Υπάρχουν κάποιες φορές που το μεσημεριανό γεύμα πέφτει λίγο βαρύ και είναι απαραίτητη μια σόδα και λίγη ξάπλα για να μπορέσεις να χωνέψεις σαν άνθρωπος. Άλλες φορές το μυαλό σου έχει γίνει πουρές από τις σκοτούρες και τα άγχη της καθημερινότητας, που θεωρείς αναγκαίο να ξεφορτωθείς ορισμένα κατεστραμμένα εγκεφαλικά κύτταρα, χωρίς όμως να χρειαστεί να καταφύγεις στη λοβοτομή... Προχτές, δεύτερη μέρα των φετινών Χριστουγέννων, συνέτρεχαν και οι δύο παραπάνω παράγοντες. Η λύση για μένα είναι μία ταινία "του χαβαλέ", όπως τουλάχιστον τις αποκαλώ εγώ. Ανατρέχοντας, λοιπόν, στην ταινιοθήκη μου, έπεσε το μάτι μου στην "Τιτανομαχία", ριμέικ μιας καλτ παραγωγής του 1981 που μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διέθετε ηθοποιούς του βεληνεκούς του Λόρενς Ολίβιε και της Ούρσουλα Άντρες στο καστ...(μη με ρωτήσετε πώς δέχτηκε ο Λόρενς Ολίβιε να παίξει σε μια τέτοια ταινία. Δε μπορώ καν να φανταστώ). Το ριμέικ του 2010, ιδωμένο 7 χρόνια μετά τη δημιουργία του, έχει καστ το οποίο κοστίζει πολλά εκατομμύρια με ισοτιμίες 2017. Και φυσικά, αφού βασίζεται στην ελληνική μυθολογία, μην περιμένετε ακρίβεια και σοβαρότητα... Το Χόλιγουντ ποτέ δεν τη σεβάστηκε... Αλλά εμένα ποσώς με ενδιέφερε αυτό. Κατεστραμμένα κύτταρα ήθελα να κάψω, όχι να εντρυφήσω στην κουλτούρα της 7ης Τέχνης! Αρκεί μόνο, να κάνουν το χαβαλέ τους, χωρίς να με κάνουν να αισθανθώ βλάκας! Και πρέπει να πω ότι η "Τιτανομαχία", αν και παίρνει τον εαυτό της πιο σοβαρά απ' ό,τι θα 'πρεπε, εντούτοις έχει μια campy αισθητική, που για το σκοπό που την ήθελα ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόταν!! Πριν με πετροβολήσετε, θα εξηγηθώ...
(Θα κάνω spoiler, γιατί και να κάνω και να μην κάνω, είναι το ίδιο. Δεν τρέχει κάστανο!!)
Υπόθεση: Η ταινία βασίζει το σενάριό της στο μύθο του Περσέα (χαχαχα... συγγνώμη, θα προσπαθήσω να διατηρήσω την ψυχραιμία μου...). Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ένας πάμφτωχος ψαράς, καθώς ψαρεύει με τη γυναίκα του στο καΐκι του εν μέσω καταιγίδας, ψαρεύει ένα επιπλέον πανάκριβο φέρετρο!! Το ανοίγει και βλέπει μέσα ένα νεκρό τοπ μόντελ, με ένα ζωντανό βρέφος στην αγκαλιά!! Φυσικά το υιοθετεί και το ονομάζει Περσέα. Περνούν τα χρόνια, ο ψαράς αποκτά και μια μικρή κόρη, αλλά οι δουλειές δεν πάνε καλά... Αυτό, βέβαια, φαίνεται να συμβαίνει γενικότερα, γιατί οι υβριστές θνητοί έχουν απηυδήσει με τους θεούς και τους έχουν κηρύξει τον πόλεμο. Δεν προσεύχονται, γκρεμίζουν ναούς και αγάλματα κλπ... Οι θεοί χάνουν τον Όλυμπο κάτω απ' τα πόδια τους, γιατί χωρίς προσευχές χάνουν αυτόματα την αθανασία τους (για όνομα του Δία...)