την κάμερα να ακολουθεί τη Τζένιφερ Λώρενς παντού! Και σχεδόν όλα τα πλάνα είναι κοντινά στο πρόσωπό της! Όταν έρχεται δε η ώρα να εξαπολύσει ο Αρονόφσκι όλο το σουρεαλιστικό του πανδαιμόνιο, απλά κοιτάς σαν χαζός... Αυτό δεν έχει νόημα να το περιγράψω αν δεν το δείτε! Πάντως θα προσπαθήσω συνοπτικά: Η Λώρενς μπαινοβγαίνει στα δωμάτια του σπιτιού, η κάμερα είναι κολλημένη πάνω της, αλλά γύρω της το αλαλάζον πλήθος, κάνει ό,τι πιθανό και απίθανο μπορείτε να φανταστείτε, με το ντεκόρ να αλλάζει διαρκώς και τον εφιάλτη να κλιμακώνεται συνεχώς με κάθε δευτερόλεπτο! Και όλα αυτά απνευστί! Ειλικρινά αυτός ο σκηνοθέτης (που δε χρειάζεται προφανώς διαπιστευτήρια επιδεξιότητας) χαράμισε το ταλέντο του με αυτήν την ταινία... Το να είσαι επιτηδευμένα δυσνόητος και ασαφής δεν προσδίδει ούτε κουλτούρα ούτε επίπεδο στη δημιουργία σου. Φυσικά, δε χρειάζεται όλα να είναι εύπεπτα και "νια-νια" για να τα χωνεύουμε εύκολα, αλλά εδώ χρειάστηκα σόδα για τη δυσπεψία. Δε με αφορά να κάτσω να αποκρυπτογραφήσω τι είχε στο μυαλό του ο σκηνοθέτης ούτε και έχω τη διάθεση και την υπομονή... Ίσως εσείς να τη διαθέτετε!

Καλύτερη ατάκα: "You never loved me. You just loved how much I loved you." (Με δεδομένο ότι τη λέει η Λώρενς-Παναγία στο Μπαρδέμ-Θεό, ίσως είναι και η μόνη που αξίζει... Να, λοιπόν, που κάτι πάει να πει ο ποιητής...)

Να τη δω; Όσο κι αν με απογοητεύει αυτό... όχι! Θεωρώ περιττό να σπαταλήσετε 2 ώρες για μια τέτοια ταινία. Εκτός, φυσικά και παρακολουθείτε ταινίες "βαριάς κουλτούρας" για να τις αναλύσετε μετά σε σινεφιλικά ντιμπέιτ... Τότε, παίρνετε και την ευθύνη φυσικά! Εγώ περιμένω το επόμενο πόνημα του Αρονόφσκι...

Ημιάχρηστα trivia:

• Ο Αρονόφσκι περιέγραψε την ταινία σαν ένα "πυρετικό όνειρο" το οποίο έγραψε μέσα σε 5 ημέρες, εμπνεόμενος από το γενικό χάος που επικρατεί στον πλανήτη... Η Μισέλ Φάιφερ πάντως δεν κατάλαβε τίποτα από το σενάριο όταν το πρωτοδιάβασε.
• Η Τζένιφερ Λώρενς μπήκε τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου της που την έπιασε κρίση πανικού και ράγισε και ένα πλευρό! Πάντως στα γυρίσματα ξεκίνησε να βγαίνει με τον Αρονόφσκι...
• Οι γιοι της Φάιφερ και του Χάρις, Μπράιαν και Ντόμναλ Γκλίσον, είναι προφανώς αδέρφια στην πραγματικότητα και μάλιστα είναι γιοι του τεράστιου Μπρένταν Γκλίσον!!
• Κάθε τι στην ταινία έχει έναν θρησκευτικό συμβολισμό. Από τους "καλεσμένους" που σπάνε το νιπτήρα του σπιτιού, παρά τις προειδοποιήσεις της Λώρενς με αποτέλεσμα το σπίτι να πλημμυρίσει, μέχρι την οικογένεια του Χάρις και της Φάιφερ, που αντιπροσωπεύουν τον Αδάμ και την Εύα με τους γιους τους να αντιπροσωπεύουν τον Κάιν και τον Άβελ... και δε συμμαζεύεται. Τα έχει κάνει λιανά ο ίδιος ο Αρονόφσκι...
• Η ταινία όταν προβλήθηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας, αποθεώθηκε από το μισό κοινό, ενώ το υπόλοιπο τη γιούχαρε... Βγάλτε συμπέρασμα...

