Πρέπει να κάτσω κάποια στιγμή να μετρήσω πόσες ταινίες έχω δει που πραγματεύονται την καταστροφή της ανθρωπότητας λόγω κάποιου θανατηφόρου ιού. Το έχουμε πλέον σιχαθεί... Και να μην παραπονεθούμε, αν η ταινία είναι καλογυρισμένη και το ζήτημα του ιού είναι οργανικά συνδεδεμένο με την ιστορία. Τυχαία και ενδεικτικά παραδείγματα το "I am legend" με τον Γουίλ Σμιθ ή το πρώτο κεφάλαιο στο πρόσφατο reboot του "Πλανήτη των Πιθήκων". Τι συμβαίνει όμως όταν ο ιός είναι ένα βολικό πρόσχημα για να στηθεί ένα κατ' επίφαση θρίλερ, που θέλει να το παίξει πιο έξυπνο απ' ό,τι είναι και να ρίξει όλο το βάρος της λογικής του στην εύκολη λύση του "πρέπει πάση θυσία να επιβιώσουμε, γιατί ο ιός θα μας φάει"; Δικαιολογώντας έτσι, χωρίς ιδιαίτερο κόπο την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά των χαρακτήρων και την έλλειψη πειστικών εξηγήσεων που πλασάρονται ως πρωτοτυπία; "Έρχεται τη νύχτα" και μάλλον θα φύγει έτσι όπως ήρθε...
(Η κριτική περιέχει spoiler... Αν θέλετε να παρακολουθήσετε την ταινία - αν και δε μπορώ να φανταστώ το λόγο (!) - σταματήστε την ανάγνωση εδώ.)
Υπόθεση: Η ταινία ξεκινά με την εκτέλεση δίκην ευθανασίας, ενός (εμφανώς) βαριά άρρωστου παππού, από τον γαμπρό του, παρουσία του γιου του και με τη σπαρακτική ανοχή της κόρης του παππού και φυσικά συζύγου του "εκτελεστή". Το πτώμα, κατόπιν, πετιέται σε ένα λάκκο και το κάνουν στάχτη. Όλα αυτά οι πρωταγωνιστές τα κάνουν φορώντας και αντιασφυξιογόνες μάσκες... Σύντομα, διαπιστώνουμε ότι η οικογένεια αυτή ζει απομονωμένη σε ένα σπίτι στο δάσος, γιατί η ανθρωπότητα ρημάζεται από έναν ιό (ο οποίος έκανε και τον παππού να αρρωστήσει). Τα εφόδια είναι λιγοστά, το νερό επίσης, και η οικογένεια ζει τηρώντας απίστευτες προφυλάξεις, οπλισμένοι όλοι σαν αστακοί! Δε βγαίνουν έξω τη νύχτα κλπ. Εν τω μεταξύ ο 17χρονος γιος ταλαιπωρείται από περίεργους εφιάλτες... Ένα βράδυ όμως, ένας ένοπλος εισβάλει στο σπίτι! Ο κακομοίρης νόμιζε ότι το σπίτι ήταν εγκαταλειμμένο και μπήκε μήπως βρει προμήθειες... Ο άντρας τον συλλαμβάνει, τον αλυσοδένει στο δέντρο χωρίς νερό για ένα 24ωρο, μέχρι που του πιάνει κουβέντα και διαπιστώνει ότι ούτε άρρωστος είναι ούτε κακοποιός. Κι αυτός είναι οικογενειάρχης σε παρόμοια κατάσταση. Οπότε αποφασίζουν να πάνε στο σπίτι του ξένου να πάρουν τη γυναίκα, το παιδί τους και κάτι οικόσιτα ζώα και να μετακομίσουν στο σπίτι του πρώτου. Η ισχύς εν τη ενώσει... Μέχρι εδώ καλά. Από τη στιγμή που πάνε στο σπίτι, η ταινία απλά σου δείχνει τη ρουτινιάρικη ζωή στο σπίτι, τους συνεχιζόμενους εφιάλτες του 17χρονου και διάφορα άλλα αδιάφορα, μέχρι που ο σκύλος της οικογένειας βρίσκεται κατακρεουργημένος μέσα στο σπίτι (άγνωστο από ποιον) αφού προηγουμένως το είχε σκάσει επειδή κάτι είχε μυριστεί στο δάσος, που ποτέ όμως δε μας λένε τι ήταν. Ο οικογενειάρχης χάνει την εμπιστοσύνη του στους φιλοξενούμενους, τους απομονώνει αρχικά, αυτοί θέλουν να φύγουν, υπονοείται ότι κάτι μπορεί να έχει το μικρό παιδάκι τους, τσακώνονται, και τελικά ο τύπος τους σκοτώνει όλους εν ψυχρώ, για να αποδειχτεί ότι τελικά ο ίδιος ο γιος του είναι άρρωστος... Τελικά καταλήγει να τον σκοτώσει κι αυτόν... Τέλος! Τώρα, τι ακριβώς νόημα έχει όλο αυτό, δε μπορώ να καταλάβω... Τρομάζεις (θρίλερ, γαρ); Όχι! Συμπάσχεις; Έτσι όπως είναι γυρισμένη η ταινία, όχι! Μήπως πρέπει να εκμαιεύσεις κάποιο μεταφορικό νόημα;; Του στυλ, "η αποξένωση του ανθρώπου από το συνάνθρωπό του, μέσω της δημιουργίας επίπλαστων φόβων", "οι ακραίες καταστάσεις διαβίωσης μετατρέπουν τους ανθρώπους νομοτελειακά σε κτήνη" κλπ... Τρίχες... Αν είναι να χάσω 1,5 ώρα, για να βγάλω με το τσιγκέλι ένα τόσο παιδαριώδες συμπέρασμα, από ένα σενάριο τόσο παρατραβηγμένο και ταυτόχρονα τόσο ρηχό, η ταινία είναι σκέτη αποτυχία...
