Απέχουμε λιγότερο από μία εβδομάδα από την έξοδο στις αίθουσες του "Blade Runner 2049" του Ντενί Βιλνέβ, του πολυαναμενόμενου sequel δηλαδή, μιας εκ των εμβληματικότερων sci-fi ταινιών στην ιστορία του σινεμά. Δε υπάρχει περίπτωση φυσικά να τη χάσω, αλλά με την ευκαιρία, αποφάσισα να ξαναδώ άλλη μια φορά την original ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, γιατί η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως! Πρόκειται για μια ταινία, η οποία με την αισθητική και την ατμόσφαιρά της, όρισε ουσιαστικά το είδος του "σοβαρού" sci-fi και ενέπνευσε (και εξακολουθεί να εμπνέει) πολλές μοντέρνες ταινίες, που φυσικά τις περισσότερες φορές δεν καταφέρνουν ούτε να την πλησιάσουν σε έμπνευση και πρωτοτυπία... Βασίστηκε δε σε ένα μυθιστόρημα του τεράστιου Αμερικάνου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ Κ. Ντικ, ο οποίος στα βιβλία του καταπιάνεται με θέματα φιλοσοφικά που έχουν να κάνουν με την ταυτότητα της ανθρώπινης φύσης και της πραγματικότητας. Άλλες ταινίες που έχουν βασιστεί σε δικά του βιβλία είναι το "Total recall" (2 φορές μάλιστα!), το "Minority report", το αδίκως αγνοημένο "Impostor" κλπ. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, με τι έχουμε να κάνουμε εδώ! Επίσης, καταλαβαίνετε τι "θρασύτατο" εγχείρημα επιχείρησε ο Ντενί Βιλνέβ, με το να φτιάξει sequel αυτής της ταινίας! Θέλει κότσια και οσονούπω εδώ θα είμαστε πάλι για να κρίνουμε.
(Ακολουθούν spoilers, αλλά πρόκειται για κινηματογραφική ιστορία πια...)
Υπόθεση: Βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες του 2019 (σε δύο χρόνια από τώρα;;; Φρίκη...). Η πραγματικότητα έχει ως εξής: Η Γη, όπως φαίνεται, μαστίζεται από υπερπληθυσμό και η ανθρωπότητα έχει πλέον επεκταθεί σε άλλους πλανήτες. Σε αυτές τις Εξωκοσμικές αποικίες (όπως τις αποκαλούν), το εργατικό δυναμικό αποτελείται από κατασκευασμένα ανθρώπινα όντα, τις Ρεπλίκες, οι οποίες στερούνται της ανθρώπινης ενσυναίσθησης, αν και κατά τα άλλα, σε τίποτα δε διαφέρουν από τους κανονικούς ανθρώπους. Με μια διαφορά... ο χρόνος ζωής τους είναι μόλις 4 χρόνια. Κι αυτό, γιατί, μετά την παρέλευση αυτού του διαστήματος, αποκτούν ανθρώπινα συναισθήματα με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον κατάλληλες για τη χρήση του δούλου, για την οποία είναι προορισμένες. Σε μια τέτοια Εξωκοσμική αποικία, λοιπόν, 6 Ρεπλίκες δραπετεύουν σκοτώνοντας 23 ανθρώπους (οι 2 απ' αυτές τελικά σκοτώνονται), αλλά αντί να πάρουν ένα σκάφος και να χαθούν στο σύμπαν επιστρέφουν για κάποιο ανεξήγητο λόγο στη Γη, όπου σίγουρα θα κυνηγηθούν με σκοπό την "απόσυρσή" τους (όπως δηλαδή αποκαλείται η εξόντωση). Τη δουλειά αυτή αναλαμβάνουν πάντα οι Blade Runners, ειδικά εκπαιδευμένοι αστυνομικοί (ή μάλλον, όχι ακριβώς). Γιατί όμως επιστρέφουν; Είναι απλό. Ο αρχηγός τους, θέλει να βρει έναν τρόπο να αποτρέψει το θάνατό του και να ζήσει περισσότερο... Ας μην πω περισσότερα... Ίσως υπάρχουν κάποιοι που ακόμα δεν έχουν δει την ταινία... Όμως θα πω (κι ας είναι spoiler), ότι στην ταινία τίθεται ένα βασικό ερώτημα που "βασανίζει" δεκαετίες τους οπαδούς της ταινίας. Ο Blade Runner είναι μήπως και αυτός μια Ρεπλίκα και δεν το γνωρίζει;;; Ο σεναριογράφος αφήνει την επιλογή στο θεατή, αλλά κατά τη γνώμη μου, το ερώτημα απαντάται ξεκάθαρα στην ταινία, αν κάποιος είναι παρατηρητικός (και συμφωνεί μαζί μου και ο ίδιος ο Ρίντλεϊ Σκοτ, κατά δήλωσή του)... Ταυτόχρονα, μήπως τελικά μια Ρεπλίκα μπορεί να έχει περισσότερη ανθρωπιά από έναν κανονικό άνθρωπο; Αυτά και άλλα επί της οθόνης...