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Ντάρεν Αρονόφσκι

Ηθοποιοί: Τζένιφερ Λώρενς, Χαβιέ Μπαρδέμ, Εντ Χάρις, Μισέλ Φάιφερ, Μπράιαν Γκλίσον, Ντόμναλ Γκλίσον, Κρίστεν Βίιγκ, Στίβεν ΜακΧάτι

CLASH OF THE TITANS (..."Ελευθέρωσε το Κράκεν!!!")

Υπάρχουν κάποιες φορές που το μεσημεριανό γεύμα πέφτει λίγο βαρύ και είναι απαραίτητη μια σόδα και λίγη ξάπλα για να μπορέσεις να χωνέψεις σαν άνθρωπος. Άλλες φορές το μυαλό σου έχει γίνει πουρές από τις σκοτούρες και τα άγχη της καθημερινότητας, που θεωρείς αναγκαίο να ξεφορτωθείς ορισμένα κατεστραμμένα εγκεφαλικά κύτταρα, χωρίς όμως να χρειαστεί να καταφύγεις στη λοβοτομή... Προχτές, δεύτερη μέρα των φετινών Χριστουγέννων, συνέτρεχαν και οι δύο παραπάνω παράγοντες. Η λύση για μένα είναι μία ταινία "του χαβαλέ", όπως τουλάχιστον τις αποκαλώ εγώ. Ανατρέχοντας, λοιπόν, στην ταινιοθήκη μου, έπεσε το μάτι μου στην "Τιτανομαχία", ριμέικ μιας καλτ παραγωγής του 1981 που μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διέθετε ηθοποιούς του βεληνεκούς του Λόρενς Ολίβιε και της Ούρσουλα Άντρες στο καστ...(μη με ρωτήσετε πώς δέχτηκε ο Λόρενς Ολίβιε να παίξει σε μια τέτοια ταινία. Δε μπορώ καν να φανταστώ). Το ριμέικ του 2010, ιδωμένο 7 χρόνια μετά τη δημιουργία του, έχει καστ το οποίο κοστίζει πολλά εκατομμύρια με ισοτιμίες 2017. Και φυσικά, αφού βασίζεται στην ελληνική μυθολογία, μην περιμένετε ακρίβεια και σοβαρότητα... Το Χόλιγουντ ποτέ δεν τη σεβάστηκε... Αλλά εμένα ποσώς με ενδιέφερε αυτό. Κατεστραμμένα κύτταρα ήθελα να κάψω, όχι να εντρυφήσω στην κουλτούρα της 7ης Τέχνης! Αρκεί μόνο, να κάνουν το χαβαλέ τους, χωρίς να με κάνουν να αισθανθώ βλάκας! Και πρέπει να πω ότι η "Τιτανομαχία", αν και παίρνει τον εαυτό της πιο σοβαρά απ' ό,τι θα 'πρεπε, εντούτοις έχει μια campy αισθητική, που για το σκοπό που την ήθελα ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόταν!! Πριν με πετροβολήσετε, θα εξηγηθώ...

(Θα κάνω spoiler, γιατί και να κάνω και να μην κάνω, είναι το ίδιο. Δεν τρέχει κάστανο!!)

