Ας μη γελιόμαστε! Sci-fi υπάρχουν πολλά... Blade Runner όμως μόνο ένα! Αλήθεια; Από την περασμένη εβδομάδα υπάρχουν δύο!! Και θα ήμουν εξαιρετικά απλοϊκός, αν χρησιμοποιούσα αυτή την παράφραση του γνωστού διαφημιστικού σλόγκαν αποκλειστικά με την αριθμητική του σημασία. Blade Runner υπάρχουν πλέον δύο! Και αριθμητικά, αλλά κυρίως ποιοτικά! Δεν ξέρω πραγματικά ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία sequel σε μια εμβληματική ταινία των 80's μετά από 35 χρόνια, τη στιγμή μάλιστα που κανείς δεν το ζήτησε και ούτε και η ίδια η πρωτότυπη ταινία δεν το "απαιτούσε" ούτε και το χρειαζόταν. Τα λεφτά, θα ήταν η εύκολη απάντηση ή τα ένσημα του Χάρισον Φορντ με την επανάληψη στα γεράματα ρόλων που τον ανέδειξαν ως ηθοποιό (βλ. Ιντιάνα Τζόουνς και Χαν Σόλο). Και θα τολμούσαν να αναμετρηθούν με το πρωτότυπο ανυπέρβλητο φιλμ, διακινδυνεύοντας τη φήμη τους, γι' αυτούς τους λόγους, ρισκάροντας μάλιστα τη γενική χλεύη σε περίπτωση αποτυχημένης σύγκρισης; Όχι... μάλλον κάποιος είχε ιδιαίτερη έμπνευση ή όραμα ή το Σύμπαν συνωμότησε (έλεος πια...) για να έρθει την κατάλληλη στιγμή η σύμπραξη του Ρίντλεϊ Σκοτ (ως παραγωγού αυτή τη φορά) με τον Ντενί Βιλνέβ, έναν απ' τους πλέον ανερχόμενους σύγχρονους σκηνοθέτες, για τη δημιουργία μια απ' τις καλύτερες sci-fi ταινίες όλων των εποχών!!! Τι; Είμαι υπερβολικός;; Κι αν πω ότι το πρώτο φιλμ ήταν απλό πρόγευμα για το συμπόσιο αυτής της ταινίας;; Το βλέπω το δύσπιστο ύφος σας... Δεν πειράζει... Εγώ θα πω την άποψή μου και εσείς μετά κάντε ό,τι νομίζετε...
(Δεν υπάρχουν spoiler, αλλά θεωρώ την πρώτη ταινία δεδομένη και γνωστή, άρα spoilers υπάρχουν μόνο αν δεν την έχετε δει.)
Υπόθεση: Ο "Κ" είναι μια Ρεπλίκα. Δουλεύει για την αστυνομία και είναι Blade Runner. Εξοντώνει δηλαδή παλαιότερα μοντέλα Ρεπλίκες που κρύβονται για να αποφύγουν την εξόντωσή τους. Πλέον οι Ρεπλίκες δεν έχουν περιορισμένο χρόνο ζωής, αλλά ζουν όσο και οι άνθρωποι. Μία τέτοια Ρεπλίκα ζει ως αγρότης σε κάποια απομονωμένη περιοχή, ώσπου πάει ο "Κ" και τον βρίσκει... Φυσικά η κατάληξη είναι αναμενόμενη, αλλά έξω απ' το σπίτι της Ρεπλίκας είναι θαμμένο ένα κιβώτιο, το οποίο περιέχει τα οστά μιας γυναίκας-Ρεπλίκας η οποία όπως φαίνεται είχε πεθάνει γεννώντας το παιδί της... ωπ! μισό λεπτό! ποια γέννα; Οι Ρεπλίκες δε μπορούν να γεννήσουν παιδιά!! Ο Νιάντερ Γουάλας απ' την άλλη είναι ένας τυφλός ζάπλουτος βιομήχανος, ο οποίος πλέον έχει το μονοπώλιο κατασκευής υπερσύγχρονων, αλλά πειθήνιων Ρεπλίκων (εξαλείφοντας έτσι τα "ελαττώματα" των παλαιών μοντέλων) και αναζητά τον τρόπο δημιουργίας Ρεπλίκων που να μπορούν να αναπαραχθούν, έτσι ώστε με αυτόν τον τρόπο η ανθρωπότητα να