!!! Οπότε κάνουν συμβούλιο στον Όλυμπο να βρουν λύση και σκάει μύτη ο Άδης... Προτείνει στο Δία (με τον οποίο έχει κόντρα) να τον αφήσει να τακτοποιήσει αυτός τα άτακτα ανθρωπάρια όπως νομίζει. Ο Δίας πείθεται... Πριν όμως, ο Άδης έχει ήδη εξολοθρεύσει τους στρατιώτες του Άργους που τόλμησαν να γκρεμίσουν ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Δία... Αλλά τα σκάγια πήραν και την οικογένεια του Περσέα που ξεβράζεται κι αυτός στο Άργος. Καταλήγει τελικά στο παλάτι του βασιλιά Κηφέα, που γιορτάζει το γκρέμισμα του αγάλματος... Σκάει όμως μύτη ο Άδης, σκοτώνει διάφορους, μετατρέπει τη βασίλισσα σε υπεραιωνόβιο σκέλεθρο και δίνει διορία 10 μέρες στους Αργίτες να θυσιάσουν την πριγκίπισσα Ανδρομέδα, αλλιώς θα εξαπολύσει το κολοσσιαίο παντοδύναμο θαλάσσιο Κράκεν και θα τους στείλει όλους στον Κάτω Κόσμο... Ταυτόχρονα όμως, τα σκοτεινά μάγια του, δεν πιάνουν στον Περσέα, οπότε συμπεραίνει (μαζί με την ομήγυρη), ότι πρόκειται για μπάσταρδο γιο του Δία... Μπλα μπλα μπλα... η λύση είναι να πάει ο Περσέας να κόψει το κεφάλι της Μέδουσας που κάνει πέτρα όποιον αντικρίζει, να το φέρει πίσω στο Άργος και να το δείξει στο Κράκεν την ώρα που αυτό θα επιτεθεί, ώστε να γίνει στήλη άλατος και να τη σκαπουλάρει η κακομοίρα η Ανδρομέδα και το Άργος... με τη βοήθεια και της Ιούς, μιας ακόμα ημίθεας... Μέχρι εδώ καλά (ας πούμε...) Μετά όμως, ο Περσέας βγαίνει στην έρημο με τη Συντροφιά του Δαχτυλιδιού και πολεμάει το βασιλιά Ακρίσιο, (που ο Δίας έχει μετατρέψει σε Ούρουκ-Χάι) και τους ξαδέρφους σκορπιούς της Σέλομπ, μεταμφιεσμένος σε ένα υβρίδιο Άραγκορν και Αλαντίν (αφού συνεννοείται και με τα τζίνι!!!). Μετά ξαναβρίσκει τον εαυτό του, καταλήγει στον Κάτω Κόσμο, κόβει φυσικά το κεφάλι της Μέδουσας και μετά καβαλάει το μαύρο Πήγασο (ευτυχώς δεν τον έκλεψε... ο Πήγασος του Βελλεροφόντη είναι από την άσπρη ράτσα). Πάει στο Άργος, πετρώνει το Κράκεν, σώζει την Ανδρομέδα, αλλά αρνείται να γίνει βασιλιάς στο πλευρό της, όπως αρνείται και να γίνει συγκυβερνήτης του Ολύμπου μαζί με το Δία και προτιμά να το παίξει ψαράς με την Ιώ, για να τρώνε μαζί κουτσομούρες μέχρι τα γηρατειά τους... Καλά... Μιλάμε για μια απίθανη (ψαρό)σουπα από ό,τι είναι λάθος σε κάθε sword and sorcery blockbuster, όμως παραδόξως, υπό την επήρεια της γεμιστής γαλοπούλας, βλέπεται εξαιρετικά ευχάριστα!! Κι αυτό, γιατί οι περιπέτειες των ηρώων, έχουν επεισοδιακή μορφή με κλιμακούμενη εξωφρενικότητα. Με άλλα λόγια, αφού δεις την πρώτη απιθανότητα, σκάει μύτη ή επόμενη, που είναι ακόμα πιο εξωφρενική και πάει λέγοντας, μέχρι το φινάλε, όπου η ταινία για λίγο μετατρέπεται σε Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, με ένα set piece που δείχνει τον Περσέα καβάλα στον Πήγασο να πετά ανάμεσα στα πλοκάμια του Κράκεν, με τα νερά της θάλασσας να βράζουν γύρω του, την ώρα που τον κυνηγούν οι φτερωτοί δαίμονες του Άδη... Αυτό πραγματικά πρέπει να το δείτε!!!