Υπόθεση: Η ταινία βασίζει το σενάριό της στο μύθο του Περσέα (χαχαχα...  συγγνώμη, θα προσπαθήσω να διατηρήσω την ψυχραιμία μου...). Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ένας πάμφτωχος ψαράς, καθώς ψαρεύει με τη γυναίκα του στο καΐκι του εν μέσω καταιγίδας, ψαρεύει ένα επιπλέον πανάκριβο φέρετρο!! Το ανοίγει και βλέπει μέσα ένα νεκρό τοπ μόντελ, με ένα ζωντανό βρέφος στην αγκαλιά!! Φυσικά το υιοθετεί και το ονομάζει Περσέα. Περνούν τα χρόνια, ο ψαράς αποκτά και μια μικρή κόρη, αλλά οι δουλειές δεν πάνε καλά... Αυτό, βέβαια, φαίνεται να συμβαίνει γενικότερα, γιατί οι υβριστές θνητοί έχουν απηυδήσει με τους θεούς και τους έχουν κηρύξει τον πόλεμο. Δεν προσεύχονται, γκρεμίζουν ναούς και αγάλματα κλπ... Οι θεοί χάνουν τον Όλυμπο κάτω απ' τα πόδια τους, γιατί χωρίς προσευχές χάνουν αυτόματα την αθανασία τους (για όνομα του Δία...)!!! Οπότε κάνουν συμβούλιο στον Όλυμπο να βρουν λύση και σκάει μύτη ο Άδης... Προτείνει στο Δία (με τον οποίο έχει κόντρα) να τον αφήσει να τακτοποιήσει αυτός τα άτακτα ανθρωπάρια όπως νομίζει. Ο Δίας πείθεται... Πριν όμως, ο Άδης έχει ήδη εξολοθρεύσει τους στρατιώτες του Άργους που τόλμησαν να γκρεμίσουν ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Δία... Αλλά τα σκάγια πήραν και την οικογένεια του Περσέα που ξεβράζεται κι αυτός στο Άργος. Καταλήγει τελικά στο παλάτι του βασιλιά Κηφέα, που γιορτάζει το γκρέμισμα του αγάλματος... Σκάει όμως μύτη ο Άδης, σκοτώνει διάφορους, μετατρέπει τη βασίλισσα σε υπεραιωνόβιο σκέλεθρο και δίνει διορία 10 μέρες στους Αργίτες να θυσιάσουν την πριγκίπισσα Ανδρομέδα, αλλιώς θα εξαπολύσει το κολοσσιαίο παντοδύναμο θαλάσσιο Κράκεν και θα τους στείλει όλους στον Κάτω Κόσμο... Ταυτόχρονα όμως, τα σκοτεινά μάγια του, δεν πιάνουν στον Περσέα, οπότε συμπεραίνει (μαζί με την ομήγυρη), ότι πρόκειται για μπάσταρδο γιο του Δία... Μπλα μπλα μπλα... η λύση είναι να πάει ο Περσέας να κόψει το κεφάλι της Μέδουσας που κάνει πέτρα όποιον αντικρίζει, να το φέρει πίσω στο Άργος και να το δείξει στο Κράκεν την ώρα που αυτό θα επιτεθεί, ώστε να γίνει στήλη άλατος και να τη σκαπουλάρει η κακομοίρα η Ανδρομέδα και το Άργος... με τη βοήθεια και της Ιούς, μιας ακόμα ημίθεας... Μέχρι εδώ καλά (ας πούμε...) Μετά όμως, ο Περσέας βγαίνει στην έρημο με τη Συντροφιά του Δαχτυλιδιού και πολεμάει το βασιλιά Ακρίσιο, (που ο Δίας έχει μετατρέψει σε Ούρουκ-Χάι) και τους ξαδέρφους σκορπιούς της Σέλομπ, μεταμφιεσμένος σε ένα υβρίδιο Άραγκορν και Αλαντίν (αφού συνεννοείται και με τα τζίνι!!!). Μετά ξαναβρίσκει τον εαυτό του, καταλήγει στον Κάτω Κόσμο, κόβει φυσικά το κεφάλι της Μέδουσας και μετά καβαλάει το μαύρο Πήγασο (ευτυχώς δεν τον έκλεψε... ο Πήγασος του Βελλεροφόντη είναι από την άσπρη ράτσα). Πάει στο Άργος, πετρώνει το Κράκεν, σώζει την Ανδρομέδα, αλλά αρνείται να γίνει βασιλιάς στο πλευρό της, όπως αρνείται και να γίνει συγκυβερνήτης του Ολύμπου μαζί με το Δία και προτιμά να το παίξει ψαράς με την Ιώ, για να τρώνε μαζί κουτσομούρες μέχρι τα γηρατειά τους... Καλά... Μιλάμε για μια απίθανη (ψαρό)σουπα από ό,τι είναι λάθος σε κάθε sword and sorcery blockbuster, όμως παραδόξως, υπό την επήρεια της γεμιστής γαλοπούλας, βλέπεται εξαιρετικά ευχάριστα!! Κι αυτό, γιατί οι περιπέτειες των ηρώων, έχουν επεισοδιακή μορφή με κλιμακούμενη εξωφρενικότητα. Με άλλα λόγια, αφού δεις την πρώτη απιθανότητα, σκάει μύτη ή επόμενη, που είναι ακόμα πιο εξωφρενική και πάει λέγοντας, μέχρι το φινάλε, όπου η ταινία για λίγο μετατρέπεται σε Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, με ένα set piece που δείχνει τον Περσέα καβάλα στον Πήγασο να πετά ανάμεσα στα πλοκάμια του Κράκεν, με τα νερά της θάλασσας να βράζουν γύρω του, την ώρα που τον κυνηγούν οι φτερωτοί δαίμονες του Άδη... Αυτό πραγματικά πρέπει να το δείτε!!!

