Πρόσφατη έρευνα στην Αμερική έδειξε ότι το 41% των ερωτηθέντων σχετικά με το μεγαλύτερο φόβο τους, απάντησε "η τρομοκρατία". Λογικό, ε; Το 42% όμως απάντησε "οι κλόουν"............. Πόσο λογικό μπορεί να είναι αυτό;;; Ε, να λοιπόν που αυτός ο παράλογος φόβος για τους κλόουν έχει οδηγήσει "Αυτό" στην κορυφαία θέση των εισπράξεων για ταινία τρόμου όλων των εποχών στην Αμερική και στην 5η θέση παγκοσμίως (μέχρι στιγμής...)!! Βέβαια, ας μη γελιόμαστε, δε φταίει μόνο ο φόβος για τους κλόουν. Η ταινία είναι εξαιρετικής ποιότητας (άλλωστε και το πηγαίο υλικό - το μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ - είναι εξίσου εξαιρετικό) και φυσικά εξαφανίζει από το χάρτη την παλιά τηλεοπτική παραγωγή του 1990. Η τελευταία, κατά την προσωπική μου άποψη, δεν είχε τίποτα να προσφέρει εκτός από την αυτοσαρκαστική, κωμικοτρομακτική ερμηνεία του Τιμ Κάρρυ στο ρόλο του δαιμονικού κλόουν Πένιγουαϊζ, που έχει μείνει ιστορική... και ουσιαστικά είναι το μόνο με το οποίο θα είχε να συγκριθεί το φετινό ριμέικ, όπως και να ήταν αυτό. Όμως οι συντελεστές του νέου "It", ξεπέρασαν και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις, χαρίζοντάς μας μία από τις καλύτερες ταινίες μεταφυσικού τρόμου που έχουμε παρακολουθήσει και ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για το sequel που θα έρθει το 2019! Γιατί, προφανώς (και αν έχετε δει το παλιό "It" θα το γνωρίζετε καλά), η ιστορία έχει δύο μέρη. Στο πρώτο οι πρωταγωνιστές είναι παιδιά, ενώ στο δεύτερο παρακολουθούμε τις περιπέτειές τους ως ενήλικες. Το φετινό "It" (μολαταύτα απόλυτα ολοκληρωμένο και αυθύπαρκτο ως ταινία), καλύπτει μόνο το πρώτο μέρος της ιστορίας. Θα περιμένουμε 2 χρόνια... Μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά;;;
(Ακολουθούν mini-spoiler που δε χαλάνε το στόρι ούτε την εμπειρία της ταινίας. Διαβάστε άφοβα!)
Υπόθεση: Σε μία μικρή κωμόπολη της Αμερικής, δύο αδέρφια φτιάχνουν μια χάρτινη βαρκούλα, για να την πάρει το μικρότερο απ' τα δύο να πάει να παίξει στα ρυάκια που έχουν σχηματιστεί στους δρόμους από τη βροχή. Παίρνει, λοιπόν, τη βαρκούλα και βγαίνει έξω, τη βάζει στο ρυάκι, αλλά η βαρκούλα παρασέρνεται και πέφτει μέσα στο φρεάτιο του υπονόμου!! Σκύβει το παιδάκι να την πιάσει και τσουπ! εμφανίζεται ένας κλόουν μέσα στον υπόνομο... ο οποίος δεν είναι ό,τι ακριβώς φαίνεται, με αποτέλεσμα το παιδάκι να βρει φριχτό θάνατο στα χέρια του!! Ένα χρόνο μετά η ταινία παρακολουθεί τη ζωή του αδερφού του και της παρέας του, που αυτοχαρακτηρίζονται με το παρατσούκλι "Χαμένοι", οι οποίοι ταλαιπωρούνται από τους νταήδες του σχολείου τους, αλλά κουβαλούν και ο καθένας τους και από ένα ψυχολογικό φόβο ή βάρος, γιατί τα πράγματα δεν είναι καλά για κανέναν στην οικογενειακή του