Ερμηνείες: Όπως είπα και στην αρχή, το καστ της ταινίας εν έτει 2017 είναι από τα πλέον εντυπωσιακά, καθώς οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι πλέον εξαιρετικά διάσημοι. Τότε όμως, οι περισσότεροι δεν είχαν το σημερινό τους βεληνεκές. Πάντως ο Περσέας Σαμ Γουόρθινγκτον, μάλλον είχε βύσμα και έγινε ηθοποιός. Είναι στην καλύτερη περίπτωση μέτριος... Ευτυχώς, όμως, που τον πλαισιώνουν ηθοποιοί όπως ο Δίας-Λίαμ Νίσον, ο Άδης-Ρέιφ Φάινς, η μπουκιά-και-συχώριο Τζέμα Άρτερτον, ο πολύ καλός ρολίστας Τζέισον Φλέμινγκ, ο Μαντς Μίκελσεν (!!), ο Πιτ Πόστλθουεϊτ, το Κυνηγόσκυλο και ο Σερ Ντάβος από το Game of thrones και δε συμμαζεύεται, οι οποίοι με αρκετά χαβαλετζίδικη διάθεση, κάνουν την πλάκα τους, αλλά με έναν παράδοξα γοητευτικό τρόπο που κάνει τα μελομακάρονα να χωνευτούν στο πι και φι! Δε νιώθω καθόλου ένοχος που απόλαυσα τη Ναταλία Βοντιάνοβα να πετρώνει τους πολεμιστές έναν έναν ως Μέδουσα ούτε την Κάγια Σκοντελάριο (πριν μπλέξει με το Λαβύρινθο και τους Πειρατές της Καραϊβικής) να βγάζει το ψωμί της ως υπηρέτρια της Ανδρομέδας-Αλέξα Ντάβαλος... Όλο αυτό έχει πολύ χαβαλέ!
Σκηνοθεσία: Τη σύνθεση όλου αυτού του συνονθυλεύματος, ανέλαβε ο Γάλλος Λουί Λετεριέ, γνωστός για το Transporter (1 και 2) και το Incredible Hulk, όταν ακόμα το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel ήταν ακόμα στα σπάργανα... Εδώ, με το είδος του σεναρίου που είχε έπρεπε απλώς να σκεφτεί πώς θα έκανε τα set pieces όσο το δυνατόν πιο εντυπωσιακά. Ευτυχώς το πέτυχε 100%. Αναμφίβολα μεγάλο μέρος του μπάτζετ πήγε στα οπτικά εφέ τα οποία είναι state of the art, με εξαίρεση μόνο τη Μέδουσα, που είναι η καρικατούρα της Ναταλία Βοντιάνοβα πάνω σε ένα φιδίσιο κορμί, βγαλμένο από το αλήστου μνήμης Ανακόντα, με τη Τζένιφερ Λόπεζ... Όλα τα υπόλοιπα όμως είναι απίθανα!! Από τους φτερωτούς δαίμονες του Άδη, τους γιγαντιαίους σκορπιούς της ερήμου και τη βάρκα του Χάροντα που τη ρυμουλκούν αλυσοδεμένα ζόμπι (!!!), μέχρι τις τρεις δαιμονόγριες που μοιράζονται ένα μόνο μάτι και φυσικά το ανυπέρβλητο Κράκεν που πολύ θα ήθελε ο Πίτερ Τζάκσον να το είχε συμπεριλάβει στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά ο Τόλκιν, δεν είχε κάτι τέτοιο στο βιβλίο του... Πώς να μην περάσεις καλά με όλα αυτά;; Δε ντρέπομαι καθόλου σας πληροφορώ!! Από την άλλη, υπάρχει η απόλυτα campy σκηνή που θα σποϊλεριάσω αναίσχυντα: Εν μέσω του συμβουλίου των θεών, ο Άδης ενημερώνει τον Δία ότι παρήλθε η προθεσμία που είχαν δώσει στους θνητούς και τότε αυτός με σκεπτικό ύφος προστάζει τους θεούς να αποχωρήσουν, για να μιλήσει ιδιαιτέρως με τον Άδη. Μόλις αυτοί εξαϋλώνονται, και περιμένεις να ακούσεις κάποιο βαρυσήμαντο διάλογο που θα ακολουθήσει, ο Λίαμ Νίσον, απλώς χτυπάει το σκήπτρο του στο πάτωμα, προστάζοντας οργισμένα: "Release the Kraken!". Χαχαχαχα!! Θεοί (pun intended...)! Προσκυνώ και υποκλίνομαι!!