Ερμηνείες: Όπως είπα και στην αρχή, το καστ της ταινίας εν έτει 2017 είναι από τα πλέον εντυπωσιακά, καθώς οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι πλέον εξαιρετικά διάσημοι. Τότε όμως, οι περισσότεροι δεν είχαν το σημερινό τους βεληνεκές. Πάντως ο Περσέας Σαμ Γουόρθινγκτον, μάλλον είχε βύσμα και έγινε ηθοποιός. Είναι στην καλύτερη περίπτωση μέτριος... Ευτυχώς, όμως, που τον πλαισιώνουν ηθοποιοί όπως ο Δίας-Λίαμ Νίσον, ο Άδης-Ρέιφ Φάινς, η μπουκιά-και-συχώριο Τζέμα Άρτερτον, ο πολύ καλός ρολίστας Τζέισον Φλέμινγκ, ο Μαντς Μίκελσεν (!!), ο Πιτ Πόστλθουεϊτ, το Κυνηγόσκυλο και ο Σερ Ντάβος από το Game of thrones και δε συμμαζεύεται, οι οποίοι με αρκετά χαβαλετζίδικη διάθεση, κάνουν την πλάκα τους, αλλά με έναν παράδοξα γοητευτικό τρόπο που κάνει τα μελομακάρονα να χωνευτούν στο πι και φι! Δε νιώθω καθόλου ένοχος που απόλαυσα τη Ναταλία Βοντιάνοβα να πετρώνει τους πολεμιστές έναν έναν ως Μέδουσα ούτε την Κάγια Σκοντελάριο (πριν μπλέξει με το Λαβύρινθο και τους Πειρατές της Καραϊβικής) να βγάζει το ψωμί της ως υπηρέτρια της Ανδρομέδας-Αλέξα Ντάβαλος... Όλο αυτό έχει πολύ χαβαλέ!

Σκηνοθεσία: Τη σύνθεση όλου αυτού του συνονθυλεύματος, ανέλαβε ο Γάλλος Λουί Λετεριέ, γνωστός για το Transporter (1 και 2) και το Incredible Hulk, όταν ακόμα το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel ήταν ακόμα στα σπάργανα... Εδώ, με το είδος του σεναρίου που είχε έπρεπε απλώς να σκεφτεί πώς θα έκανε τα set pieces όσο το δυνατόν πιο εντυπωσιακά. Ευτυχώς το πέτυχε 100%. Αναμφίβολα μεγάλο μέρος του μπάτζετ πήγε στα οπτικά εφέ τα οποία είναι state of the art, με εξαίρεση μόνο τη Μέδουσα, που είναι η καρικατούρα της Ναταλία Βοντιάνοβα πάνω σε ένα φιδίσιο κορμί, βγαλμένο από το αλήστου μνήμης Ανακόντα, με τη Τζένιφερ Λόπεζ... Όλα τα υπόλοιπα όμως είναι απίθανα!! Από τους φτερωτούς δαίμονες του Άδη, τους γιγαντιαίους σκορπιούς της ερήμου και τη βάρκα του Χάροντα που τη ρυμουλκούν αλυσοδεμένα ζόμπι (!!!), μέχρι τις τρεις δαιμονόγριες που μοιράζονται ένα μόνο μάτι και φυσικά το ανυπέρβλητο Κράκεν που πολύ θα ήθελε ο Πίτερ Τζάκσον να το είχε συμπεριλάβει στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά ο Τόλκιν, δεν είχε κάτι τέτοιο στο βιβλίο του... Πώς να μην περάσεις καλά με όλα αυτά;; Δε ντρέπομαι καθόλου σας πληροφορώ!! Από την άλλη, υπάρχει η απόλυτα campy σκηνή που θα σποϊλεριάσω αναίσχυντα: Εν μέσω του συμβουλίου των θεών, ο Άδης ενημερώνει τον Δία ότι παρήλθε η προθεσμία που είχαν δώσει στους θνητούς και τότε αυτός με σκεπτικό ύφος προστάζει τους θεούς να αποχωρήσουν, για να μιλήσει ιδιαιτέρως με τον Άδη. Μόλις αυτοί εξαϋλώνονται, και περιμένεις να ακούσεις κάποιο βαρυσήμαντο διάλογο που θα ακολουθήσει, ο Λίαμ Νίσον, απλώς χτυπάει το σκήπτρο του στο πάτωμα, προστάζοντας οργισμένα: "Release the Kraken!". Χαχαχαχα!! Θεοί (pun intended...)! Προσκυνώ και υποκλίνομαι!!

Καλύτερη ατάκα: Μα φυσικά, "Release the Kraken!" Ποια άλλη;;

Να τη δω; Εγώ θα έλεγα ναι, έστω και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Μιλάμε για τον απόλυτο χαβαλέ, αλλά ευτυχώς με την καλή έννοια. Ίσως είναι μία από τις πιο must-see κακές ταινίες που έχω δει. Και δεν το μετανιώνω καθόλου!!

