ANNABELLE: CREATION (όταν η κούκλα δε σε αφήνει ούτε να την πετάξεις!!!)

Τελικά αυτό με τις σατανικές κούκλες που τις κυριεύει ο διάολος και ταλαιπωρούν τον ανυποψίαστο κόσμο που δεν προνοεί να τις κάψει ή να τις πετάξει ή να φύγει όσο μπορεί πιο μακριά τους, είναι όπως και να το κάνουμε μία σεναριακή τρύπα μεγάλου μεγέθους που δε μπαλώνεται με τίποτα, για όλες τις ταινίες του είδους!! Τι κάνεις όμως όταν δε μπορείς να φύγεις ή να τρέξεις μακριά και η κούκλα δε σε αφήνει καν να την πετάξεις;;; Η απάντηση στο "Annabelle: Creation"... δηλαδή του prequel του spin-off prequel του "Conjuring"... Μπερδευτήκατε; Πολύ απλά πρόκειται για την 4η ταινία του franchise του Conjuring του αγαπημένου μας James Wan, που προηγείται χρονικά όλων των άλλων και άρα δε χρειάζεται να έχετε παρακολουθήσει καμία απ' αυτές για να καταλάβετε. Ο James Wan πλέον κάθεται αναπαυτικά στη θέση του παραγωγού και έδωσε τα ηνία της σκηνοθεσίας, όχι σε κάποιον τυχάρπαστο τύπου Τζον Λεονέττι (του πρώτου Annabelle), αλλά στον Ντέιβιντ Σάντμπεργκ που τουλάχιστον έχει να επιδείξει το Lights out που ήταν αρκούντως ανατριχιαστικό και με τίμιο φινάλε, χωρίς τις λογικές ανακολουθίες των υπόλοιπων παρόμοιων horror movies. Και αν το πρώτο Annabelle δεν ήταν πολύ καλό (αν και δεν ήταν εντελώς για πέταμα), το Creation δικαιώνει τις προσδοκίες και στέκεται επάξια δίπλα στα πρότυπα που έθεσαν τα δύο πρώτα Conjuring! Μας δίνει και ελπίδες και για τις υπόλοιπες ταινίες που θα ακολουθήσουν... "Η καλόγρια", ο "Crooked Man" και δε συμμαζεύεται...

(Δε θα σας το χαλάσω με spoiler!! Διαβάζετε άφοβα!)

Υπόθεση: Ένας κουκλοποιός με τη γυναίκα του και το μικρό κοριτσάκι τους ζουν εν ειρήνη και αρμονία στο σπίτι τους κάπου στην αμερικανική επαρχία. Η ταινία ξεκινά δείχνοντάς μας τον κουκλοποιό να φτιάχνει μια κούκλα (η περί ου ο λόγος σατανοειδής κούκλα - που όμως τότε ήταν απλή και άκακη) που προοριζόταν να είναι η πρώτη από μια σειρά 100 συλλεκτικών κομματιών. Τη φτιάχνει, τη βάζει στο κουτί και τέλος. Μετά μας δείχνουν την οικογένεια σε στιγμές οικογενειακής γαλήνης, μέχρι που μια μέρα, το κοριτσάκι σκοτώνεται σε ένα τραγικό συμβάν... Fast forward αρκετά χρόνια μετά, που το ζεύγος έχει μετατρέψει το σπίτι τους σε ορφανοτροφείο για μικρά κορίτσια. Ο πατέρας υποδέχεται μια καλόγρια και 6 κοριτσάκια διαφόρων ηλικιών για φιλοξενία. Η μητέρα δε φαίνεται κάπου, αλλά προφανώς κάπου μέσα στο σπίτι βρίσκεται... Ένα απ' τα ορφανά κοριτσάκια δε, έχει μια αναπηρία και περπατάει με πατερίτσα... Στο σπίτι υπάρχουν 2 απαγορευμένα δωμάτια... Ένα για τη γυναίκα του ζεύγους (το γιατί είναι εκεί θα το δείτε...) και το άλλο επειδή ήταν παλιά το δωμάτιο του αδικοχαμένου κοριτσιού... Πέφτουν, λοιπόν, να κοιμηθούν τα μικρά αγγελούδια το βράδυ, αλλά το ανάπηρο, κάποια περίεργη φιγούρα το προσελκύει να μπει στο απαγορευμένο ΚΑΙ κλειδωμένο δωμάτιο, όπου βρίσκει τη συλλεκτική κούκλα κλειδωμένη σε μια ντουλάπα, απ' όπου θέλει οπωσδήποτε με κάθε τρόπο να βγει!!! Ω, ναι!! Η κούκλα... Τα υπόλοιπα να τα δείτε μόνοι σας να φρίξετε!! Δεν περιγράφω άλλο!!