Ερμηνείες: Εδώ τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Ο πρωταγωνιστής Τζόελ Έτζερτον είναι ιδιαιτέρως πειστικός στο ρόλο του απεγνωσμένου οικογενειάρχη που κάνει τα πάντα για την οικογένειά του. Το ίδιο καλή είναι και η σύζυγός του, Κάρμεν Ετζόγκο. O Κέλβιν Χάρισον που υποδύεται το γιο, πότε είναι καλός και πότε όχι τόσο. Οι φιλοξενούμενοι κινούνται και αυτοί στα ίδια επίπεδα. Όλοι, γενικώς, αποδίδουν ρεαλιστικά αυτό που τους έχει ζητηθεί και αν υπάρχει κάτι θετικό στην ταινία είναι αυτές ακριβώς οι ερμηνείες.
Σκηνοθεσία: Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Τρέι Έντουαρντ Σουλτς στη δεύτερη μόλις ταινία του. Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, ο άνθρωπος προσπαθεί. Και σκοτεινή είναι, και κλειστοφοβική, και βραδυφλεγής, αλλά το σενάριο (του ιδίου) δεν τον βοηθάει. Προσπαθεί να εκμαιεύσει σασπένς με οπτικά τρικ, χωρίς να έχει καμία ενδιαφέρουσα σεναριακή βάση. Είμαι βέβαιος ότι θα διέπρεπε σκηνοθετώντας σενάριο του Τζέιμς Γουάν! Την επόμενη φορά, λοιπόν, ας περιοριστεί στη σκηνοθεσία και ας αφήσει την ιστορία σε κάποιον άλλον... Μακάρι να είναι ικανότερος και αυτή να ήταν απλά μια αστοχία!
Καλύτερη ατάκα: "You can't trust anyone but family." (Πολύ στενόμυαλη άποψη, θα μου επιτρέψετε να πω...)
Να τη δω; Δεν θα το πρότεινα. Υπάρχουν τόσες καλύτερες ταινίες να δείτε...
Ερμηνείες: Εδώ τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Ο πρωταγωνιστής Τζόελ Έτζερτον είναι ιδιαιτέρως πειστικός στο ρόλο του απεγνωσμένου οικογενειάρχη που κάνει τα πάντα για την οικογένειά του. Το ίδιο καλή είναι και η σύζυγός του, Κάρμεν Ετζόγκο. O Κέλβιν Χάρισον που υποδύεται το γιο, πότε είναι καλός και πότε όχι τόσο. Οι φιλοξενούμενοι κινούνται και αυτοί στα ίδια επίπεδα. Όλοι, γενικώς, αποδίδουν ρεαλιστικά αυτό που τους έχει ζητηθεί και αν υπάρχει κάτι θετικό στην ταινία είναι αυτές ακριβώς οι ερμηνείες.
Σκηνοθεσία: Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Τρέι Έντουαρντ Σουλτς στη δεύτερη μόλις ταινία του. Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, ο άνθρωπος προσπαθεί. Και σκοτεινή είναι, και κλειστοφοβική, και βραδυφλεγής, αλλά το σενάριο (του ιδίου) δεν τον βοηθάει. Προσπαθεί να εκμαιεύσει σασπένς με οπτικά τρικ, χωρίς να έχει καμία ενδιαφέρουσα σεναριακή βάση. Είμαι βέβαιος ότι θα διέπρεπε σκηνοθετώντας σενάριο του Τζέιμς Γουάν! Την επόμενη φορά, λοιπόν, ας περιοριστεί στη σκηνοθεσία και ας αφήσει την ιστορία σε κάποιον άλλον... Μακάρι να είναι ικανότερος και αυτή να ήταν απλά μια αστοχία!
Καλύτερη ατάκα: "You can't trust anyone but family." (Πολύ στενόμυαλη άποψη, θα μου επιτρέψετε να πω...)
Να τη δω; Δεν θα το πρότεινα. Υπάρχουν τόσες καλύτερες ταινίες να δείτε...
Ημιάχρηστα trivia:
- Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από την "Προς Θεσσαλονικείς Α' Επιστολή": "ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται...". Τελικά, όμως, παρόλα τα spoiler ποτέ δε μάθαμε τι "έρχεται τη νύχτα". Το μόνο που υποθέτουν κοινό και κριτικοί, είναι οι νυχτερινοί εφιάλτες του γιου... Τόσος στόμφος για το τίποτα!
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Τρέι Έντουαρντ Σουλτς
Ηθοποιοί: Τζόελ Έτζερτον, Κάρμεν Ετζόγκο, Κρίστοφερ Άμποτ, Κέλβιν Χάρισον Τζ., Ράιλι Κίου, Γκρίφιν Ρόμπερτ Φώκνερ
No comments:
Post a Comment