κατακτήσει τη θέση στο Σύμπαν που της αρμόζει, γιατί αυτό χρειάζεται πολλά εργατικά χέρια, αλλά κι αυτός δεν είναι Θεός και δε μπορεί να κατασκευάσει τόσα εκατομμύρια όσα είναι αναγκαία για την πραγματοποίηση του σχεδίου του. Όταν μαθαίνει για τα οστά, μπαίνει στο παιχνίδι της αναζήτησης της αλήθειας που μπορεί να διαλύσει την ανθρωπότητα εις τα εξ ων συνετέθη... Η ιστορία δεν είναι περίπλοκη. Αντίθετα είναι πολύ απλή! Αυτό που είναι περίπλοκο είναι το νόημα πίσω από όλα αυτά που βλέπεις στο πανί. Κοινωνική
κριτική, βιοηθική και υπαρξιακές αναζητήσεις είναι στον πυρήνα κάθε
ατάκας και κάθε σκηνής, κάνοντας το 2049 ένα πολύπλοκο σε νοήματα πόνημα
που μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί φιλοσοφικό δοκίμιο! Το πρωτότυπο
Blade Runner ήταν απλώς το εφαλτήριο για την ανάπτυξη των ιδεών του, που πραγματοποιεί το sequel! Και με αυτή την έννοια, είναι αυτόνομο και αύταρκες.
Ένα παιδί που ξεπέρασε το γονέα του και για το οποίο, ο τελευταίος
πρέπει να είναι περήφανος!
Ερμηνείες: Η ταινία ΔΕΝ αφορά τον Χάρισον Φορντ (δεν είναι ο πρωταγωνιστής)... Είναι ξεκάθαρα ταινία που κρατάει στους ώμους του ο Ράιαν Γκόσλινγκ, ο οποίος δε χρειάζεται διαπιστευτήρια για το ταλέντο του. Η ερμηνεία του έχει μια εσωτερικότητα που μαγνητίζει και έχει πετύχει άψογα την ισορροπία μεταξύ του επιφανειακά ψυχρού Blade Runner και της ουσιαστικά ευαίσθητης και πληγωμένης από τους ανθρώπους Ρεπλίκας (γι' αυτό ίσως στο σπίτι τον περιμένει μόνο η ψηφιακή ολογραμματική ερωμένη του...). Αυτή η τελευταία, παίρνει σάρκα και οστά από την Κουβανή Άνα Ντε Άρμας η οποία με εντυπωσίασε! Εκτός από τη σχεδόν ψεύτικη ομορφιά της, κουβαλάει και μια παιδική αφέλεια που δικαιολογείται από το ρόλο της (προφανώς) και δημιουργεί ένα χαρακτήρα χάρμα οφθαλμών! Ο Τζάρεντ Λέτο, ως Νιάντερ Γουάλας, προσαρμόζεται χαμαιλεόντεια στο ρόλο του για άλλη μια φορά, με μια δόση εκκεντρικότητας που σε καμιά όμως περίπτωση δεν ξεπερνάει το μέτρο. Η Ολλανδέζα Σύλβια Χουκς είναι γνήσια τρομακτική στο ρόλο της Ρεπλίκας Λαβ (Αγάπης... προφανής η σημειολογία...) και ο wrestler Ντέιβ Μπατίστα, σε ακόμα μία (σύντομη) εμφάνισή του που αποδεικνύει ότι οι παραφουσκωμένοι από τα αναβολικά μύες, μπορεί να κρύβουν πού και πού γνήσιο ταλέντο. Ο Μπατίστα μάλιστα γίνεται καλύτερος σε κάθε του εμφάνιση!! Τελευταίο άφησα τον Χάρισον Φορντ, ο οποίος εμένα μου θύμισε περισσότερο τον Χαν Σόλο, παρά τον Ντέκαρντ που θυμάμαι από το πρώτο φιλμ. Βέβαια 30 χρόνια μετά, και με όσα πέρασε ο χαρακτήρας του (τα οποία θα τα μάθετε στην ταινία), ίσως η ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα να είναι φυσιολογική. Πάντως τη δουλειά του την ξέρει καλά...