Καλύτερη ατάκα: Μα φυσικά, "Release the Kraken!" Ποια άλλη;;
Να τη δω; Εγώ θα έλεγα ναι, έστω και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Μιλάμε για τον απόλυτο χαβαλέ, αλλά ευτυχώς με την καλή έννοια. Ίσως είναι μία από τις πιο must-see κακές ταινίες που έχω δει. Και δεν το μετανιώνω καθόλου!!
Ημιάχρηστα trivia:
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Λουί Λετεριέ
Σενάριο: Τράβις Μπίτσαμ, Φιλ Χέι, Ματ Μανφρέντι
Ηθοποιοί: Σαμ Γουόρθινγκτον, Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς, Τζέμα Άρτερτον, Αλέξα Ντάβαλος, Τζέισον Φλέμινγκ, Μαντς Μίκελσεν, Λίαμ Κάνινγκχαμ, Ασράφ Μπαρχόμ, Ναταλία Βοντιάνοβα, Ρόρι ΜακΚαν, Νίκολας Χουλτ, Πιτ Πόστλθουεϊτ, Χάρι Τρένταγουεϊ, Κάγια Σκοντελάριο, Βίνσεντ Ρέγκαν και cameos από τους Λουκ Έβανς, Αλεξάντερ Σίντιγκ, Ελίζαμπεθ ΜακΓκόβερν, Ντάνι Χιούστον, Τζέιν Μαρτς
Ερμηνείες: Όπως είπα και στην αρχή, το καστ της ταινίας εν έτει 2017 είναι από τα πλέον εντυπωσιακά, καθώς οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι πλέον εξαιρετικά διάσημοι. Τότε όμως, οι περισσότεροι δεν είχαν το σημερινό τους βεληνεκές. Πάντως ο Περσέας Σαμ Γουόρθινγκτον, μάλλον είχε βύσμα και έγινε ηθοποιός. Είναι στην καλύτερη περίπτωση μέτριος... Ευτυχώς, όμως, που τον πλαισιώνουν ηθοποιοί όπως ο Δίας-Λίαμ Νίσον, ο Άδης-Ρέιφ Φάινς, η μπουκιά-και-συχώριο Τζέμα Άρτερτον, ο πολύ καλός ρολίστας Τζέισον Φλέμινγκ, ο Μαντς Μίκελσεν (!!), ο Πιτ Πόστλθουεϊτ, το Κυνηγόσκυλο και ο Σερ Ντάβος από το Game of thrones και δε συμμαζεύεται, οι οποίοι με αρκετά χαβαλετζίδικη διάθεση, κάνουν την πλάκα τους, αλλά με έναν παράδοξα γοητευτικό τρόπο που κάνει τα μελομακάρονα να χωνευτούν στο πι και φι! Δε νιώθω καθόλου ένοχος που απόλαυσα τη Ναταλία Βοντιάνοβα να πετρώνει τους πολεμιστές έναν έναν ως Μέδουσα ούτε την Κάγια Σκοντελάριο (πριν μπλέξει με το Λαβύρινθο και τους Πειρατές της Καραϊβικής) να βγάζει το ψωμί της ως υπηρέτρια της Ανδρομέδας-Αλέξα Ντάβαλος... Όλο αυτό έχει πολύ χαβαλέ!
