Το Despicable me είναι μία από τις πιο αστείες ταινίες που έχω παρακολουθήσει ποτέ! Προφανώς την ίδια άποψη με εμένα είχαν και οι χιλιάδες κόσμος που έσπευσε στις σκοτεινές αίθουσες να την παρακολουθήσει to 2010 και όχι άδικα! Μην κάνω άχρηστες ιστορικές αναδρομές όμως, γιατί όλοι γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται... Αισίως φτάσαμε στην τέταρτη ταινία του franchise (συμπεριλαμβανομένης, εννοείται, και της σόλο ταινίας prequel των Minions) και το θέμα είναι αν είναι αντάξια όσων έχουν προηγηθεί! Είναι ο Γκρου ο καλούλης κακός που όλοι έχουμε αγαπήσει; Είναι τα 3 κορίτσια τόσο αξιαγάπητα όσο τα αφήσαμε στο 3ο μέρος; Τα Minions είναι τα γνωστά σκανταλιάρικα πειραχτήρια που καταστρέφουν το σύμπαν στο πέρασμά τους; Που λατρεύουμε να τα βλέπουμε να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο; Που ζουν για την κακία και τη ζαβολιά; Που πεθαίνουμε όταν τα ακούμε να μιλάνε αυτή τη δική τους ακαταλαβίστικη γλώσσα σαν να έχουν μπει αυτόματα στο fast forward, αλλά παρόλα αυτά τα καταλαβαίνουμε άνετα; Ωπ.... κάτι δεν πάει καλά εδώ... Αφιέρωσα 2 προτάσεις για τους πρωταγωνιστές της ταινίας και σχεδόν μια παράγραφο για τα Minions... Ποιος είναι τελικά ο πρωταγωνιστής;;; Τα Minions μου φαίνεται έκαναν τη μεγαλύτερη σκανδαλιά απ' όλες! Ύπουλα, υποχθόνια και καταχθόνια πριόνισαν τα πόδια της καρέκλας του Γκρου και της παρέας του και πήραν τη θέση τους ως πρωταγωνιστές! Και για να εξηγούμαι, ΟΧΙ, δεν είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας, αλλά πλέον στο νο.3, ό,τι αξίζει είναι αυτά...
(Spoiler-free κριτική! Banana;;;)
Υπόθεση: Ο απαισιότατος Γκρου είναι πλέον οικογενειάρχης κανονικός. Έχει τις 3 αξιολάτρευτες υιοθετημένες κόρες του, τη δυναμική σύζυγό του, που οι κόρες τη λατρεύουν, και δουλεύει κανονικά στην Ένωση Αντιμετώπισης Κακοποιών, Αρχικακών ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, ως ένας από τους καλύτερούς της πράκτορες! Ώσπου εμφανίζεται ο Μπάλταζαρ Μπρατ, ο οποίος όταν ήταν μικρός ήταν ο πρωταγωνιστής μιας τηλεοπτικής σειράς των 80's όπου υποδυόταν το παιδί-αρχικακό-μεγαλοφυΐα που διέλυε το σύμπαν! Όμως όταν μπήκε στην εφηβεία, οι παραγωγοί της σειράς τον είδαν έτσι σπυριάρη και με αρχή τριχοφυΐας και τον πέταξαν σα στυμμένη λεμονόκουπα! Έτσι απέκτησε απωθημένα και μεγαλώνοντας αποφάσισε να γίνει πραγματικά ο αρχικακός τον οποίον υποδυόταν ως παιδί! Αυτός, λοιπόν, αποφασίζει να κλέψει το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου (οποιαδήποτε ομοιότητα με το Ροζ Πάνθηρα ήταν εσκεμμένη), αλλά ο Γκρου τον προλαβαίνει, γλιτώνει το διαμάντι, αλλά ο Μπρατ του ξεγλιστράει... και γι' αυτό τον απολύουν!!! Γυρίζει μετά της συζύγου στο σπίτι, περίλυπος, ανακοινώνει τα μαντάτα στα Minions και αυτά τον προτρέπουν να ξαναγίνει αρχικακός!! Αυτός φυσικά αρνείται και τα Minions αηδιασμένα τον φτύνουν και φεύγουν όλα εκτός από δύο, που έμειναν, επειδή δεν πολυκατάλαβαν τι παίχτηκε, καθώς ήταν απασχολημένα να το παίζουν