Ημιάχρηστα trivia:

• Η ταινία πετσοκόβει την ελληνική μυθολογία, αναίσχυντα. Όμως, για τους μη γνωρίζοντες, ίσως η πιο υπερβολική σκηνή, αυτή με τις τρεις δαιμονόγριες με το ένα μάτι, είναι και η μοναδική που είναι 100% πιστή στην απόδοσή της!
• Ο Λουί Λετεριέ απηύδησε με την επιμονή των παραγωγών να κάνει την ταινία 3D στο post production και δεν επανήλθε για το σίκουελ.
• Στο ρόλο των διαφόρων θεών κάνουν cameo εμφανίσεις διάφοροι γνωστοί ηθοποιοί, οι οποίοι χαραμίζονται εντελώς, γιατί απλώς χρησιμοποιούνται στο background, σαν χαρτονένιες αφίσες...

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Λουί Λετεριέ
Σενάριο: Τράβις Μπίτσαμ, Φιλ Χέι, Ματ Μανφρέντι
Ηθοποιοί: Σαμ Γουόρθινγκτον, Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς, Τζέμα Άρτερτον, Αλέξα Ντάβαλος, Τζέισον Φλέμινγκ, Μαντς Μίκελσεν, Λίαμ Κάνινγκχαμ, Ασράφ Μπαρχόμ, Ναταλία Βοντιάνοβα, Ρόρι ΜακΚαν, Νίκολας Χουλτ, Πιτ Πόστλθουεϊτ, Χάρι Τρένταγουεϊ, Κάγια Σκοντελάριο, Βίνσεντ Ρέγκαν και cameos από τους Λουκ Έβανς, Αλεξάντερ Σίντιγκ, Ελίζαμπεθ ΜακΓκόβερν, Ντάνι Χιούστον, Τζέιν Μαρτς

STAR WARS EPISODE VIII: THE LAST JEDI (βλ. στο λήμμα ΕΠΟΣ!!)

Φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από την έλευση στον πλανήτη μας από ένα γαλαξία πολύ πολύ μακρινό, της πρώτης ταινίας Star Wars! Ούτε ο ίδιος ο Τζορτζ Λούκας ούτε οι υπόλοιποι συντελεστές της θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι 40 χρόνια μετά, τα εγγόνια τους θα συνέρρεαν στις αίθουσες να παρακολουθήσουν την 8η συνέχεια του franchise (9η μαζί με το εμβόλιμο spin-off "Rogue One"). Ταυτόχρονα δε θα μπορούσαν επίσης να διανοηθούν ότι αυτό ακριβώς το franchise θα είχε τόσο μεγάλη επίδραση στην ποπ κουλτούρα και θα καθιστούσε τους ίδιους ζάπλουτους πολυεκατομμυριούχους! Πλέον, υπό τη σκεπή της Disney, θα έχουμε μία νέα ταινία κάθε χρόνο για όλο το προσεχές μέλλον... Η νέα τριλογία που ξεκίνησε το 2015 με το "Force awakens", ξύπνησε ταυτόχρονα και τη δίψα όλων των fanboys για νέες περιπέτειες της οικογένειας Σκαϊγουώκερ, παρόλο που δίχασε το κοινό. Πολλοί τη χαρακτήρισαν αναμάσημα της πρώτης ταινίας. Πράγματι είχε ύποπτα πολλές ομοιότητες, οι οποίες όμως αναγνωρίστηκαν και από τους ίδιους τους χαρακτήρες της ταινίας, μέσα από κάποιες αυτοαναφορικές ατάκες που έβγαλαν και γέλιο. Άλλοι διαμαρτυρήθηκαν για τον Κάιλο Ρεν, που μάλλον επρόκειτο για κακομαθημένο νευρόσπαστο, παρά για μοχθηρό υπηρέτη της Σκοτεινής Πλευράς. Σε άλλους δεν άρεσε ο θάνατος του Χαν Σόλο, που δεν του επέτρεψε να ξαναβρεθεί με τον Λουκ και τη Λέια, σε ένα reunion που θα προκαλούσε ομαδικά ρίγη! Επίσης, η ταινία άφηνε ενοχλητικά πολλά αναπάντητα ερωτήματα, με τις θεωρίες συνωμοσίας να οργιάζουν σχετικά με το ποιοι είναι οι γονείς της Ρέι, από πού ξεφύτρωσε ο Ανώτατος Ηγέτης Σνόουκ, πώς βρέθηκε ο Λουκ απομονωμένος ως άλλος Γιόντα στην άκρη του γαλαξία κλπ... Άλλοι είπαν πως η ταινία δεν είχε την "αίσθηση" Star Wars, εξαιτίας της ισοπεδωτικής σκηνοθετικής άποψης του Τζ. Τζ. Έιμπραμς ο οποίος ισοπέδωσε με τον ίδιο τρόπο και το Star Trek. Όλο αυτό το buzz όμως δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες για το 8ο επεισόδιο και ταυτόχρονα έριξε αντίστοιχα τεράστιο βάρος στους ώμους του τετραπέρατου Ράιαν Τζόνσον, στον οποίο ανατέθηκε εξ' ολοκλήρου. Δηλώνω οπαδός του franchise και είχα κι εγώ τεράστιες προσδοκίες... Ας πω, λοιπόν, από την αρχή ότι το "Last Jedi" ήταν η ταινία Star Wars που πάντα ονειρευόμουν να δω! Ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου! Θα μπορούσα μονολεκτικά να πω ότι πρόκειται για έπος, αλλά δεν ισχύει... Είναι η επικότητα επαναπροσδιορισμένη! Και εξυπακούεται ότι ξεπέρασε εύκολα όλες τις υπόλοιπες ταινίες της σειράς! Ναι, αυτό συμπεριλαμβάνει και το "Empire strikes back"! Και όχι! Δεν πίνω αλκοόλ... Εξηγούμαι...

