Τη λέξη "ουτοπία" η ελληνική γλώσσα την έχει επακριβώς ορισμένη ως "κάθε ιδέα, ιδίως ιδεολογία, η οποία θεωρείται ότι είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί". Και κατ' επέκταση, κατά τον ορισμό του φιλόσοφου Τόμας Μορ, "μια φανταστική χώρα με ιδεώδεις νόμους και δίκαιο κοινωνικό σύστημα". Με ποια λέξη, άραγε, θα μπορούσε να περιγραφεί η αντίθετη ακριβώς κατάσταση; Ένα, ας πούμε, οργουελικό "Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα"; Η αγγλική γλώσσα σχετικά πρόσφατα εφηύρε τη λέξη "δυστοπία". Μια κοινωνία η οποία χαρακτηρίζεται από ανθρώπινη δυστυχία, δηλαδή φτώχεια, καταπίεση, αρρώστιες και υπερπληθυσμό. Αν θέλετε μια εικόνα του μέλλοντος, φανταστείτε μια μπότα να πατάει πάνω σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα!! Αυτά έγραφε ο Τζορτζ Όργουελ κάποτε... Την προειδοποίηση όμως, δε φαίνεται να την έλαβε υπόψη του κανείς. Αντίθετα, όλα τα φρικώδη που περιείχε εκείνο το μνημειώδες βιβλίο, είναι σα να εφαρμόζονται ως manual διακυβέρνησης στη σημερινή εποχή! Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, να μη φτάσουμε στο σημείο που περιγράφεται στην τελευταία ταινία του Τόμι Βίρκολα "Τι συνέβη στη Δευτέρα", γιατί τότε, οι χειρότεροι εφιάλτες και του πλέον απαισιόδοξου, θα έχουν γίνει ζοφερή πραγματικότητα...
(Η ταινία είναι απρόβλεπτη, άρα δε θα τη χαλάσω με spoiler!)
Υπόθεση: Εν έτει 2073 η ανθρώπινη κοινωνία βρίσκεται σε κρίση. Ο υπερπληθυσμός έχει οδηγήσει σε σοβαρή έλλειψη τροφίμων, μόλυνση του περιβάλλοντος κλπ. Ο κόσμος πλησιάζει τα 10 δις. και οι αρχές, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τη ζημιά, εφευρίσκουν νέα χημικά προϊόντα για να αυξήσουν τη γεωργική παραγωγή. Το πετυχαίνουν (φυσικά), αλλά η σωτηρία των ανθρώπων έχει ένα τίμημα! Τα χημικά αυτά προκαλούν γενετικές ανωμαλίες στα έμβρυα, αλλά και πολλαπλές γεννήσεις!! Δηλαδή, η λύση του προβλήματος του υπερπληθυσμού, γίνεται ξαφνικά η αιτία του. Σαν το φίδι που τρώει την ουρά του! Οι φωστήρες, που ελέγχουν τις τύχες του πλανήτη, αποφασίζουν πως η λύση είναι να επιτρέπεται μόνο ένα παιδί ανά οικογένεια, αλλά ταυτόχρονα, όσα γεννιούνται πέραν του πρωτότοκου (σε περιπτώσεις δίδυμων, τρίδυμων κλπ.) να παραδίδονται στην Υπηρεσία Κατανομής Παιδιών, η οποία τα τοποθετεί σε κρυογονικό ύπνο, μέχρι η κοινωνία να φτάσει σε σημείο που να μπορεί να τα συντηρήσει, οπότε και θα τα ξεπαγώσουν για να συνεχίσουν τη ζωή τους (αφού φυσικά, όλοι όσοι γνώριζαν θα έχουν πεθάνει προ πολλού...). Έτσι, ένας παππούς που βρίσκεται με τα ολόιδια επτάδυμα (!!) της αποθανούσας κόρης του στα χέρια, σκαρφίζεται ένα πανούργο σχέδιο για να τα κρύψει από