Ερμηνείες: Φανταστείτε αν σας ρωτούσε κάποιος να του αναφέρετε 3 ρόλους για τους οποίους είναι γνωστός ο Χάρισον Φορντ. Η απάντηση είναι μόνο μία: Ιντιάνα Τζόουνς, Χαν Σόλο και Ντέκαρντ! Ο ίδιος ο Φίλιπ Κ. Ντικ μάλιστα, είχε πει ότι ο Ντέκαρντ του Χάρισον Φορντ είναι βγαλμένος κατευθείαν μέσα από τη δική του φαντασία! Άλλωστε είναι και απ' τους ρόλους που χαρακτήρισαν τον Χάρισον Φορντ ως ηθοποιό. Όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο συμπρωταγωνιστής Ρούτγκερ Χάουερ είναι κατά τι καλύτερος ως Ρόι Μπάτι, τη Ρεπλίκα που αναζητά με αγωνία το μυστικό της ζωής! Ταυτόχρονα όμως, γνωρίζει ότι είναι ανώτερο είδος από τον άνθρωπο και αυτό περνάει ξεκάθαρα στην "αλαζονική" ερμηνεία του. Επίσης, το ρόλο ουσιαστικά τον "δημιούργησε" ο Ρούτγκερ Χάουερ, αφού του δόθηκε τέτοια δημιουργική ελευθερία που άλλαξε και κάποιες ατάκες του, μία εκ των οποίων έγραψε κινηματογραφική ιστορία (βλ. παρακάτω)... Η Σων Γιανγκ, παρουσιάζει μια εξαιρετικά εύθραυστη Ρέιτσελ, μία Ρεπλίκα που όμως δε γνωρίζει πως είναι Ρεπλίκα, μέχρι που το μαθαίνει από τον Ντέκαρντ, η Ντάριλ Χάνα αποδίδει με αιλουροειδές νάζι το δικό της ρόλο της Ρεπλίκας-συνοδού, ενώ ο καλτ ηθοποιός Μπράιον Τζέιμς είναι γνήσια τρομακτικός στο δικό του ρόλο. Υπάρχουν κι άλλοι β' ρόλοι εξίσου ενδιαφέροντες, αλλά οι παραπάνω θεωρώ ότι ξεχωρίζουν...
Σκηνοθεσία: Εδώ πραγματικά μιλάμε για κάτι ανεπανάληπτο! Η σύλληψη του Ρίντλεϊ Σκοτ είναι μεγαλειώδης! Το Λος Άντζελες που έστησε είναι μια εφιαλτική βιομηχανική μητρόπολη, πολυπολιτισμική, με ασφυκτικό υπερπληθυσμό και τρομακτική στενότητα χώρου... Το στριμωξίδι στους δρόμους είναι άβολο ακόμα και να το βλέπεις. Και σα να μην έφτανε αυτό, ποτέ δε βλέπεις κανονικό φως της ημέρας. Είτε ένα άρρωστο κιτρινωπό λυκόφως είτε τον τεχνητό νυχτερινό φωτισμό! Προσθέστε σε αυτό, τα οχήματα, την τεχνολογία, τα κοστούμια και τα κουρέματα των ηθοποιών που κραυγάζουν 80's από χιλιόμετρα και δίνουν μια steampunk αισθητική στην ταινία, το αριστουργηματικό και κλασικό πια 80's ηλεκτρονικό soundtrack (με αραβικά και κινέζικα ηχοχρώματα εδώ κι εκεί) του δικού μας Βαγγέλη Παπαθανασίου και έχετε τη μαγιά ενός αριστουργήματος! Απουσιάζουν επίσης οι σκηνές δράσης! Αρχικά είχαν προγραμματιστεί να υπάρχουν, αλλά τελικά περιορίστηκαν πάρα πολύ, για διάφορους λόγους. Αυτό μάλλον ήταν προς όφελος της ταινίας, που επικεντρώθηκε στους διαλόγους και τους φιλοσοφικούς προβληματισμούς (με αναπόφευκτη ίσως παρενέργεια τον αργό, σχετικά, ρυθμό - που εμένα όμως δε με χαλάει καθόλου) και εντέλει οδήγησε στο "εγκεφαλικό" τελικό αποτέλεσμα, που απευθύνεται σε κοινό που δεν αρκείται μόνο στο ποπ-κορν και τις εκρήξεις... Αν καταφέρει ο (αναμφισβήτητα) ταλαντούχος Ντενί Βιλνέβ να μιμηθεί λίγο τον Ρίντλεϊ Σκοτ (ο οποίος θα τον επιβλέπει με το άγρυπνο μάτι του από τη θέση του παραγωγού), το sequel προβλέπεται αρκετά ενδιαφέρον, καθώς και η τεχνολογία στο σινεμά έχει προχωρήσει πολύ από το 1982 και οπτικά μπορούμε να δούμε πλέον ό,τι κατέβει στο κεφάλι του κάθε δημιουργού!