(Δε θα ήταν δυνατό να κάνω spoiler! Θα ήταν απρεπές και άηθες! Όμως ό,τι έχει προηγηθεί θεωρείται γνωστό.)

Υπόθεση: Μετά την καταστροφή της Starkiller Base στο νο.7, το Πρώτο Τάγμα εξαπέλυσε λυσσαλέα αντεπίθεση ενάντια στην Αντίσταση, με αποτέλεσμα να την έχει φέρει στο χείλος της καταστροφής. Η ταινία ξεκινά με τους επαναστάτες να προσπαθούν να διαφύγουν από το τελευταίο τους προπύργιο, όντας υπό ανελέητο βομβαρδισμό από το στόλο του Πρώτου Τάγματος. Χωρίς να περιγράψω τι μεσολαβεί, καταφέρνουν να μπουν σε ταχύτητα φωτός και εκεί που νόμιζαν ότι έχουν διαφύγει, το Πρώτο Τάγμα τους έχει εντοπίσει (πράγμα θεωρητικά αδύνατο, όπως νόμιζαν!) και μόλις βγαίνουν από το υπερδιάστημα, οι κακοί εμφανίζονται και συνεχίζουν το σφυροκόπημα. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, εμφανίζεται και το ασύλληπτων διαστάσεων σκάφος του Ανώτατου Ηγέτη Σνόουκ, για να επιβλέψει την επιχείρηση. Υπάρχει τρόπος να γλιτώσουν, αλλά είναι ένας στο εκατομμύριο και προϋποθέτει τελικά να μπουν οι ίδιοι μέσα στο σκάφος του Σνόουκ, πράγμα πρακτικά αδύνατο... Στο μεταξύ η Ρέι που στο τέλος του νο.7 την είδαμε στην άκρη του γαλαξία στο ερημητήριο του Λουκ Σκαϊγουώκερ, να του παραδίδει το φωτόσπαθό του, δεν τα βρίσκει γενικώς με τον Λουκ, για λόγους που θα παρακολουθήσετε μόνοι σας. Γίνονται διάφορα, και τελικά φεύγοντας από εκεί καταλήγει και αυτή στο σκάφος του Σνόουκ... Όλα αυτά που περιέγραψα, φυσικά, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου και δεν αντικατοπτρίζουν τι ακριβώς διαδραματίζεται στην ταινία. Το σενάριο είναι σαν κολοσσιαία βαγκνερική όπερα (ας μου επιτραπεί η σχετική δόση υπερβολής), με ιδέες και ανατροπές που δεν έχουμε ξαναδεί σε ταινία της σειράς! Όλοι οι χαρακτήρες που έχουν κάποια σημασία για την ιστορία αναπτύσσονται ικανοποιητικά, λαμβάνουν τον κατάλληλο χρόνο συμμετοχής και το σημαντικότερο: Κάνουν όλοι (μα όλοι!) κάτι το οποίο δεν το περιμένεις από πουθενά είτε σε επίπεδο πράξης είτε σε επίπεδο επιλογής, καθιστώντας έτσι το νο.8 την πλέον απρόβλεπτη και συναρπαστική ταινία της σειράς! Επίσης, ικανοποιούνται και οι επιθυμίες των fans σχετικά με τη μεγαλύτερη παρουσία κάποιων χαρακτήρων. "Απουσίαζε" ο Λουκ από το νο.7; Ορίστε! Ο Λουκ πρωταγωνιστής του 8! Η Λοχαγός Φάσμα χαραμίστηκε εντελώς στο 7; Πάρτε Λοχαγό Φάσμα να τη θυμάστε... Θέλατε Ανώτατο Ηγέτη Σνόουκ; Ορίστε και ο Σνόουκ να χορτάσετε! Αλλά, το εξαιρετικό με το σενάριο της ταινίας είναι ότι είναι ολοκληρωμένη σε βαθμό που ακόμα κι εδώ να τελείωνε το franchise δε θα έμενες μπουκάλα να περιμένεις τη συνέχεια... όπως άλλωστε θα έπρεπε να συμβαίνει με κάθε κινηματογραφική ταινία!