Χαβανέζες στο πάρτι της Άγκνες!!! Όμως, τσουπ! σκάει μύτη ένας γηραλέος μπάτλερ που του ανακοινώνει ότι τον ψάχνει ο κουλ, πάμπλουτος δίδυμος αδερφός του, ο Ντρου (ποιος;;!;;!;!!) που ζει σε μια άλλη χώρα που μοιάζει ιταλική, ο οποίος θέλει να ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση και να γίνει αρχικακός! Και φυσικά ο Μπρατ επανακάμπτει για το διαμάντι... Και εκεί αρχίζει το πάρτι... Πάρτι όμως χωρίς Minions δε γίνεται... Εννοώ, πως οι ταινίες του Απαισιότατου ό,τι είχαν να δώσουν από πλευράς έμπνευσης το έχουν δώσει. Η μεταστροφή του Γκρου από αρχικακό σε αρχικαλό στην πρώτη ταινία, μέσω της τυχαίας υιοθεσίας των κοριτσιών είχε από μόνη της ενδιαφέρον. Το φλερτ του Γκρου με τη Λούσι (την, τελικά, σύζυγό του) στο νο.2 και πώς τα κορίτσια θα την αποδέχονταν ως μητέρα ήταν και αυτό πηγή πολλών πανέξυπνων gags και καταστάσεων που σε κρατούσαν από μόνα τους. Δεν αναφέρομαι στα Minions που έκλεβαν την παράσταση σε κάθε καρέ που τα έβλεπες στην οθόνη!! Εδώ, πλέον όλα είναι μέλι-γάλα, επομένως από μόνη της η ιστορία δεν είχε τόσο πολύ ενδιαφέρον. Τουλάχιστον τα αστεία και τα gags είχαν έμπνευση; Χμμμ... Να πω ότι δε γελάς;; Θα πω ψέμματα! Αλλά στον πρώτο Απαισιότατο κόντεψα να πάθω έμφραγμα από τα γέλια, στον 2ο οι κοιλιακοί μου πονούσαν για 3 μέρες... Δε θα αναφερθώ στην ταινία Minions... εκεί το γέλιο ήταν σχεδόν ανθυγιεινό!! Όμως, εδώ κάτι λείπει... Οι πιο αστείες σκηνές της ταινίας, πλέον, αφορούν αποκλειστικά τα Minions και επειδή δεν είναι οι πρωταγωνιστές, τα γέλια έχουν λιγοστέψει σημαντικά. Αυτό τελικά είναι το πρόβλημα... Όταν στερεύεις από ιδέες και το μόνο που σε ξελασπώνει είναι το supporting cast...
Ερμηνείες: Εδώ δεν έχω παράπονο! Είναι γνωστό ότι ο Στιβ Καρέλ είναι μια κωμική ιδιοφυΐα και ο χαρακτήρας που έχει πλάσει για τον Γκρου είναι πλέον αρχετυπικός! Εδώ υποδύεται με την ίδια επιτυχία και τον δίδυμο αδερφό, Ντρου, ο οποίος είναι πιο κουλ, πιο άνετος και πιο χαβαλετζής από τον Γκρου! Διπλός ρόλος = διπλή επιτυχία! Τα κορίτσια είναι αξιολάτρευτα όπως πάντα, αλλά ειδικά θα αναφερθώ στην Άγκνες, γιατί η μικρούλα Νιβ Σάρελ που την παίζει καταφέρνει να είναι ταυτόσημη με την προηγούμενη μικρή (Έλσι Φίσερ) που της χάρισε τη φωνή της στις 2 προηγούμενες ταινίες, ακόμα και στη χροιά!! Δεν ξέρω τι είδους casting κάνουν και βρίσκουν τέτοια ταλέντα, αλλά μπράβο τους 1000 φορές! Ο Τρέι Πάρκερ που κάνει τον Μπρατ είναι κι αυτός εξαιρετικός, όπως και η Κρίστεν Βίιγκ που με τη ζωντάνια και το κέφι της μας χαρίζει για μια ακόμα φορά μια υπέροχη Λούσι! Λείπει όμως ο ανεπανάληπτος Ράσελ Μπραντ, αφού ο Δρ. Νεφάριο "κόπηκε" από την τρίτη συνέχεια... Και, φυσικά, the Oscar goes to... the MINIONS!! Απλά δεν υπάρχουν... Ο Πιέρ Κοφέν (που είναι και ο δημιουργός τους) είναι μια μεγαλοφυΐα (σαν πολλές φορές χρησιμοποίησα τη λέξη σήμερα...)!! Μαζί με τον Scrat του Ice Age, τα Minions είναι οι πιο αστείες φιγούρες που έχω δει σε οποιοδήποτε animation!! Του βγάζω το καπέλο!