ζωή... Και σιγά σιγά ο καθένας ξεχωριστά αρχίζουν να στοιχειώνονται από τη δαιμονική παρουσία του κλόουν, που εκμεταλλευόμενος το φόβο τους, τους εμφανίζεται με διάφορους ευφάνταστους και σαδιστικούς τρόπους, με απώτερο σκοπό φυσικά να τους εξαφανίσει όπως το μικρό παιδάκι με τη βαρκούλα. Το σενάριο επιδέχεται όμως και δεύτερης ανάγνωσης, γιατί αποτελεί ουσιαστικά μια μεταφορά, για το πώς οι φοβίες που πηγάζουν από παιδικά τραύματα ή οι λογικοί ή παράλογοι φόβοι του καθενός από εμάς, επηρεάζουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη ζωή. Ο κλόουν είναι απλώς η ενσάρκωση όλων αυτών των φόβων, που αν δεν τους καταπολεμήσουμε, σίγουρα θα μας καταστρέψουν. Και ο μόνος τρόπος, είναι να τους αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο, γιατί (ακόμα και αν υπάρχει υποκείμενη αιτία) είναι ουσιαστικά δημιουργήματα του ίδιου μας του μυαλού και άρα δεν είναι πραγματικοί! Σε τρίτη ανάγνωση, η κοινωνία της μικρής πόλης αποτελείται από (το λιγότερο) προβληματικούς ενήλικες οι οποίοι ή αδιαφορούν ή εθελοτυφλούν για τα όσα διαδραματίζονται στην πόλη τους και οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να κακοποιούν ψυχικά και σωματικά τα παιδιά τους, ταΐζοντας έτσι τις φοβίες τους και φυσικά το σατανικό κλόουν. Μάλιστα, μία συγκεκριμένη σκηνή πατέρα με κόρη με άγχωσε πολύ περισσότερο από τον κλόουν. Εκεί ο φόβος δεν ήταν υπερφυσικός, αλλά τραγικά χειροπιαστός! Τα υπόλοιπα θα τα παρακολουθήσετε επί της οθόνης...
Ερμηνείες: Επιτέλους και μια ταινία τρόμου που απαιτεί ερμηνευτικές ικανότητες από όλους τους πρωταγωνιστές της και όχι απλά καλά ουρλιαχτά και βλέμματα τρόμου! Ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ (γιος του μέγιστου Σουηδού ηθοποιού Στέλλαν Σκάρσγκαρντ) δίνει ένα απολαυστικό ρεσιτάλ ως Πένιγουαϊζ, ο Κλόουν που Χορεύει... Βασικά, κάθε άλλο παρά χορεύει, αλλά τέλος πάντων... Η ερμηνεία του έχει άλλη λογική από την παλιά του Τιμ Κάρρυ. Δε θα είχε όμως και νόημα να μιμηθεί αυτό το σατανικά κωμικό στυλ. Ο Πένιγουαϊζ του Σκάρσγκαρντ είναι ένας σαδιστικός δαίμονας που κάνει πλάκα τρομοκρατώντας! Δεν έχει τίποτα το κωμικό, αν και πολλά από αυτά που κάνει είναι κατά πολύ διεστραμμένο τρόπο χιουμοριστικά! Την ερμηνεία του βοηθούν και τα οπτικά και ηχητικά εφέ που κάνουν την παρουσία του Πένιγουαϊζ εντελώς διαβολική και υποβλητική. Τα παιδάκια από την άλλη είναι χάρμα οφθαλμών! Αν πρέπει να ξεχωρίσω 2-3, αυτά θα είναι ο χοντρούλης Τζέρεμι Ρέι Τέιλορ που είναι πανέξυπνος, ο μικροβιοφοβικός και υπερκινητικός Τζακ Ντύλαν Γκρέιζερ που παίζει με την ωριμότητα ενήλικα και το μοναδικό κορίτσι της παρέας, η Σοφία Λίλλις που ο ρόλος της απαιτεί δραματικές ικανότητες, που φαίνεται πως ήδη κατέχει! Εξαιρετική δουλειά όσον αφορά το καστ!
