Το Χόλυγουντ τα κατάφερε για μια ακόμα φορά!! Μετέτρεψε ένα από τα καλύτερα γιαπωνέζικα manga, σε ένα μετριότατο teenage chick flick για να το δεις μεσημέρι Κυριακής τρώγοντας πίτσα με μπύρα... ή μάλλον χωνεύοντας την πίτσα και τη μπύρα, κουτσομπολεύοντας τα απλωμένα ρούχα της απέναντι γειτόνισσας... Καταρχάς, για να πληροφορηθείτε όσοι δεν ξέρετε περί τίνος πρόκειται, έχουμε να κάνουμε με ένα από τα διασημότερα ιαπωνικά manga, το οποίο μεταφέρθηκε ως anime στην τηλεόραση το 2006, ταυτόχρονα με μία live action κινηματογραφική του μεταφορά την ίδια χρονιά παρακαλώ (!) σε δύο μέρη και το οποίο ξαναεκδόθηκε σε τηλεοπτική σειρά πριν δύο χρόνια. Πέρσι κυκλοφόρησε sequel των ταινιών και στο μεταξύ έχουν κυκλοφορήσει και μυθιστορήματα, βιντεοπαιχνίδια, έως και μιούζικαλ!!! Γιατί άραγε;; Μήπως (λέω) επειδή είναι πάρα πολύ καλό;; Ευθαρσώς δηλώνω ότι είμαι φανατικός οπαδός του, καθώς έχω διαβάσει μέρος του manga και έχω παρακολουθήσει και το anime και όλες τις live action ταινίες (για τις οποίες ίσως γράψω κάποια άλλη στιγμή διεξοδικά). Η υπόθεση του manga είναι κλασικά αδιανόητη για κάποιον μη Ιάπωνα. Έχει ως εξής: Μια ωραία πρωία, ένας ιδιοφυής μαθητής λυκείου, ο Light βρίσκει στο δρόμο του ένα μαύρο τετράδιο που έχει τίτλο "Death Note" απ' έξω. Το ανοίγει, και μέσα βλέπει γραμμένους κάποιους κανόνες χρήσης (είναι πολλοί...). Κανόνας 1ος: Όποιου το όνομα γράφεται μέσα στις σελίδες του τετραδίου, πεθαίνει!! Το τετράδιο το έχει πετάξει στη Γη από κάπου στον ουρανό ένας Σινιγκάμι (=θεός του θανάτου στα γιαπωνέζικα), τον οποίο μπορεί να δει μόνο ο Light, γιατί από τη στιγμή που σήκωσε το τετράδιο έγινε ο κάτοχός του και οι κανόνες λένε αυτό! Συνειδητοποιώντας, λοιπόν, τι τερατώδη δύναμη έχει στα χέρια του, ο Light αποφασίζει με περίσσεια υπεροψία και αμετροέπεια να χτίσει έναν (κατά τον ίδιο) ιδανικό κόσμο, σκοτώνοντας εγκληματίες... Επειδή όμως οι θάνατοι είναι πολλοί και παγκόσμιοι, κάποια στιγμή οι παγκόσμιες αρχές ασφαλείας ψυλλιάζονται ότι κάτι τρέχει και αρχίζουν συντονισμένη παγκόσμια έρευνα για να λύσουν το μυστήριο. Επειδή όμως δε μπορούν, προσλαμβάνουν έναν εξίσου προβληματικό και ιδιοφυή νεανία με κωδικό όνομα L, για να βγάλει το φίδι από την τρύπα... Το πράγμα όμως μπλέκει πάρα πολύ, αφού το Death Note αλλάζει χέρια και περνά από τον Light σε ένα αδίστακτο στέλεχος πολυεθνικής, εμφανίζεται δεύτερο Death Note και τέλος πάντων, καταλήγουμε σε μία απίθανη πνευματική αναμέτρηση μεταξύ Light και L για την τελική επικράτηση. Όλα αυτά σε περιστατικά πανέξυπνα δομημένα, με πλήθος ηθικούς προβληματισμούς από κάθε πλευρά, με μία κατάληξη συγκλονιστική! Αυτό είναι το πηγαίο υλικό από το οποίο θα αντλούσε η συγκεκριμένη ταινία... Διαβάστε τώρα, τι έφτιαξαν...
(Δεν έχουν καμία σημασία τα spoiler... πιστέψτε με!)