Καλύτερη ατάκα: "I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off
the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the
Tannhauser gate. All those moments will be lost in time... like tears in
rain... Time to die." (Η ατάκα που σας έλεγα! Θεωρείται από πολλούς ο πιο συγκινητικός επικήδειος μονόλογος στην ιστορία της 7ης Τέχνης και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, το συνεργείο χειροκρότησε... μερικοί μάλιστα δάκρυσαν... αν δεν το έχετε δει, θα καταλάβετε όταν το δείτε!)
Να τη δω; Αυτό το ερώτημα, αφορά μόνο αυτούς που δεν το έχουν δει κατά λάθος ή λόγω άγνοιας και η απάντηση είναι "Χθες κιόλας!!"
Ημιάχρηστα trivia:
- Υπάρχουν 3 εκδοχές της ταινίας! Η πρώτη είναι η κινηματογραφική εκδοχή που περιέχει ένα σαφές happy end με αφήγηση από το χαρακτήρα του Ντέκαρντ και είχε σκοπό να εκλαϊκεύσει το (υποτίθεται) δυσνόητο νόημα της ταινίας... τέλος πάντων... Ακολούθησε το Director's Cut το 1991, που όμως δεν είχε την έγκριση του Σκοτ, ο οποίος δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί. Γι' αυτό κυκλοφόρησε τελικά το 2007 το Final Cut της ταινίας, που κατά τον Σκοτ είναι η τελική εγκεκριμένη από τον ίδιο εκδοχή της ταινίας. Φυσικά σε αυτή την εκδοχή, το τέλος δεν έχει καμία σχέση με την κινηματογραφική εκδοχή, είναι πιο σκοτεινό και απουσιάζει οποιαδήποτε άχρηστη αφηγηματική επεξήγηση. Δεν είμαστε και χαζοί στο κάτω κάτω!! Το post που κάνω, αφορά αυτό το τελευταίο Final Cut.
- Και ο Ρίντλεϊ Σκοτ και ο Ρούτγκερ Χάουερ θεωρούν το Blade Runner την αγαπημένη ταινία της καριέρας τους!
- Ο Χάρισον Φορντ και ο Ρούτγκερ Χάουερ διαφώνησαν με τον προβληματισμό της ταινίας σχετικά με το αν ο Ντέκαρντ είναι Ρεπλίκα, γιατί θεώρησαν ότι αυτό θα μείωνε το νόημα της εύρεσης της χαμένης του ανθρωπιάς μέσα από την πορεία του χαρακτήρα του... Αρχικά ο Σκοτ συμφώνησε, αλλά τελικά η ταινία γυρίστηκε έτσι, ώστε το ερώτημα αυτό να παραμείνει ως είχε, προς απογοήτευση των πρωταγωνιστών! Τελικά θα μάθουμε στο sequel σαφώς αν ήταν ή όχι Ρεπλίκα (αν και ο Σκοτ το έχει ξεκαθαρίσει);;; Αργούμε πολύ;;; Ή μήπως είναι τελικά κι αυτό μέρος της μαγείας της ταινίας;
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Ρίντλεϊ Σκοτ
Σενάριο: Χάμπτον Φάντσερ, Ντέιβιντ Πίπολς βασισμένο στο μυθιστόρημα του Φίλιπ Κ. Ντικ "Do androids dream of electric sheep?"
Ηθοποιοί: Χάρισον Φορντ, Ρούτγκερ Χάουερ, Σων Γιανγκ, Ντάριλ Χάνα, Μπράιον Τζέιμς, Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος, Γουίλιαμ Σάντερσον, Τζο Τέρκελ, Τζοάνα Κάσιντι
No comments:
Post a Comment