τις αρχές. Τα βαφτίζει με τα ονόματα των ημερών της εβδομάδας, τα κλείνει σε ένα διαμέρισμα και τα εκπαιδεύει, ώστε η κάθε μία να βγαίνει από το διαμέρισμα την ημέρα της εβδομάδας που αντιστοιχεί στο όνομά της! Έτσι όλες ζουν τη ζωή τους, με μοναδική τους ταυτότητα την Κάρεν Σέτμαν, επί 30 χρόνια, ώσπου μια Δευτέρα, η Δευτέρα βγαίνει για την καθιερωμένη της ρουτίνα, αλλά δεν επιστρέφει ποτέ!! Οι υπόλοιπες αδερφές είναι πλέον υποχρεωμένες να την αναζητήσουν, αλλά πώς να τολμήσουν να βγουν έξω αν δε γυρίσει η Δευτέρα; Η Υπηρεσία έχει μάτια παντού!! Από 'κεί και πέρα δε θα πω τίποτα... Το σενάριο έχει απίθανες ανατροπές που διαδραματίζονται μέσα σε ένα εφιαλτικό δυστοπικό πλαίσιο, που είναι σίγουρο ότι θα σας κρατήσουν σε κατάσταση πανικού από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό! Φυσικά και πρόκειται για ταινία δράσης, αλλά οι καταστάσεις που περιγράφονται στην οθόνη είναι άβολες, δυσάρεστες, οι ηθικοί προβληματισμοί άφθονοι, ο θεατής σκέφτεται και λίγο πριν καταπιεί το ποπ-κορν, και γενικότερα η ταινία απευθύνεται σε ενήλικες (επιτέλους!!). Ξαναλέω, θα νιώσετε άβολα αρκετές φορές! Η δυστοπική διακυβέρνηση, που ελέγχει, ακούει και βλέπει τα πάντα, ως άλλος Μεγάλος Αδελφός, δεν αστειεύεται καθόλου!
Ερμηνείες: Όπως αντιλαμβάνεστε, μία ηθοποιός υπάρχει στην ταινία. Η Νόουμι Ραπάς! Όλοι οι υπόλοιποι, αν και καθόλα επαρκείς, είναι συμπληρωματικό ντεκόρ... Η ταλαντούχα Σουηδέζα ηθοποιός που μας έγινε γνωστή ως "το κορίτσι με το τατουάζ" δίνει ένα απίθανο ρεσιτάλ ερμηνείας σε 7 (ολογράφως επτά, ναι!) διαφορετικούς ρόλους! Κι αν βιαστείτε να πείτε ότι σε μία ταινία δύο ωρών, επτά διαφορετικές προσωπικότητες είναι δύσκολο να αναπτυχθούν σωστά και δη, παιγμένες από την ίδια ηθοποιό, σαν προτείνω να το ξανασκεφτείτε! Το σενάριο είναι έτσι γραμμένο, που όλες οι αδελφές αναλύονται επαρκέστατα και ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί με καθεμία απ' αυτές, ανάλογα και με την προτίμησή του! Φυσικά, σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα και η ερμηνεία της Νόουμι Ραπάς που είναι κατόρθωμα! Η δυναμική Τετάρτη που εξασκείται φανατικά στο κικ-μπόξινγκ (ή κάτι τέτοιο), δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με την Παρασκευή, το σπασικλάκι με τα γυαλιά που περνά τις ώρες του στο φουτουριστικό ολογραμματικό υπολογιστή και είναι το "μυαλό" της οικογένειας. Το ίδιο και με την ξανθιά τσαχπίνα Σάββατο ή τη σοβαρή και μετρημένη, με πλήρη αυτοέλεγχο Δευτέρα κλπ. Και όσο τα πράγματα δυσκολεύουν για τις αδερφές, τόσο καλύτερη γίνεται και η ερμηνεία της Ραπάς, η οποία καταλήγει τελικά συγκλονιστική! Έμεινα κατάπληκτος!