Ερμηνείες: Άσχετα με το ποιανού το όνομα εμφανίζεται πρώτο στα credits, αναμφισβήτητη πρωταγωνίστρια είναι η μικρή Ταλίθα Μπέιτμαν που υποδύεται το ανάπηρο κοριτσάκι. Πολύ εκφραστική και αυθεντική, σε ένα ρόλο που απαιτεί περισσότερα πράγματα από το να δείχνει συνεχώς τρομαγμένη. Η κολλητή της φίλη (Λούλου Γουίλσον) προσπαθεί, αλλά δε με έπεισε και ιδιαίτερα. Το τραγικό ζεύγος Μιράντα Όττο και Άντονι ΛαΠάλια είναι έμπειροι και καλοί, αν και δευτερεύοντες, καθώς τα ορφανά είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές. Ειδική αναφορά θα κάνω και στην καλόγρια που συνοδεύει τα κοριτσάκια, γιατί πιστεύω πως εδώ έγινε ένα miscast. Θα έπρεπε να έχουν δώσει το ρόλο σε μία μεσόκοπη ηθοποιό, να! τύπου Μιράντα Όττο! Μια χαρά θα ήταν! Αντ' αυτού επέλεξαν τη σχεδόν σοκολατόχρωμη Μεξικάνα καλλονή Στέφανι Σίγκμαν η οποία μόνο ενάρετες σκέψεις δε σου δημιουργεί με το που εμφανίζεται στην οθόνη... Πραγματικά σου αποσπά την προσοχή απ' την εξέλιξη της ταινίας! Ίσως βέβαια και να μην ισχύουν όλα αυτά και να αποσπάστηκε μόνο η δική μου προσοχή... Τι να πω; Από υποκριτική καλή ήταν, αλλά επιμένω πως η Ταλίθα Μπέιτμαν ήταν ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει το φιλμ σε αυτόν τον τομέα!

Σκηνοθεσία: Και τώρα στο ζουμί της υπόθεσης! Ταινία ψυχολογικού τρόμου χωρίς σωστή σκηνοθεσία δε γίνεται! Και ο Ντέιβιντ Σάντμπεργκ καταφέρνει να μιμηθεί έξοχα το στυλ του Τζέιμς Γουάν. Σκιώδεις μορφές στο σκοτάδι, άψυχα αντικείμενα που κινούνται, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, τριξίματα, τα απαραίτητα jump scares, αλλά χωρίς κατάχρηση, είναι όλα εκεί! Πραγματικά μερικές σκηνές θα σας μείνουν και μετά την ταινία! Σε αυτό βέβαια βοηθά και το σενάριο που είναι σαφώς ανώτερο σε ιδέες από το προηγούμενο Annabelle. Πολύ γκροτέσκα και μακάβρια τρικ επιστράτευσε ο κύριος Σάντμπεργκ και εγώ το καταδιασκέδασα! Στο τσακ είμαι να spoiler-ιάσω κάποιες έξοχες σκηνές, αλλά υποσχέθηκα να μην το κάνω... Τα κατάφερε πάντως μια χαρά!

Καλύτερη ατάκα: "Forgive me, Father, for I am about to sin." (Εδώ που τα λέμε δε φταις εσύ... αλλά τι να κάνεις;;;)

Να τη δω; Οι απανταχού fans του μεταφυσικού τρόμου, οπωσδήποτε! Το franchise του Conjuring είναι πολλά υποσχόμενο!

Ημιάχρηστα trivia:

• Μείνετε καθ' όλη τη διάρκεια των credits. Υπάρχουν δύο σκηνές, μία για χαβαλέ με την κούκλα και μία που αφορά κάποιον άλλο δαιμονικό χαρακτήρα του franchise. Επίσης δώστε προσοχή, γιατί ο συγκεκριμένος χαρακτήρας κάνει ένα cameo πέρασμα και σε μια (ή και δύο) σκηνές της ταινίας (για τη δεύτερη δεν είναι ξεκάθαρο, αλλά το fanboy μέσα μου θα 'θελε πολύ να είναι!)
• Αν έχετε δει το προηγούμενο Annabelle, θα αποζημιωθείτε με το φινάλε αυτής της ταινίας (*spoiler alert*... δε λέω περισσότερα). Αν δεν το έχετε δει, ίσως να σας φανεί λίγο ξεκάρφωτο, αλλά, πιστέψτε με, είναι πανέξυπνο και δένει εκπληκτικά με την άλλη ταινία! Επίσης, εξηγεί ό,τι τυχόν ακατανόητο υπήρχε στο προηγούμενο φιλμ και μπαλώνει (έχοντας δει και το Creation) κάποιες σεναριακές τρύπες! Τετραπέρατοι οι κύριοι που το σκέφτηκαν!!

 

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Σάντμπεργκ

Σενάριο: Γκάρι Ντόμπερμαν

Ηθοποιοί: Ταλίθα Μπέιτμαν, Άντονι ΛαΠάλια, Μιράντα Όττο, Λούλου Γουίλσον, Στέφανι Σίγκμαν, Σαμάρα Λι