Σκηνοθεσία: Πώς λοιπόν, επιλέγεις να κινηματογραφήσεις έναν κλόουν-δαίμονα που, αν το καλοσκεφτείς, δε μπορείς να τον πάρεις και πολύ σοβαρά, ώστε να τρομάξεις στ' αλήθεια; Ο Αργεντινός σκηνοθέτης Άντι Μουσκιέτι, επιλέγει να μετατρέψει την ταινία σε τρενάκι του τρόμου, όπως ακριβώς σε ένα λούνα παρκ!! Πολλά jump scares, τις περισσότερες φορές το ένα πάνω στο άλλο, διεστραμμένα χιουμοριστικές σκηνές φρίκης (όπως το πορτραίτο με το φλάουτο), ορισμένες πραγματικά φρικιαστικές σκηνές, αιματηρές και ανελέητες (μάλιστα από πολύ νωρίς) και γενικώς όλα στη διαπασών! Το ακριβώς αντίθετο από τον υπαινικτικό τρόμο των ταινιών του Τζέιμς Γουάν. Εδώ δεν έχουμε σκοτάδια και πόρτες που τρίζουν! Έχουμε τα γκροτέσκα και γελοία (αν δεν ήταν επικίνδυνα και σατανικά) καμώματα του Πένιγουαϊζ, τις περισσότερες φορές στο άπλετο φως της ημέρας!!! Για να καταλάβετε, υπάρχουν 2 σκηνές έτσι στημένες, που αν έβλεπα ξαφνικά τον Πένιγουαϊζ μεταμφιεσμένο σε Σάντακο (από το Γιαπωνέζικο "Ring") να βγαίνει από το πηγάδι με τα μαλλιά μέσα στο πρόσωπο ή τον έβλεπα να μιμείται τη φωνή του Master Yoda λέγοντας μία συγκεκριμένη ατάκα, όχι απλά θα μου φαινόταν απόλυτα φυσικό να τα κάνει, αλλά θα ξεσπούσα σε χειροκρότημα, για τη μεγαλοφυΐα του σκηνοθέτη να τα τολμήσει! Τελικά δεν είναι ταινία τρόμου! Είναι περισσότερο ψυχολογική ταινία αποτροπιασμού, σοκ και δέους... Εγώ το διασκέδασα πάρα πολύ πάντως, γιατί αυτά τα διαστροφικά κόλπα μου αρέσουν!! Όμως ο Μουσκιέτι διαπρέπει και όταν κινηματογραφεί την παρέα των παιδιών, στα καλά τους και στην ταλαιπωρία τους. Στα καλά τους με ρυθμό και κέφι και στα βάσανά τους (πέραν του Πένιγουαϊζ) με ευαισθησία, αλλά και ρεαλισμό! Άβολη ξε-άβολη, αυτή είναι η πραγματικότητα στη μικρή πολή του Ντέρρυ και όποιος αντέχει!
Καλύτερη ατάκα: "Ain't nothing like a little fear to make a paper man crumble."
Να τη δώ; Βεβαιότατα (εφόσον βλέπετε μεταφυσικά θρίλερ)! Από τα καλύτερα και πιο ιδιαίτερα που έχετε δει!