Σκηνοθεσία: Ο Τόμι Βίρκολα είναι Νορβηγός και αυτή είναι μόλις η δεύτερη δουλειά του για το Χόλιγουντ. Η προηγούμενη "Χάνσελ και Γκρέτελ: Κυνηγοί μαγισσών" ήταν επιεικώς απαράδεκτη... Τις υπόλοιπες ταινίες του δεν τις γνωρίζω, αλλά το "Τι συνέβη στη Δευτέρα" είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ταινίας δράσης με μυαλό, που δεν καταφεύγει στις γνωστές νηπιακές ευκολίες των αντίστοιχων ταινιών δράσης του σωρού! Οι κακοί γνωρίζουν σημάδι, δεν αναλώνονται σε εγωκεντρικούς μονόλογους, για να δώσουν χρόνο στο θύμα τους να γλιτώσει με μαγικό τρόπο, και ο κεντρικός ήρωας (στην περίπτωσή μας, οι επτά αδελφές) δεν είναι υπεράνω τραυμάτων! Φυσικά, κάποια "ευκολία" εδώ κι εκεί υπάρχει. Άλλωστε καμία ταινία δεν είναι απαλλαγμένη από ελαττώματα... Πέραν όμως αυτών, η μεγαλύτερη "μαγκιά" του Βίρκολα, είναι η ταυτόχρονη ενσωμάτωση στο ίδιο πλάνο των επτά αδερφών! Το να βλέπεις τη Νόουμι Ραπάς επτά φορές μέσα στο ίδιο πλάνο να αλληλεπιδρά με τον εαυτό της με τόσο φυσικό και αψεγάδιαστο τρόπο είναι, στα μάτια τα δικά μου, αξιοθαύμαστο! Δηλαδή, γύρισε την ίδια σκηνή επτά φορές (τουλάχιστον), ας πούμε, παίζοντας άλλο ρόλο κάθε φορά, με stand-ins στη θέση των υπόλοιπων ρόλων;;; Και στο post-production, τις μοντάρισαν τόσο καλά, που η μία αδερφή χτενίζει την άλλη, φιλιούνται-αγκαλιάζονται με τόση φυσικότητα, κι ο θεατής θεωρεί ότι είναι διαφορετικά άτομα;; Θα μου πείτε, βρισκόμαστε στο 2017 και αυτό δεν είναι πια τόσο δύσκολο για την τεχνολογία του σινεμά... Χμμμ, ναι, αλλά αυτό να το πείτε σε κάποιους που δε μπόρεσαν να σβήσουν πειστικά ούτε το μουστάκι από τον Χένρι Κάβιλ στο Justice League... Και τεχνικά μπορεί να μην είναι δύσκολο... ερμηνευτικά όμως;;;
Καλύτερη ατάκα: "Mankind will never learn..." (Όχι! Θέλω να πιστεύω ότι θα μάθουμε και θα διδαχθούμε από τα λάθη μας...)
Να τη δω; Εγώ πάντως θα την ΞΑΝΑδώ! Σας συστήνω να κάνετε το ίδιο!
Ημιάχρηστα trivia:
- Η ταινία αρχικά τιτλοφορούνταν "What happened to Monday", αλλά τη μετονόμασαν σε "Seven sisters" κατά το post-production. Όμως όταν το Netflix την αγόρασε, τη μετονόμασαν ξανά στον αρχικό της τίτλο, με τον οποίο παίχτηκε και στις αίθουσες.
- Το επίθετο Ραπάς, το επέλεξε από κοινού με το σύζυγό της η πρωταγωνίστρια, όταν παντρεύτηκαν. Είναι γαλλική λέξη που σημαίνει "αρπακτικό πτηνό"!
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Τόμι Βίρκολα
Σενάριο: Μαξ Μπότκιν, Κέρι Γουίλιαμσον
Ηθοποιοί: Νόουμι Ραπάς, Γκλεν Κλόουζ, Γουίλεμ Νταφόου, Μαρουάν Κενζάρι, Κλάρα Ριντ
No comments:
Post a Comment