Σκηνοθεσία: Τη σύνθεση όλου αυτού του συνονθυλεύματος, ανέλαβε ο Γάλλος Λουί Λετεριέ, γνωστός για το Transporter (1 και 2) και το Incredible Hulk, όταν ακόμα το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel ήταν ακόμα στα σπάργανα... Εδώ, με το είδος του σεναρίου που είχε έπρεπε απλώς να σκεφτεί πώς θα έκανε τα set pieces όσο το δυνατόν πιο εντυπωσιακά. Ευτυχώς το πέτυχε 100%. Αναμφίβολα μεγάλο μέρος του μπάτζετ πήγε στα οπτικά εφέ τα οποία είναι state of the art, με εξαίρεση μόνο τη Μέδουσα, που είναι η καρικατούρα της Ναταλία Βοντιάνοβα πάνω σε ένα φιδίσιο κορμί, βγαλμένο από το αλήστου μνήμης Ανακόντα, με τη Τζένιφερ Λόπεζ... Όλα τα υπόλοιπα όμως είναι απίθανα!! Από τους φτερωτούς δαίμονες του Άδη, τους γιγαντιαίους σκορπιούς της ερήμου και τη βάρκα του Χάροντα που τη ρυμουλκούν αλυσοδεμένα ζόμπι (!!!), μέχρι τις τρεις δαιμονόγριες που μοιράζονται ένα μόνο μάτι και φυσικά το ανυπέρβλητο Κράκεν που πολύ θα ήθελε ο Πίτερ Τζάκσον να το είχε συμπεριλάβει στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά ο Τόλκιν, δεν είχε κάτι τέτοιο στο βιβλίο του... Πώς να μην περάσεις καλά με όλα αυτά;; Δε ντρέπομαι καθόλου σας πληροφορώ!! Από την άλλη, υπάρχει η απόλυτα campy σκηνή που θα σποϊλεριάσω αναίσχυντα: Εν μέσω του συμβουλίου των θεών, ο Άδης ενημερώνει τον Δία ότι παρήλθε η προθεσμία που είχαν δώσει στους θνητούς και τότε αυτός με σκεπτικό ύφος προστάζει τους θεούς να αποχωρήσουν, για να μιλήσει ιδιαιτέρως με τον Άδη. Μόλις αυτοί εξαϋλώνονται, και περιμένεις να ακούσεις κάποιο βαρυσήμαντο διάλογο που θα ακολουθήσει, ο Λίαμ Νίσον, απλώς χτυπάει το σκήπτρο του στο πάτωμα, προστάζοντας οργισμένα: "Release the Kraken!". Χαχαχαχα!! Θεοί (pun intended...)! Προσκυνώ και υποκλίνομαι!!
Καλύτερη ατάκα: Μα φυσικά, "Release the Kraken!" Ποια άλλη;;
Να τη δω; Εγώ θα έλεγα ναι, έστω και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Μιλάμε για τον απόλυτο χαβαλέ, αλλά ευτυχώς με την καλή έννοια. Ίσως είναι μία από τις πιο must-see κακές ταινίες που έχω δει. Και δεν το μετανιώνω καθόλου!!
Ημιάχρηστα trivia:
- Η ταινία πετσοκόβει την ελληνική μυθολογία, αναίσχυντα. Όμως, για τους μη γνωρίζοντες, ίσως η πιο υπερβολική σκηνή, αυτή με τις τρεις δαιμονόγριες με το ένα μάτι, είναι και η μοναδική που είναι 100% πιστή στην απόδοσή της!
- Ο Λουί Λετεριέ απηύδησε με την επιμονή των παραγωγών να κάνει την ταινία 3D στο post production και δεν επανήλθε για το σίκουελ.
- Στο ρόλο των διαφόρων θεών κάνουν cameo εμφανίσεις διάφοροι γνωστοί ηθοποιοί, οι οποίοι χαραμίζονται εντελώς, γιατί απλώς χρησιμοποιούνται στο background, σαν χαρτονένιες αφίσες...
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Λουί Λετεριέ
Σενάριο: Τράβις Μπίτσαμ, Φιλ Χέι, Ματ Μανφρέντι
Ηθοποιοί: Σαμ Γουόρθινγκτον, Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς, Τζέμα Άρτερτον, Αλέξα Ντάβαλος, Τζέισον Φλέμινγκ, Μαντς Μίκελσεν, Λίαμ Κάνινγκχαμ, Ασράφ Μπαρχόμ, Ναταλία Βοντιάνοβα, Ρόρι ΜακΚαν, Νίκολας Χουλτ, Πιτ Πόστλθουεϊτ, Χάρι Τρένταγουεϊ, Κάγια Σκοντελάριο, Βίνσεντ Ρέγκαν και cameos από τους Λουκ Έβανς, Αλεξάντερ Σίντιγκ, Ελίζαμπεθ ΜακΓκόβερν, Ντάνι Χιούστον, Τζέιν Μαρτς
No comments:
Post a Comment