Αισίως το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU) έχει φτάσει τις 16 ταινίες! Να τις εκατοστήσουν!! Αρκεί να μην είναι σαν αυτή... τη 15η κατά σειρά... Μέθυσαν, φαίνεται από τον πακτωλό δισεκατομμυρίων που εισρέουν στα ταμεία τους με κάθε νέο τους πόνημα, που κάπου άρχισαν να χάνουν το δρόμο τους και να χαλάνε τη συνταγή της επιτυχίας... Πάντως, πάλι καλά που το Spider-Man: Homecoming επανέφερε τα πράγματα στη θέση τους... Αυτό που πραγματικά όμως δε μπορώ να χωνέψω με τίποτα είναι πώς το Vol.2 επαινέθηκε από τους κριτικούς και είναι 5ο σε εισπράξεις ανάμεσα στις ταινίες της Marvel!!! Η ταινία αυτή είναι απλά κακή... Δε γίνεται να το πω πιο απλά... Τίποτα δεν έχει στηθεί σωστά και όλα αυτά που έκαναν το πρώτο μέρος τόσο καλό (γιατί ήταν πάρα πολύ καλό!), εδώ απλά δεν υπάρχουν ή χρησιμοποιούνται με λάθος τρόπο! Ως οπαδός του MCU, που μας έχει χαρίσει ταινιάρες όπως το Iron Man, το Winter Soldier ή το Avengers, περιμένω πολλά περισσότερα!! Ας ελπίσουμε ότι επρόκειτο για μικρή παρένθεση...
(Θα spoiler-ιάσω τρελά!! Αν δεν το έχετε δει, μη συνεχίσετε την ανάγνωση!! Επίσης αφορά τους γνώστες των χαρακτήρων των Guardians...)
Υπόθεση: Ξεκινάμε με το σενάριο το οποίο το ξαναέγραψε ο Τζέιμς Γκαν, αυτή τη φορά εντελώς μόνος του, έχοντας πάρει λευκή επιταγή από τους προϊσταμένους του, που ενθουσιάστηκαν με το νο.1. Οι Guardians βρίσκονται στον πλανήτη Κυρίαρχο, για να τους γλιτώσουν από ένα υπερδιαστασιακό τέρας που θέλει να τους απομυζήσει την ενέργεια από μια σακούλα με μπαταρίες (έλα Παναγία μου!!!). Γίνεται μια θεοπάλαβη μάχη που οι Guardians συμπεριφέρονται σαν τρίχρονα που τους χάρισαν καινούρια παιχνίδια, ενώ το γλυκουλίνι μωρό Γκρουτ χορεύει σε light μουσικούλα που έχει βάλει ο Ρόκετ, για να κάνουν κέφι όσο σκοτώνουν το τέρας... Πάμε παρακάτω;;; Οι Κυρίαρχοι τους ευχαριστούν και τους δίνουν τη Νέμπουλα για να την κάνουν ό,τι θέλουν. Ο ανεκδιήγητος όμως Ρόκετ κλέβει τις ίδιες μπαταρίες που ήθελαν να περισώσουν από το τέρας και προκαλεί τη μήνη των Κυρίαρχων, που τους καταδιώκουν με τον τηλεκατευθυνόμενο στόλο τους, μέχρι που τους σώζει ένας περίεργος τύπος που κάνει space-surfing πάνω σε ένα σκάφος-αβγό. Κρασάρουν σε έναν πλανήτη, ο τύπος τους ακολουθεί (μαζί με μια κατοικίδια εξωγήινη με κεραίες, ονόματι Μάντις) και τους αποκαλύπτει πως είναι ο πατέρας του Star-Lord, ο Επουράνιος Ζων Πλανήτης "Εγώ"!!! Το σχέδιο του Εγώ, είναι να πάρει τον Star-Lord πίσω στον πλανήτη του (που είναι ο ίδιος) και (καθότι γιος του) να τον βοηθήσει να εξαλείψει όλη τη ζωή απ' το Σύμπαν και να την αντικαταστήσει με ρεπλίκες του εαυτού του!! Πολύ μεγάλο εγώ αυτός ο Εγώ!!! Όμως τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο όταν του αποκαλύπτει ότι αυτός έδωσε τον καρκίνο στη μάνα του, γιατί την είχε ερωτευτεί και κινδύνευε να παραμείνει στη Γη μαζί της και να χάσει έτσι το νόημα της ζωής του που ήταν ο προαναφερθείς Αρμαγεδδώνας... Θέλετε κι άλλα;;; Η