Τι ωραία έκπληξη!! Αν και δε θα έπρεπε να ήταν, αφού η «Coco» είναι παραγωγή της Pixar, η οποία, αν και πλέον ανήκει στην οικογένεια-τέρας της Disney, δε φαίνεται να έχει χάσει τη φόρμα που είχε πάντα στο animation. Τι να πρωτοθυμηθώ; «Toy story»; «Ψάχνοντας τον Νέμο»; «Monsters, inc.»; «Ρατατούης»; «Τα μυαλά που κουβαλάς»; Δεν έχει τέλος ο κατάλογος... Και σε αυτόν προστίθεται ακόμα ένα διαμάντι, η «Coco»! Μία ταινία, που βάζει τα γυαλιά στους live action σκηνοθέτες και αποτελεί μάθημα για όλους τους επίδοξους κινηματογραφιστές, για το πώς πρέπει να γυρίζεται μια ταινία που μιλά στην ψυχή των θεατών όλων των ηλικιών, χωρίς ποτέ να παιδιαρίζει ή να καταφεύγει στο κλισαδόρικο μελό για να συγκινήσει. Τα γέλια και, ίσως, τα δάκρυα (για τους πιο ευσυγκίνητους) βγαίνουν αβίαστα, αφήνοντας στο τέλος μια υπέροχη αίσθηση ολοκλήρωσης και τη βεβαιότητα ότι αυτήν την ταινία θα τη θυμούνται για καιρό! Υπέροχες ερμηνείες, υπέροχα τραγούδια, χωρίς η ταινία να είναι μιούζικαλ (αν και αφορά μουσικούς!), που σημαίνει ότι όποιος δεν είναι οπαδός του συγκεκριμένου είδους (όπως εγώ...), δεν έχει να φοβηθεί το παραμικρό! Απλά σβήστε τα φώτα και ετοιμαστείτε για 105 λεπτά αγνής κινηματογραφικής απόλαυσης!!
(Spoiler δεν κάνω. Διαβάζετε άφοβα...)
Υπόθεση: Ένα μικρό αγοράκι, ο Μιγκέλ, από ένα χωριό του Μεξικού, ονειρεύεται να γίνει μουσικός. Όμως υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Στην (πολυμελέστατη) οικογένειά του (κάτι σαν τα δικά μας σόγια στο χωριό, αλλά φανταστείτε τους όλους σε ένα σπίτι!!!), απαγορεύεται δια ροπάλου η μουσική και η οποιαδήποτε αναφορά σε αυτή!! Κι αυτό, γιατί όταν η γλυκύτατη υπέργηρη προγιαγιά του Μιγκέλ, η Κόκο, ήταν μικρή, ο πατέρας της εγκατέλειψε αυτή και τη μάνα της, για να κυνηγήσει το όνειρό του να γίνει τραγουδιστής. Και ποτέ δεν επέστρεψε... Έτσι, η μάνα της Κόκο άνοιξε βιοτεχνία με παπούτσια, προόδευσε, και πλέον όλη η οικογένεια υποχρεωτικά ασχολείται με τα παπούτσια! Και φτάνει η «Μέρα των Νεκρών»... Μια γιορτή στο Μεξικό, όπου όλες οι οικογένειες τοποθετούν τις φωτογραφίες των νεκρών προγόνων τους σε ένα βωμό και γίνεται μια γιορτή στην πλατεία προς τιμήν τους. Ο Μιγκέλ θέλει να πάει να παίξει κιθάρα σε ένα διαγωνισμό που θα λάβει χώρα εκείνη τη μέρα, αλλά η γιαγιά του, έξαλλη, του τη σπάει!! Απογοητευμένος ο μικρός, παρατηρεί τυχαία ότι η φωτογραφία με τους γονείς της Κόκο είναι σκισμένη στο κεφάλι του μισητού πατέρα, αλλά η κιθάρα που κρατά, είναι ολόιδια με την κιθάρα του τρισμέγιστου (νεκρού) τραγουδιστή Ερνέστο Ντε Λα Κρουζ, που φυλάσσεται στο μουσείο-σπίτι του στην πλατεία... Οπότε, βγάζει το συμπέρασμα ότι ο Ντε Λα Κρουζ είναι ο προ-προπάππος του και πάει και κλέβει την κιθάρα του!! Μόλις όμως αγγίζει τις χορδές, μεταφέρεται μυστηριωδώς στη Γη των Νεκρών, όπου όλοι φαίνεται να καλοπερνάνε...! Επειδή όμως είναι ζωντανός, τα πράγματα περιπλέκονται και πρέπει να εξασφαλίσει την ευλογία του προ-προ-πάππου του για να επιστρέψει στους ζωντανούς πριν την ανατολή του Ηλίου, αλλιώς πάπαλα!! Περνά, λοιπόν, από απίθανες περιπέτειες που έχουν να κάνουν με τους νεκρούς συγγενείς του, τον ίδιο τον Ντε Λα Κρουζ, και τον Έκτορ, ένα μποέμ τύπο που τον βοηθά, ζητώντας όμως ανταλλάγματα, για τα οποία δε θα αποκαλύψω περισσότερα. Μιλάμε για ένα θεότρελο σενάριο, γεμάτο από Μεξικό και μεξικάνικες παραδόσεις, ξεκαρδιστικές καταστάσεις, εκπλήξεις, γνήσια συγκινητικές στιγμές, μπόλικη μουσική και πολύ κέφι, που δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Τώρα, το γιατί η ταινία λέγεται «Κόκο», αφού πρωταγωνιστής είναι προφανώς ο δισέγγονος Μιγκέλ, θα αφήσω να το παρακολουθήσετε μόνοι σας... Μην τα θέλετε και όλα μασημένη τροφή!!