Σκηνοθεσία: Φυσικά το οπτικό αποτέλεσμα μιας ταινίας είναι ευθύνη και έργο του σκηνοθέτη. Όμως για το μεγαλούργημα που έστησε εδώ ο Ντενί Βιλνέβ, πρέπει να αναγνωριστεί και η συμβολή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, του διευθυντή φωτογραφίας Ρότζερ Ντίκινς που έχει στο παλμαρέ του εκπληκτικές παραγωγές σε μια καριέρα 40 χρόνων, αλλά και της μουσικής, δια χειρός του μοναδικού Χανς Ζίμερ σε συνεργασία με τον Μπέντζαμιν Γουόλφις που ειδικεύεται στα θρίλερ, που αποτίνει φόρο τιμής στο θρυλικό soundtrack του Βαγγέλη Παπαθανασίου, πηγαίνοντάς το ακόμα ένα βήμα πιο πέρα! Και τι αποτέλεσμα! Ο κόσμος του Blade Runner επεκτείνεται και η απεικόνιση του φουτουριστικού βιομηχανικού εφιάλτη είναι μεγαλειώδης όσο και φρικιαστική! Φαραωνικά κτίρια που παραπέμπουν στη Mega-City One του κόσμου του Δικαστή Ντρεντ, με τεράστια διαφημιστικά ολογράμματα-φόρος τιμής στην πρώτη ταινία, ατελείωτες εκτάσεις απόθεσης σκουπιδιών, τα ερείπια του Λας Βέγκας τυλιγμένα σε έναν άρρωστο κίτρινο κουρνιαχτό... Από την άλλη, σκηνές μοναδικής ποίησης και εξαντλητικής λεπτομέρειας, όπως το ζουμ σε ένα έντομο που δροσίζεται πάνω σε ένα φύλλο, η μικροσκοπική ηλεκτρική εκκένωση μιας σταγόνας βροχής πάνω στο ολογραμματικό δέρμα μιας ψηφιακής γυναίκας, ακόμα και το καθρέφτισμα ενός drone καθώς πετά πάνω από ένα γκρίζο και μουντό κτίριο... Επίσης ο κόσμος αυτός φαίνεται πως εξελίχθηκε μέσα στα 30 χρόνια που πέρασαν, αλλά δεν έφτασε ποτέ στο μέλλον που ζούμε εμείς (με τις flat οθόνες, τα ντιζαϊνάτα οχήματα ή τα cool ρούχα). Αντίθετα εξελίχθηκε σε ένα εναλλακτικό περίεργο 80's μέλλον, με ιπτάμενα οχήματα τύπου Delorean απ' το "Back to the future", ρούχα αντίστοιχης steampunk αισθητικής, αλλά και ορισμένες τεχνολογίες πραγματικά εξωτικές... Τελικά υπήρχε πραγματικό όραμα γι' αυτό το sequel και το μόνο που αξίζει ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του είναι συγχαρητήρια. Τόσο απλά...
Καλύτερη ατάκα: "The world is built in a wall that separates kind. Tell either side there's no wall... You bought a war." (Μία απ' τις πολλές, ενδεικτικά!)
Να τη δω; Νομίζω σε αυτό το σημείο, είναι περιττό να το κάνω ακόμα πιο λιανά...
Ημιάχρηστα trivia:
Σκηνοθεσία: Φυσικά το οπτικό αποτέλεσμα μιας ταινίας είναι ευθύνη και έργο του σκηνοθέτη. Όμως για το μεγαλούργημα που έστησε εδώ ο Ντενί Βιλνέβ, πρέπει να αναγνωριστεί και η συμβολή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, του διευθυντή φωτογραφίας Ρότζερ Ντίκινς που έχει στο παλμαρέ του εκπληκτικές παραγωγές σε μια καριέρα 40 χρόνων, αλλά και της μουσικής, δια χειρός του μοναδικού Χανς Ζίμερ σε συνεργασία με τον Μπέντζαμιν Γουόλφις που ειδικεύεται στα θρίλερ, που αποτίνει φόρο τιμής στο θρυλικό soundtrack του Βαγγέλη Παπαθανασίου, πηγαίνοντάς το ακόμα ένα βήμα πιο πέρα! Και τι αποτέλεσμα! Ο κόσμος του Blade Runner επεκτείνεται και η απεικόνιση του φουτουριστικού βιομηχανικού εφιάλτη είναι μεγαλειώδης όσο και φρικιαστική! Φαραωνικά