Υπόθεση: Μια
ωραία πρωία, ένας εξυπνούλης αλλά ξενέρωτος μαθητής λυκείου, ο Light βρίσκει στο δρόμο
του ένα μαύρο τετράδιο που έχει τίτλο "Death Note" απ' έξω. Το ανοίγει,
και μέσα βλέπει γραμμένους κάποιους κανόνες χρήσης (είναι πολλοί...).
Κανόνας 1ος: Όποιου το όνομα γράφεται μέσα στις σελίδες του τετραδίου,
πεθαίνει!! Το τετράδιο το έχει πετάξει στη Γη από κάπου στον ουρανό ένας
Σινιγκάμι (=θεός του θανάτου στα γιαπωνέζικα), τον οποίο μπορεί να δει
μόνο ο Light, γιατί από τη στιγμή που σήκωσε το τετράδιο έγινε ο κάτοχός
του και οι κανόνες λένε αυτό! Ο Σινιγκάμι όμως είναι διαβολικός και σαδιστής και πείθει τον Light να το δοκιμάσει σκοτώνοντας επί τόπου τον τραμπούκο του σχολείου!! Ο ξενέρωτος γράφει "θάνατος με αποκεφαλισμό", όπερ και εγένετο... Συνειδητοποιώντας, λοιπόν, τι τερατώδη
δύναμη έχει στα χέρια του, ο Light αποφασίζει με περίσσεια υπεροψία και
αμετροέπεια να χτίσει έναν (κατά τον ίδιο) ιδανικό κόσμο, σκοτώνοντας
εγκληματίες, ξεκινώντας από τον ατιμώρητο μαφιόζο που σκότωσε τη μητέρα του... Αλλά επειδή είναι λίγο κότα, κάνει συνεργό τη μαζορέτα γκόμενά του η οποία είναι στυγνή και αδίστακτη!! Επειδή όμως οι θάνατοι είναι πολλοί και παγκόσμιοι, μπλα μπλα μπλα... προσλαμβάνουν τον L για να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Αυτός ανακαλύπτει την ταυτότητα του Light σε χρόνο dt και το υπόλοιπο της ταινίας είναι ένα είδος κυνηγητού για να πιαστεί ο Light, τύπου αστυνομικής ταινίας β' διαλογής από το ράφι του DVDάδικου... Με άλλα λόγια, στην προσπάθειά τους να γίνουν πρωτότυποι, οι Αμερικάνοι, έκαναν άχρηστες αλλαγές στο σενάριο πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων το 80% της ιστορίας, πρόσθεσαν μερικά plot twists που είναι έξυπνα για chick flick και συμπύκνωσαν την ιστορία σε μόλις 1 ώρα και 40 λεπτά... Πού χρόνος να γνωρίσουμε τους πολλούς χαρακτήρες, να αποδοθούν οι άπειρες λεπτομέρειες της πλοκής ή να αναλύσουμε ηθικά τα τεκταινόμενα;;; Ψιλά γράμματα. Πατάμε fast forward (άλλωστε και το budget του Netflix που έκανε την παραγωγή ήταν περιορισμένο...) και όποιον πάρει ο Χάρος (ο Σινιγκάμι Ρυούκ στη συγκεκριμένη περίπτωση...)
Ερμηνείες: Τώρα τι να πω;; Κανονικά θα έπρεπε να ρίξω μια γενική απαξιωτική μούντζα σε όλους, αλλά η συνείδησή μου δε μου το επιτρέπει, γιατί κάποιοι επιπλέουν! Σε αυτούς ΔΕΝ ανήκει ο πρωταγωνιστής Νατ Γουλφ, που είναι τόσο αδιάφορος, όσο ξενέρωτος είναι ο Light που υποδύεται. Η σκηνή μάλιστα που πρωτοβλέπει τον αρχιδαίμονα Ρυούκ και πανικοβάλλεται, είναι για πολλά γέλια... Πρέπει να διδάσκεται στις σχολές θεάτρου ως παράδειγμα προς γιούχα και αποφυγή!! Ίσως να ήθελαν να το περάσουν ως αστείο, αλλά δεν... Αφήστε το, καλύτερα... Ο L όμως (κατά κόσμον Λακίθ Στάνφιλντ) είναι αρκετά καλός. Παίζει στην τσίτα λες και είναι ντοπαρισμένος, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό της ταινίας και γενικά έχει πλάκα να τον παρακολουθείς. Ο χαρακτήρας του φυσικά, ελάχιστη σχέση έχει με τον original L από το manga... Ακόμα ένας που διασώζεται είναι ο Γουίλεμ Νταφόου, που υποδύεται τον Σινιγκάμι με motion capture (κατά το ήμισυ - αλλά η φωνή είναι 100% δική του). Είναι αρκούντως μοχθηρός και σατανικός, αλλά Νταφόου είναι αυτός... ήταν αναμενόμενο. Καλός επίσης είναι και ο Σέι Γουίγκαμ, που υποδύεται τον πατέρα του Light, που είναι αστυνομικός και κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας. Οι σκηνές μάλιστα που μοιράζεται με τον Νατ Γουλφ, κάνουν ρεζίλι τον τελευταίο, γιατί η διαφορά στην υποκριτική τους ικανότητα φαίνεται και χωρίς να έχεις μάτια Σινιγκάμι... (εδώ κλείνω το μάτι σε όσους γνωρίζουν το manga...)