Ερμηνείες: Το Α και το Ω (ίσως) στο animation είναι οι φωνές. Μια σωστή φωνητική ερμηνεία μπορεί να απογειώσει έναν χαρακτήρα ή να τον καταποντίσει... Στο «Κόκο», έχουμε τον εξαιρετικό μικρό Άντονι Γκονζάλεζ στην πρώτη του μεγάλου μήκους ερμηνεία, να αποδίδει καταπληκτικά το Μιγκέλ, με χρώμα και μπόλικο κέφι! Και ερμηνεύει και έξοχα τα τραγούδια! Και σε ένα πανέξυπνο casting, οι παραγωγοί τον πλαισίωσαν με δύο ηθοποιούς που δε χρειάζονται συστάσεις... Τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ και τον Μπέντζαμιν Μπρατ! Δε μπορείς να πέσεις έξω έχοντας εξασφαλίσει τέτοιους ηθοποιούς! Όμως, κανείς από τους υπόλοιπους ηθοποιούς δεν κάνει κακή δουλειά, με πιο αξιοσημείωτες την Ρενέ Βίκτορ και την Αλάνα Γιούμπαχ που υποδύονται την abuelita (γιαγιάκα) του Μιγκέλ, και την Ιμέλντα, μητέρα της Κόκο, αντίστοιχα, με τρόπο απολαυστικό...
Σκηνοθεσία: Ο σκηνοθέτης Λη Άνκριχ είναι από τα δυνατά χαρτιά της Pixar, καθώς έχει συνσκηνοθετήσει δύο «Toy Story», το «Monsters, inc.» και το θρυλικό πλέον, Νέμο! Επομένως, δε θα μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτα λιγότερο! Γρήγοροι ρυθμοί, κέφι, πολλά χρώματα, ξεκαρδιστικά gags και ευαίσθητες στιγμές με έμφαση στις εκφράσεις των χαρακτήρων... Χίλια μπράβο! Η ταινία δεν κάνει κοιλιά πουθενά και μόλις τελειώνει θες αμέσως να πατήσεις το replay, ή τουλάχιστον να ξανακούσεις το «Remember me» ή το «Poco loco» από τα χείλη του Μιγκέλ, που είναι πραγματικά εξαιρετικά! Μην ξεχάσουμε όμως το συνσκηνοθέτη της ταινίας, τον Αντριάν Μολίνα, γιατί ο κος. Άνκριχ δεν τη γύρισε μόνος του! Το σωστό να λέγεται!
Καλύτερη ατάκα: «- I am terribly allergic. - But Dante doesn't have any hair! - And I don't have a nose, and yet, here we are...» (Διάλογος του Μιγκέλ με έναν σκελετό, σχετικά με τον άτριχο σκύλο του...)
Να τη δω; Όπως και δήποτε! Οι οπαδοί του animation, μην την προσπεράσετε! Θα χάσετε!!
Ημιάχρηστα trivia:
- Το «Coco» στο Μεξικό, ξεπέρασε τους «Εκδικητές» για να γίνει η πρώτη ταινία σε εισπράξεις στη ιστορία!! Καταλαβαίνετε, έτσι...;
- Στην Κίνα, κανονικά η ταινία θα έπρεπε να είχε απαγορευτεί, για λόγους που οι Κινέζοι ξέρουν (κάτι τους ενοχλούσε σχετικά με τα θέματα της ταινίας). Όμως οι υπεύθυνοι συγκινήθηκαν τόσο πολύ που την προέβαλαν κανονικά!! Καταλαβαίνετε, έτσι...;;
- Η ταινία ήταν στο στάδιο της παραγωγής για 6 ολόκληρα χρόνια!! Ρεκόρ...
- Η ταινία περιέχει cameo εμφανίσεις από πολλές διασημότητες του Μεξικού. Αυτή που γνωρίζουμε εμείς είναι η Φρίντα Κάλο, που μάλιστα έχει και ένα ρόλο στην ταινία. Δεν είναι δηλαδή απλό ντεκόρ!
- Η ταινία κέρδισε 2 Όσκαρ: Καλύτερου animation και Καλύτερου τραγουδιού για το απίθανο «Remember me», αν και εγώ θα το έδινα σε ένα άλλο τραγούδι της ταινίας, το «La llorona», το οποίο όμως είναι παραδοσιακό μεξικάνικο τραγούδι κι έτσι δε θα μπορούσε να είναι καν υποψήφιο... Χμφ...
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Λη Άνκριχ, Αντριάν Μολίνα
Σενάριο: Αντριάν Μολίνα, Μάθιου Όλντριτς
Ηθοποιοί (φωνές): Άντονι Γκονζάλεζ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Μπέντζαμιν Μπρατ, Αλάνα Γιούμπαχ, Ρενέ Βίκτορ, Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος
No comments:
Post a Comment