Ερμηνείες: Αναμφίβολος πρωταγωνιστής της ταινίας (πρώτος μεταξύ ίσων, παρόλα αυτά) είναι ο Λουκ Σκαϊγουώκερ. Ο Μαρκ Χάμιλ φαίνεται πως ωρίμασε σε αυτά τα 40 χρόνια και η ερμηνεία του κλέβει την παράσταση! Στιβαρή και πολυεπίπεδη, δικαιώνει τον χαρακτήρα του και την επιλογή του Ράιαν Τζόνσον να τον κάνει και πάλι πρωταγωνιστή! Ο Άνταμ Ντράιβερ ανέβηκε επίπεδο ως Κάιλο Ρεν (αλλά σε αυτό βοηθάει και η εξέλιξη του χαρακτήρα του, που είναι πολύ πιο καλογραμμένος από το νο.7). Η πρόωρα χαμένη Κάρι Φίσερ, μας προκαλεί μια συγκινητική νοσταλγία ως πριγκίπισσα Λέια... Η Νταίζη Ρίντλεϊ, ο Όσκαρ Άιζακ και ο Τζον Μπογιέγκα είναι οι γνωστοί Ρεί, Πόου και Φιν (καμία αλλαγή εδώ, πράγμα θετικό), ενώ στην ταινία προστέθηκαν και ο Μπενίτσιο Ντελ Τόρο και η Λόρα Ντερν σε ρόλους-έκπληξη που δε νομίζω να αφήσουν δυσαρεστημένο κανέναν. Άφησα τελευταίο τον Άντι Σέρκις... Είμαι περίεργος να δω πότε θα αναγνωριστεί η αξία της δουλειάς αυτού του ανθρώπου με κάποιο βραβείο ερμηνείας! Ο (για πολλοστή φορά) mo-cap ρόλος του Ανώτατου Ηγέτη Σνόουκ είναι το απαύγασμα κάθε σκηνής στην οποία εμφανίζεται! Ο άνθρωπος δίνει πραγματική παράσταση, με αποτέλεσμα να κάνει τον Σνόουκ συγκρίσιμο με τις μοχθηρότερες στιγμές του Νταρθ Σίντιους και τις πιο ανεξέλεγκτες στιγμές του ίδιου του Νταρθ Βέιντερ!! Μπορεί να έχει διάφορα ελαττώματα το Star Wars, αλλά η πινακοθήκη των κακών δεν είναι ένα απ' αυτά. Ο Ανώτατος Ηγέτης Σνόουκ είναι η νέα ένοχή μου απόλαυση!