Σκηνοθεσία: Το σκηνοθετικό τρίδυμο (αυτή τη φορά) του 3ου Απαισιότατου, δεν πετυχαίνει να φτάσει στο ύψος του πήχη που οι ίδιοι έθεσαν με τις δύο προηγούμενες ταινίες του franchise. Τα σκηνοθετικά ευρήματα και τα κωμικά gags, κάποιες φορές θυμίζουν ξαναζεσταμένο φαγητό... Όλο κάπου τα έχουμε ξαναδεί... Δε σημαίνει ότι δε θα γελάσεις, αλλά το γέλιο είναι κάπως χλιαρό... Εξαίρεση και πάλι τα Minions, αν και ακόμα και αυτά παρασύρονται από την έλλειψη έμπνευσης, αλλά κυρίως από την έλλειψη παρουσίας στην ταινία!! Θέλουμε γενικώς περισσότερα Minions!! Αυτό είναι και το πρόβλημα!! Όταν θες περισσότερα Minions για να γελάσεις, σε μια ταινία που αυτά δεν προορίζονται για πρωταγωνιστές, μάλλον πρέπει να ξανασκεφτείς την κατεύθυνση του franchise σου...
Καλύτερη ατάκα: "Pito pato milo mila taka tiki poulet tika cepa la joi demitoka lana
moule macarena. Pao leggis pabo pati mele cepa maka guta mami lebel mela
mustache elle muchaaaa..." (Χαχαχαχαχα!!! Συγχαρητήρια, Minions!! Περνάτε κατευθείαν στον τελικό!!!)
Να τη δω; Μου αρέσει τόσο πολύ το όλο σκηνικό του Απαισιότατου, που συγχωρώ τα λιγότερα αστεία, την απουσία επαρκών σκηνών Minions και τα ξαναζεσταμένα gags. Να πάτε να τη δείτε! Τουλάχιστον οι δημιουργοί σέβονται το θεατή, τα αστεία μπορεί να μην είναι για έμφραγμα απ' το γέλιο, αλλά κρυάδες δεν είναι, και επίσης... Minions!!! Αυτά κρατάνε πλέον την ταινία. Θεωρώ ότι η επόμενη ταινία πρέπει να είναι τα Minions 2 με τον Γκρου supporting cast. Αυτό θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον!!
Ημιάχρηστα trivia:
- Το διαμάντι-πέτρα του σκανδάλου της ταινίας είναι όντως κόπια-παρωδία του ροζ διαμαντιού από το θρυλικό Ροζ Πάνθηρα του Μπλέικ Έντουαρντς.
- Η Κρίστεν Βίιγκ έχει παίξει και στις 3 ταινίες της σειράς, αλλά στην πρώτη ταινία έκανε τη διευθύντρια του ορφανοτροφείου των κοριτσιών, ενώ στις δύο επόμενες, τη Λούσι, τη σύζυγο του Γκρου!
- Η γλώσσα που μιλάνε τα Minions είναι ένα συνονθύλευμα από λέξεις που ακούγονται αστείες από διάφορες γλώσσες του κόσμου, όπως τα γαλλικά, τα ισπανικά, τα ιταλικά, ακόμα και τα ιαπωνικά και τα κινέζικα! Και φυσικά έχουν και τις δικές τους λέξεις! Σε αυτήν την ταινία ο Γκρου (που τα καταλαβαίνει) προσπαθεί να τα μιλήσει χρησιμοποιώντας ένα λεξικό (μα, πού το βρήκε;;;), αλλά το αποτέλεσμα είναι να κάνει τα Minions να πεθάνουν στα γέλια!! Κι εμείς μαζί!!
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Κάιλ Μπάλντα, Πιέρ Κοφέν, Ερίκ Γκιγιόν
Σενάριο: Σίνκο Πωλ, Κεν Ντόριο
Ηθοποιοί (φωνές): Στιβ Καρέλ, Κρίστεν Βίιγκ, Τρέι Πάρκερ, Μιράντα Κόσγκροουβ, Ντέινα Γκέιερ, Νιβ Σάρελ, Τζούλι Άντριους (cameo), Στιβ Κούγκαν (cameo)
No comments:
Post a Comment