Σκηνοθεσία: Με μία λέξη: Βιντεοκλίπ. Ε, μα τι να προλάβει και ο άνθρωπος να κάνει σε 1 ώρα και 40 λεπτά;; Να του δώσουμε ένα μίνι ελαφρυντικό;;; Όχι, γιατί κάνει κι άλλο λάθος!! Τι δουλειά έχει το gore σε ένα εγκεφαλικό ψυχολογικό θρίλερ όπως το Death Note;; Τι χρειάζονται οι αποκεφαλισμοί, οι διαμελισμοί, οι εκρήξεις εγκεφάλου και οι υπόλοιπες άσχετες και άχρηστες σκηνές;; Λες και έβλεπα "Final destination"... Όχι ότι δε θα βλέπαμε θανάτους επί σκηνής, αλλά αυτό πια δε μου χρειάζεται και ούτε και στην ταινία χρειάζεται... Ας λάβουμε υπόψη μας όμως πως ο σκηνοθέτης Άνταμ Γουίνγκαρντ, έχει στο παλμαρέ του πολλές b-movies τρόμου, (μεταξύ άλλων την τελευταία συνέχεια του "Blair Witch") με άφθονο gore...
Καλύτερη ατάκα: "Rule 28: Each death must be physically possible. So, no shark attacks while someone's on the toilet. As much I love that idea!" (εδώ κάπου με γαργαλάνε και γελάω;;;)
Να τη δω; Όχι! Αυτό! Μόνο! Εκτός και θέλετε να χωνέψετε την πίτσα σας, όπως είπα και στην αρχή...
Ημιάχρηστα trivia:
- Ο Άνταμ Γουίνγκαρντ θα σκηνοθετήσει το "Godzilla vs. Kong" που έχει προγραμματιστεί γαι το 2020. Περίεργος είμαι....
- Οι 2 από τους σεναριογράφους, τα αδέρφια Παρλαπανίδη (Ελληνοαμερικάνοι) είναι υπεύθυνοι για το σενάριο της πολύ περίεργης ταινίας "Immortals" του Τάρσεμ Σινγκ, που αφορούσε το μύθο του Θησέα και είχε κατακριθεί από πάρα πολλούς ως γελοία κλπ... Εγώ θα έλεγα ότι είναι κάτι το αξιοπερίεργο, που αξίζει κάποιος να την παρακολουθήσει και ας μην του αρέσει, κυρίως για το avant-garde οπτικό όραμα του Τάρσεμ Σινγκ. Βέβαια, δεν έχουν γράψει κανένα άλλο σενάριο, μέχρι το Death Note... (ή μάλλον μόνο ο ένας τους έχει γράψει, σε ταινία που χρηματοδότησε και σκηνοθέτησε ο ίδιος...) Να είμαστε καχύποπτοι;;;
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Άνταμ Γουίνγκαρντ
Σενάριο: Τσάρλι Παρλαπανίδης, Βλας Παρλαπανίδης, Τζέρεμι Σλέιτερ
Ηθοποιοί: Νατ Γουλφ, Λακίθ Στάνφιλντ, Μάργκαρετ Κουάλι, Σέι Γουίγκαμ, Γουίλεμ Νταφόου, Τζέισον Λάιλς, Πωλ Νακαούτσι
No comments:
Post a Comment