Ημιάχρηστα trivia:
Ερμηνείες: Επιτέλους και μια ταινία τρόμου που απαιτεί ερμηνευτικές ικανότητες από όλους τους πρωταγωνιστές της και όχι απλά καλά ουρλιαχτά και βλέμματα τρόμου! Ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ (γιος του μέγιστου Σουηδού ηθοποιού Στέλλαν Σκάρσγκαρντ) δίνει ένα απολαυστικό ρεσιτάλ ως Πένιγουαϊζ, ο Κλόουν που Χορεύει... Βασικά, κάθε άλλο παρά χορεύει, αλλά τέλος πάντων... Η ερμηνεία του έχει άλλη λογική από την παλιά του Τιμ Κάρρυ. Δε θα είχε όμως και νόημα να μιμηθεί αυτό το σατανικά κωμικό στυλ. Ο Πένιγουαϊζ του Σκάρσγκαρντ είναι ένας σαδιστικός δαίμονας που κάνει πλάκα τρομοκρατώντας! Δεν έχει τίποτα το κωμικό, αν και πολλά από αυτά που κάνει είναι κατά πολύ διεστραμμένο τρόπο χιουμοριστικά! Την ερμηνεία του βοηθούν και τα οπτικά και ηχητικά εφέ που κάνουν την παρουσία του Πένιγουαϊζ εντελώς διαβολική και υποβλητική. Τα παιδάκια από την άλλη είναι χάρμα οφθαλμών! Αν πρέπει να ξεχωρίσω 2-3, αυτά θα είναι ο χοντρούλης Τζέρεμι Ρέι Τέιλορ που είναι πανέξυπνος, ο μικροβιοφοβικός και υπερκινητικός Τζακ Ντύλαν Γκρέιζερ που παίζει με την ωριμότητα ενήλικα και το μοναδικό κορίτσι της παρέας, η Σοφία Λίλλις που ο ρόλος της απαιτεί δραματικές ικανότητες, που φαίνεται πως ήδη κατέχει! Εξαιρετική δουλειά όσον αφορά το καστ!
Σκηνοθεσία: Πώς λοιπόν, επιλέγεις να κινηματογραφήσεις έναν κλόουν-δαίμονα που, αν το καλοσκεφτείς, δε μπορείς να τον πάρεις και πολύ σοβαρά, ώστε να τρομάξεις στ' αλήθεια; Ο Αργεντινός σκηνοθέτης Άντι Μουσκιέτι, επιλέγει να μετατρέψει την ταινία σε τρενάκι του τρόμου, όπως ακριβώς σε ένα λούνα παρκ!! Πολλά jump scares, τις περισσότερες φορές το ένα πάνω στο άλλο, διεστραμμένα χιουμοριστικές σκηνές φρίκης (όπως το πορτραίτο με το φλάουτο), ορισμένες πραγματικά φρικιαστικές σκηνές, αιματηρές και ανελέητες (μάλιστα από πολύ νωρίς) και γενικώς όλα στη διαπασών! Το ακριβώς αντίθετο από τον υπαινικτικό τρόμο των ταινιών του Τζέιμς Γουάν. Εδώ δεν έχουμε σκοτάδια και πόρτες που τρίζουν! Έχουμε τα γκροτέσκα και γελοία (αν δεν ήταν επικίνδυνα και σατανικά) καμώματα του Πένιγουαϊζ, τις περισσότερες φορές στο άπλετο φως της ημέρας!!! Για να καταλάβετε, υπάρχουν 2 σκηνές έτσι στημένες, που αν έβλεπα ξαφνικά τον Πένιγουαϊζ μεταμφιεσμένο σε Σάντακο (από το Γιαπωνέζικο "Ring") να βγαίνει από το πηγάδι με τα μαλλιά μέσα στο πρόσωπο ή τον έβλεπα να μιμείται τη φωνή του Master Yoda λέγοντας μία συγκεκριμένη ατάκα, όχι απλά θα μου φαινόταν απόλυτα φυσικό να τα κάνει, αλλά θα ξεσπούσα σε χειροκρότημα, για τη μεγαλοφυΐα του σκηνοθέτη να τα τολμήσει! Τελικά δεν είναι ταινία τρόμου! Είναι περισσότερο ψυχολογική ταινία αποτροπιασμού, σοκ και δέους... Εγώ το διασκέδασα πάρα πολύ πάντως, γιατί αυτά τα διαστροφικά κόλπα μου αρέσουν!! Όμως ο Μουσκιέτι διαπρέπει και όταν κινηματογραφεί την παρέα των παιδιών, στα καλά τους και στην ταλαιπωρία τους. Στα καλά τους με ρυθμό και κέφι και στα βάσανά τους (πέραν του Πένιγουαϊζ) με ευαισθησία, αλλά και ρεαλισμό! Άβολη ξε-άβολη, αυτή είναι η πραγματικότητα στη μικρή πολή του Ντέρρυ και όποιος αντέχει!