Νέμπουλα σε όλη την ταινία προσπαθεί να σκοτώσει τη Γκαμόρα από αδερφική ζήλια (δε θα το αναλύσω παραπάνω) και ο Γιόντου στο μεταξύ προσπαθεί να πιάσει τους Guardians για να τους παραδώσει στους Αφανιστές και να εξιλεωθεί για την εξορία που του επέβαλαν επειδή είχε απαγάγει τον Star-Lord όταν ήταν παιδί, ενώ αυτοί δεν κάνουν τέτοια πράγματα... Στο τέλος, όμως, τα γράφει όλα στα παλιά του τα παπούτσια, τους βοηθάει και χάνει τη ζωή του με ηρωική αυτοθυσία!!!............ Τέλος πάντων, αυτές οι ενδοοικογενειακές γκρίνιες τι με νοιάζουν;; Έχουν καμία επίπτωση στο ευρύτερο MCU έστω και μικρή, όπως όλες οι υπόλοιπες ταινίες;;; Βέβαια, θα είχαν, αν ο Εγώ πετύχαινε το σκοπό του και το Σύμπαν γινόταν όλο Εγώ, αλλά γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι αυτό δε θα συμβεί... Ε, τότε, γιατί να το δω;; Μα έχει πλάκα τρελή (έτσι λένε)!! Χμμμ... ήρθα να δω μία fun περιπέτεια, όχι μία κωμωδία-ιλαροτραγωδία επιπέδου "Είμαι διάσημος για τις κουράδες μου!", με χαρακτήρες (όπως ο ασύλληπτα κακογραμμένος Taserface - θυμάμαι τον Ρόναν ή έστω τον Κόραθ και μελαγχολώ) που ούτε για παρωδία δεν κάνουν. Επίσης από πότε ο Ντραξ έγινε χάχας;;; Εγώ τον ήξερα για έναν σκοτεινό, σχεδόν τραγικό ήρωα που δε μπορούσε καν να κατανοήσει τις μεταφορές και το χιούμορ!! Εδώ ξεραίνεται στα γέλια στη μισή ταινία (ακόμα και όταν βγαίνει αλώβητος από το κρασάρισμα του σκάφους, στο οποίο, όπως το δείχνουν, έπρεπε να είχε διαμελιστεί σε κομματάκια μεγέθους κεφτέ)!!! Η μεταμόρφωση του Star-Lord σε γιγάντιο Pac-Man, για να αντιμετωπίσει τον Εγώ, μπορεί να φαινόταν αστεία μόνο στο οκτάχρονο ανιψάκι μου, αφού ίσως είχε καταναλώσει πρώτα κάνα δυο τσιπουράκια... Οι Κυρίαρχοι (πωωω, τι λες τώρα;;;), που διακατέχονται από μια ασύλληπτη αλαζονεία και κόμπλεξ ανωτερότητας, συμπεριφέρονται σαν κοκαϊνομανείς gamer που κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλο όταν χάνουν το τηλεκατευθυνόμενο μαχητικό τους, και χτυπιούνται πάνω στο πληκτρολόγιο του flight simulator!! Επίσης πόσο μπορεί να κρατήσει μια σκηνή που στέλνουν το Γκρουτ να τους φέρει κάτι και αυτός τους φέρνει όλο το λάθος πράγμα;;; Καταρχάς δεν είναι αστείο, κατά δεύτερο χασμουριέσαι και κατά τρίτο θες να χαστουκίσεις το Τζέιμς Γκαν γιατί προσβάλει αναίσχυντα τη νοημοσύνη σου!!! Οι αστείες ατάκες, απλά δεν είναι αστείες... Π.χ. "- Ηλίθιο ρακούν! - Δεν είμαι ρακούν! - Α, σόρι, εννοούσα πάντα της κακιάς ώρας. - Είναι κακό αυτό;; - Ναι, είναι πολύ χειρότερο..." Δε θα το συνεχίσω, γιατί θα βαρεθείτε να διαβάζετε και θα σας χάσω!! Το πιάσατε το νόημα πάντως... Όμως πρέπει να πω ότι οι καλύτερες σκηνές της ταινίας είναι οι "σοβαρές", όπου οι χαρακτήρες δε χαβαλεδιάζουν και συμπεριφέρονται για λίγο ως ενήλικες. Είναι καλογραμμένες, αλλά πάνω που λες ότι κάτι πάμε να δούμε εδώ, ο Γκαν πετάει ένα άκαιρο, άτοπο, κρύο και ηλίθιο αστείο για να μας το χαλάσει (μην πάει και παρασοβαρέψει το πράγμα... κάτι θα πάθουμε!!!)