Σκηνοθεσία: Η σκηνοθεσία του Ράιαν Τζόνσον τα έχει όλα! Κλασικές σκηνές διαστημικών αερομαχιών, επικότερων από ό,τι έχει προηγηθεί μέχρι σήμερα. Τους ήρωες σε χερσαία κυνηγητά καβάλα σε περίεργα ζώα. Πολλά καινούρια πλάσματα και ποικιλόμορφους εξωγήινους... Κλασικές μονομαχίες με φωτόσπαθα... Αλλά και εντυπωσιακά σκηνικά, όπως για παράδειγμα το νησί που κατοικεί ο Λουκ, η αίθουσα του θρόνου του Σνόουκ, για την οποία δε θα πω τίποτα, ή η χλιδάτη και τρυφηλή πόλη-καζίνο στην οποία βρίσκονται κάποια στιγμή οι ήρωές μας... Από την άλλη, με δέος παρακολουθείς να παρελαύνουν στην οθόνη τα εφιαλτικά και γιγαντιαία σκάφη του Πρώτου Τάγματος, όπως το μητρικό σκάφος του Σνόουκ ή το θωρηκτό από την εισαγωγική μάχη της ταινίας. Οι δε μάχες, αυτές καθαυτές, είναι ό,τι εντυπωσιακότερο έχουμε δει μέχρι σήμερα. Ειδικά αυτή στην τρίτη πράξη του έργου, η οποία έχει και ειδικό συναισθηματικό βάρος. Με άλλα λόγια, ο Ράιαν Τζόνσον πήρε ό,τι αγαπήσαμε μέχρι τώρα στο franchise και μας το ξανασέρβιρε ενισχυμένο, εντυπωσιακότερο και (ξαναλέω) επικότερο απ' ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα! Θα ήθελα να τον "ξαναδώ" και στο νο.9, αλλά εκεί επανέρχεται ο Τζ. Τζ. Έιμπραμς... Τέλος πάντων, ας ελπίσουμε να ακολουθήσει τα ίδια βήματα...

Καλύτερη ατάκα: "Let the past die. Kill it, if you have to. That's the only way to become what you are meant to be." (Το λέει ο Κάιλο Ρεν - ακούγεται και στο τρέιλερ - και θέλει λίγη σκεψη...)

Να τη δω; Από χθες κιόλας!!! Εγώ ήδη κανονίζω τη δεύτερη θέαση...

Ημιάχρηστα trivia:

• Ο Μαρκ Χάμιλ εξέφρασε τη διαφωνία του στον Ράιαν Τζόνσον, σχετικά με την εξέλιξη του χαρακτήρα του στην ταινία... Παρόλα αυτά έβαλε τα δυνατά του να φέρει σε πέρας το όραμα του Τζόνσον. Εκ του αποτελέσματος, το εγχείρημα στέφθηκε από πλήρη επιτυχία!
• Παρόλο το θάνατο της Κάρι Φίσερ, δεν άλλαξε καμία σκηνή της ταινίας στην οποία εμφανίζεται. Όλα υπάρχουν όπως ακριβώς προέβλεπε το σενάριο. Δεν είναι spoiler ότι θα εμφανιζόταν και στο νο.9. Είναι γνωστό και δημόσια δηλωμένο. Τώρα πλέον, αυτό είναι αδύνατο και αναγκαστικά η ιστορία θα αλλάξει... ίδωμεν πώς! Πάντως δε θα χρησιμοποιηθεί CGI όπως με το χαρακτήρα του Τάρκιν στο Rogue One, όπου "ανέστησαν" ψηφιακά τον Πίτερ Κούσινγκ... Μπρρρ...
• Ο Ράιαν Τζόνσον θα αναλάβει τη δημιουργία από την αρχή μιας νέας τριλογίας Star Wars, μετά τη λήξη, φυσικά, της παρούσας το 2019!! Αυτό μάλιστα!
• Είναι η πρώτη φορά που δεν ακούγεται καθόλου σε ταινία Star Wars η ατάκα "I have a bad feeling about this"!! Κι όμως, ο ίδιος ο Ράιαν Τζόνσον επιβεβαίωσε ότι την ατάκα τη λέει ο BB-8 στην αρχή της ταινίας, φυσικά στη ρομποτική γλώσσα και μάλιστα η Λέια δηλώνει ότι συμφωνεί! Για προσέξτε το...
• Η σεναριακή δομή της ταινίας πάλι έχει πολλές ομοιότητες με το νο.5, αλλά και το νο.6... Σε σημείο που να έχει ακόμα και ίδιες ατάκες!!! Παρόλα αυτά, εγώ αυτό το βρήκα ευφυές!
• Επόμενη ταινία Star Wars θα είναι το spin-off για τα νεανικά χρόνια του Χαν Σόλο, που θα βγει στις αίθουσες τον προσεχή Μάιο!! Αργούμε....!!

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Ράιαν Τζόνσον

Ηθοποιοί: Μαρκ Χάμιλ, Κάρι Φίσερ, Νταίζη Ρίντλεϊ, Άνταμ Ντράιβερ, Τζον Μπογιέγκα, Όσκαρ Άιζακ, Άντι Σέρκις, Ντόμναλ Γκλίσον, Κέλι Μαρί Τραν, Λόρα Ντερν, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Γκουέντολιν Κρίστι, Λουπίτα Νιονγκ'ό, Γιόουνας Σουόταμο, Φρανκ Οζ (φωνή) και cameos από τους Τζάστιν Θερού, Λίλι Κόουλ, Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ (φωνή) και Γουόργουικ Ντέιβις.