Καλύτερη ατάκα: "Ain't nothing like a little fear to make a paper man crumble."
Να τη δώ; Βεβαιότατα (εφόσον βλέπετε μεταφυσικά θρίλερ)! Από τα καλύτερα και πιο ιδιαίτερα που έχετε δει!
Ημιάχρηστα trivia:
- Ο σκηνοθέτης δεν είχε φέρει σε επαφή τον Μπιλ Σκάρσγκαρντ με τα παιδιά, παρά μόνο όταν ήταν να γυρίσουν τις σκηνές που μοιράζονταν, έτσι ώστε να τρομάξουν πραγματικά. Τα προειδοποίησε μάλιστα, αλλά αυτά δεν τον πίστεψαν, καθώς είπαν ότι δεν τρομάζουν από ηθοποιό με κοστούμι. Όταν όμως τον είδαν τρομοκρατήθηκαν στην πραγματικότητα (εκτός από τον μικρότερο όλων και το κορίτσι)! Καταλαβαίνετε... Ο ίδιος ο Σκάρσγκαρντ είχε τόσο απορροφηθεί από το ρόλο του, που έβλεπε εφιάλτες το βράδυ!!!
- Ορισμένες φορές τα μάτια του Πένιγουαϊζ κινούνται ανεξάρτητα το ένα απ' το άλλο. Αυτό δεν είναι εφέ! Το κάνει ο ίδιος ο Σκάρσγκαρντ!!
- Ο μικρός Φιν Γούλφχαρντ, πράγματι φοβάται τους κλόουν!!!
- Πολλοί από τους διαλόγους των παιδιών είναι επί τόπου αυτοσχεδιασμοί!!! Αν έχεις ταλέντο...
- Η ταινία κυκλοφόρησε 27 χρόνια μετά την παραγωγή του 1990. Ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ έκλεισε τα 27, ένα μήνα πριν την κυκλοφορία της. Κάθε 27 χρόνια εμφανίζεται ο κλόουν στο βιβλίο. Ο δε πρωταγωνιστής της παλιάς παραγωγής, ο Τζόναθαν Μπράντις, πέθανε μόλις 27 χρονών. Τέλος, η ταινία κυκλοφόρησε στην Αμερική στις 8/9/2017. 8+9+2+0+1+7 = 27!!!!! Μουαχαχαχαχα!!!!
- Ο ένας εκ των σεναριογράφων, ο Γκάρι Ντόμπερμαν έχει γράψει τα σενάρια για τις δύο ταινίες της Annabelle (από το franchise του Conjuring του Τζέιμς Γουάν) και γράφει και το σενάριο της "Καλόγριας" (από το Conjuring 2)...
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Άντι Μουσκιέτι
Σενάριο: Τσέις Πάλμερ, Κάρι Φουκουνάγκα, Γκάρι Ντόμπερμαν βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ
Ηθοποιοί: Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Τζέιντεν Λίμπερχερ, Τζέρεμι Ρέι Τέιλορ, Σοφία Λίλλις, Φιν Γούλφχαρντ, Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ, Γουάιατ Όλεφ, Τσόζεν Τζέικομπς, Νίκολας Χάμιλτον
No comments:
Post a Comment