Ερμηνείες: Το πρόβλημα της ταινίας δεν είναι οι ερμηνείες. Είναι το κάκιστο σενάριο. Οι ηθοποιοί την ξέρουν τη δουλειά τους πολύ καλά. Ίσα ίσα που ο Μάικλ Ρούκερ (Γιόντου), ο Ντέιβ Μπατίστα (Ντραξ) (παρόλο που ο χαρακτήρας του υπέστη λοβοτομή) και η ψιλοκαρικατούρα αλλά συμπαθέστατη κατά τα άλλα Πομ Κλεμέντιεφ (Μάντις) ξεχωρίζουν και έχουν μερικές σκηνές απολαυστικές! Ο Μπατίστα ειδικά, έχει περισσότερο ταλέντο (όντας μη ηθοποιός) από πολλούς συναδέλφους του και πολύ καλό κωμικό timing. Τα αστεία (ο Θεός να τα κάνει...) όμως δε βοηθάνε... Η καλτ φιγούρα του Κερτ Ράσελ είναι ό,τι χρειαζόταν ο Εγώ, ενώ ο αδερφός του Τζέιμς Γκαν, ο Σων, που υποδύεται τον Κράγκλιν (έναν β' ρόλο Αφανιστή) είναι απλώς απαράδεκτος!!! Απλά το αναφέρω, γιατί παντού υπάρχει ο νεποτισμός...
Σκηνοθεσία: Εδώ τι να πεις;;; Ουσιαστικά όλη η ταινία είναι λες και γυρίστηκε από πεντάχρονο που έπαιζε με τα αεροπλανάκια του (μπαμ, πχχφφ, πίου-πίου-πίου, βζζζααααουμμμ) που έτυχε να έχει κάποιους ενήλικες δίπλα να τον βοηθήσουν να βγάλει τη φαντασία του στο πανί (βλ. ειδικούς των οπτικών εφέ). Ο Γκαν προσπάθησε να γυρίσει στο μάξιμουμ ό,τι πέτυχε στην πρώτη ταινία. Όμως, ακόμα και το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ να παίξεις στη διαπασών, στο τέλος θα κουφαθείς από την ηχορύπανση. Πού να ακούς και το κάκιστο και κουραστικό sountdtrack της ταινίας... Λάθος μουσική τοποθετημένη σε λάθος σκηνές, με αποτέλεσμα τουλάχιστον αμήχανο, λάθος καθοδήγηση των ηθοποιών, με αποτέλεσμα ελάχιστοι να μη θυμίζουν καρικατούρες, λάθος..., λάθος..., λάθος... Ουφ... ας το αφήσουμε και αυτό καλύτερα...
Καλύτερη ατάκα: Δεν υπάρχει καλή ατάκα. Αυτή τη φορά θα βάλω τη χειρότερη!! "I have famously huge turds!" (Ναι, Ντραξ... ισχύει... απλά τις έχεις μέσα στο κεφάλι σου...) Α! Και κάπου αλλού λέει: "I have sensitive nipples..." Ευχαριστούμε για την πληροφορία...
Να τη δω; Αν παρακολουθείτε το MCU θα τη δείτε για λόγους πληρότητας ούτως ή άλλως (όπως εγώ). Οι υπόλοιποι ούτε κατά διάνοια...
Ημιάχρηστα trivia:
- Η ταινία έχει cameo εμφανίσεις από αρκετό κόσμο. Εμφανίζονται ο Βινγκ Ρέιμς, η Μισέλ Γεό, ο Ντείβιντ Χάσελχοφ (ναι, αυτοπροσώπως!), ο Ρομπ Ζόμπι, ενώ ακούγεται ο Σεθ Γκριν (σε ένα άχρηστο cameo του Χάουαρντ της Πάπιας) μέχρι και η Μάιλι Σάιρους!! Φυσικά δε λείπει ο Σταν "The Man" Λη! Μάλιστα ο Ντέιβιντ Χάσελχοφ εμφανίζεται σε σκηνή που είναι κάπως έξυπνη και έχει λόγο ύπαρξης. Τέτοιες σκηνές όμως είναι υπερβολικά λίγες...
- Αν αντέχετε να δείτε όλα τα credits αυτού του ναυαγίου, θα δείτε 5 (πέντε, ναι!) post-credit σκηνές. Η μία αξίζει, γιατί υπονοεί την εισαγωγή του Άνταμ Γουόρλοκ στο MCU στο εγγύς μέλλον! Για να δούμε...
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Τζέιμς Γκαν
Ηθοποιοί: Κρις Πρατ, Ζόι Σαλντάνα, Ντέιβ Μπατίστα, Κερτ Ράσελ, Μάικλ Ρούκερ, Κάρεν Γκίλαν, Πομ Κλεμέντιεφ, Σιλβέστερ Σταλόνε (ω,ναι!), Ελίζαμπεθ Ντέμπικι, Κρις Σάλλιβαν και οι φωνές των Βιν Ντίζελ και Μπράντλεϊ Κούπερ
No comments:
Post a Comment