κτίρια που παραπέμπουν στη Mega-City One του κόσμου του Δικαστή Ντρεντ, με τεράστια διαφημιστικά ολογράμματα-φόρος τιμής στην πρώτη ταινία, ατελείωτες εκτάσεις απόθεσης σκουπιδιών, τα ερείπια του Λας Βέγκας τυλιγμένα σε έναν άρρωστο κίτρινο κουρνιαχτό... Από την άλλη, σκηνές μοναδικής ποίησης και εξαντλητικής λεπτομέρειας, όπως το ζουμ σε ένα έντομο που δροσίζεται πάνω σε ένα φύλλο, η μικροσκοπική ηλεκτρική εκκένωση μιας σταγόνας βροχής πάνω στο ολογραμματικό δέρμα μιας ψηφιακής γυναίκας, ακόμα και το καθρέφτισμα ενός drone καθώς πετά πάνω από ένα γκρίζο και μουντό κτίριο... Επίσης ο κόσμος αυτός φαίνεται πως εξελίχθηκε μέσα στα 30 χρόνια που πέρασαν, αλλά δεν έφτασε ποτέ στο μέλλον που ζούμε εμείς (με τις flat οθόνες, τα ντιζαϊνάτα οχήματα ή τα cool ρούχα). Αντίθετα εξελίχθηκε σε ένα εναλλακτικό περίεργο 80's μέλλον, με ιπτάμενα οχήματα τύπου Delorean απ' το "Back to the future", ρούχα αντίστοιχης steampunk αισθητικής, αλλά και ορισμένες τεχνολογίες πραγματικά εξωτικές... Τελικά υπήρχε πραγματικό όραμα γι' αυτό το sequel και το μόνο που αξίζει ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του είναι συγχαρητήρια. Τόσο απλά...
Καλύτερη ατάκα: "The world is built in a wall that separates kind. Tell either side there's no wall... You bought a war." (Μία απ' τις πολλές, ενδεικτικά!)
Να τη δω; Νομίζω σε αυτό το σημείο, είναι περιττό να το κάνω ακόμα πιο λιανά...
Ημιάχρηστα trivia:
- Για την προώθηση του φιλμ γυρίστηκαν 3 φιλμάκια μικρού μήκους, που διηγούνται 3 ιστορίες που γεφυρώνουν το χρονικό κενό μεταξύ των δύο ταινιών. Το πρώτο είναι anime δια χειρός Σιν'ίτσιρο Γουατανάμπε (εξαιρετικό!) και τα άλλα δύο, δια χειρός Λουκ Σκοτ (υιού του Ρίντλεϊ). Αν δεν τα δείτε δεν πειράζει. Όμως αφού υπάρχουν στο YouTube αξίζει τον κόπο να τους ρίξετε μια ματιά!
- Ο γνωστός για το method acting του, Τζάρεντ Λέτο, για να παίξει τον τυφλό, φόρεσε θολούς φακούς επαφής που δεν του επέτρεπαν να δει απολύτως τίποτα!!
- Η ταινία είναι sequel του Final Cut του Blade Runner και όχι των δύο προηγούμενων εκδόσεών του (προς αποφυγή σύγχυσης...)!
- Τελικά είναι Ρεπλίκα ο Ντέκαρντ;;; Εγώ το έχω βγάλει το συμπέρασμά μου από την πρώτη ταινία, αλλά εσείς θα το βγάλετε μόνοι σας... Σιγά μη σας πω!
- Έχει ανακοινωθεί πως ο Ντενί Βιλνέβ, θα αναλάβει τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ανυπέρβλητου sci-fi αριστουργήματος του συγγραφέα Φρανκ Χέρμπερτ, "Dune", που κάποιοι το θεωρούν σχεδόν αδύνατο να μεταφερθεί... unfilmable!!! Το γύρισε και ο Ντείβιντ Λιντς κάποτε, με καταστροφικά αποτελέσματα... Ως φανατικός οπαδός του Dune, το αναμένω με τεράστιο ενδιαφέρον!!
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ
Σενάριο: Χάμπτον Φάντσερ, Μάικλ Γκριν
Ηθοποιοί: Ράιαν Γκόσλινγκ, Άνα Ντε Άρμας, Σύλβια Χουκς, Τζάρεντ Λέτο, Ρόμπιν Ράιτ, Χάρισον Φορντ, Ντέιβ Μπατίστα, Μπαρχάντ Άμπντι, Σων Γιανγκ, Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος (cameo)
No comments:
Post a Comment